اینروزها همگی ذهنمون پر شده از دغدغههای جورواجور. همگی دستوپا میزنیم که ایدههامون رو به مرحلهٔ اجرایی دربیاریم. برای رسیدن به آمال و آرزوهای بیشمارمون دست از تلاش برنمیداریم. بهنظرم ما خیلی آدمهای ابتداییای هستیم، از این جهت که خیلی کم خودمون رو میشناسیم. کسی از خودش نمیپرسه، من کیام؟ چرا اینجام؟ چرا زندگی میکنم؟ زندگی، اصلاً زندگی یعنی چی؟ شاید یکی از دلایلش این باشه که فرصت کافی برای رسیدگی به خود واقعیمون رو نداریم و نتیجهش این میشه که انگار همهمون دورمون یه حبابی داریم که اجازه نداریم حتی بهش نزدیک بشیم چون درصورت نزدیکشدن هر لحظه ممکنه حبابه بترکه و ما به دردسر بیافتیم. اما تا کی؟ تا کی قراره دورمون یه پیلهای داشته باشیم و نتونیم به وجود واقعیمون پی ببریم؟ بهنظرم اگر بخواهیم، میتونیم پا به یک دنیای خیالی بذاریم.
آخر شبها—زمانی که کمی سرمون خلوتتر و آرامش ذهنیمون بیشتر میشه—فرصت خوبیه تا ذرهای هم برای خودمون دلسوزی کنیم و افکارمون رو سروسامون بدیم. قدم به دنیای دیگهای بذاریم، کندوکاو کنیم تا ببینیم با خودمون چندچندیم! یکی از راههایی که باعث گشایش ذهنی میشه گوشدادن به موزیکهای بیکلام حین فکرکردن های طولانی هست. ممکنه با خودتون بگید: «موزیک بیکلام دیگه چه صیغهایه؟» چیزی که اوایل من خودم از خودم میپرسیدم. ولی رفتهرفته دیدم وقتی به اینمدل موزیکها گوش میدم، آرامش خیلی خیلی بیشتری دارم. پس به شما هم پیشنهاد میکنم حداقل یک بار هم که شده موزیکی که بهتون پیشنهاد میکنم رو گوش بدین و تو دنیای بیکران افکارتون غرق بشید.
The Nowhere, Denis Stelmakh