بغض میکنم ناراحتم اشک هایم قطره قطره بدون وجود کوچک ترین دلیل خاصی روی گونه هایم پایین می آیند ومن...
گاهی اوقات فکر میکنم انگار یک عالمه اشک پشت پلک هایم ایستاده اند و منتظر یک اتفاق به کوچکی نوک سوزن هستند تا جاری شوند .دقیقا بدون وجود داشتن کوچک ترین دلیل خاصی.
گاهی اوقات فقط نفس میکشم و زندگی کردن رابا تمام آرزو های قشنگ و بزرگم با تمام وجود از یاد می برم.فکر میکنم اگر نفس کشیدن از نشانه های زنده بودن به حساب نمی آمد نیمی از ما دوسوم عمرمان را مرده به حساب می آمدیم.
از زمین وزمان بیزار میشوم احساس میکنم تمام آدم هایی که توی دنیا دیده ام یک جوری به من بدهکارند.
دلم میخواهد سر مامان وبابا فریاد بزنم که مگر نمی بینند حالم خوب نیست که ان قدر به من گیر میدهند و مزاحمم میشوند .
دوست دارم خواهر کوچک ترم را له و لورده کنم بروم توی حیاط و بلند بلند گریه کنم.
در بین همه ی اینها شاید تنها فکر کردن به اینکه میتوانم تا یکشنبه منتظرتماشای بازی رئال بمانم بتواند تا حدودی مرا از این حال نه چندان خوب این روز هایم خلاص کند و افکارم را متحول بکند. مثلا به جای فکر کردن به بیاد آوردن دیالوگ های کتاب ورونیکا تصمیم میگیرد بمیرد یا مقایسه ی وضعیت اقتصادی خودمان و عمویم برای بار هزار و چندم یا دختران خیابان انقلاب و.....میتوانم خودم را درگیر چیدمان ترکیب (3 3 4) کهکشانی های رئال برای روز یکشنبه بکنم و....