وَف'

و آیا بود کسی

آنچنان که او را،

به وفای خویش زنده نگه می‌داشتم..

او نیز مرا

در بزم خویش، تنها نگذارد؟

مگر در چشم‌ها

به بلندای زندگیِ پروانه‌ها

صبر و سازش هم

منعکس شده بود؟

می‌دانم و می‌دانم؛

چرخه‌ی بی‌پایانم آن باشد..

که انتخابم در رنج باقی بماند.

و هر کجا که بنگرم،

با آن سهم دلی که در بر دارم –

آخَر تابوتی باید آن را بر دوش کشد.

همان چیز ها که

فقط خاطره ای

در عقبه‌ی ذهن اند،

تا خاکستری شوند و

خاک خورند و

تار زنند و

به مانند خُوره

جان را به بالا بیاروند..