کوچه های شهر پر از مه است
غم روی گلبرگ ها نشسته است، مهر کجا؟
سرو خوش قد و بالا وصال توست
سرو چمن در جوار گل و بستان خشکیده است
بوته ی کوته و فربه از عشق منم
دست و پایم دراز اگر بود
به لانه های گنجشکانت سر می زدم
ای دل اگر سرد و گرم روزگار می کشی
ترک نخور، غم دنیا با خود می برد غنایم حال