خب قبل از هر چیزی دیدگان شما رو به این بنر نورانی مزین میکنم:
(فقط بیزحمت نور صفحه رو تو کمترین حالت ممکن بذارید!)

این تقریبا یکی از اولین صحنه هاییه که تو مسیر رسیدن به نمایشگاه میبینید. و واقعا خدا خیرشون بده که به فکر تلطیف فضای نمایشگاه افتادن. من که به شخصه عاشق اون قسمت نویسنده آمریکاییشم:) از این دست بنرها با جملاتی منسوب به نویسندگان خارجی کم نبودند و در قسمت های مختلف مصلی در معرض نمایش گذاشته شده بودند...
یکی دو سالی میشد که به نمایشگاه کتاب نرفته بودم و یجورایی مشتاق بودم ببینم که چه تغییراتی داشته. همیشه از نمایشگاه کتاب خاطرات خوب و به یاد ماندنی ای داشتم. زمان هایی که با خانواده میرفتیم و میگشتیم و فضای زنده و رنگارنگی که همراه با بوی کتاب و حضور کتابخوانان واقعی بود. نمیدونم شاید این شیرینی خاطرات بخاطر طفولیت من بود یا شاید هم واقعا سال های پیش نمایشگاه کتاب چیزی بیشتر از یه نمایشگاه بود.
اما امسال... راستش امسال به شخصه برای من نتنها تا حدود زیادی ناامیدکننده بود بلکه به خاطر بعضی اتفاقات حتی ناراحت کننده هم شد. خب اول از بخش عمومی شروع میکنیم. چیزی که همون اول توجه آدمو جلب میکنه حضور و خودنمایی فراوان و بیش از بیش از حد کتاب های دینی، مذهبی، فقهی، حکومتی و امثالهم و همینطور کتاب های به اصطلاح زرد خودسازی و روانشناسی بود. چطور در ده شب عادت های بد خود را ترک کنیم؟ چگونه دوباره زندگی کنیم؟ چطور از نمایشگاه کتاب زده شویم؟! و...
علاوه بر این، عدم حضور انتشاراتی های بنامی مثل چشمه هم یکی دیگه از قسمت های ناامیدکننده نمایشگاه بود. در کل نمیدونم اما دیگه اون حس و حال سابقو واسه من نداشت. انگار یه جمعه بازاری بود و هرکس یه گوشه بساطشو پهن میکرد و جنساشو میفروخت. کتاب فروش های بی حال از یه طرف... داداش کوچیکه بی حال ترم که اول فک میکرد داریم میریم باغ کتاب هم از اون طرف!
و یه طرف دیگه هم :) حضور نوآورانه گشت ارشادهای لباس شخصی و چادری بود که فضا رو بیش از پیش روحانی میکرد. هر سه چهار نفرشان مانند دسته ای کفتار یک یا چند دختر یا بعضا پسر و یا حتی پیرمرد (این داستان داره) را دوره کرده بودند و توصیه ها و پندهای حکیمانه شان را گاه با تخته وایت برد و گاهی هم بدون آن، فرو میکردند در... مغز دوستداران علم و د د د دین!
حالا داستان اون پیرمرده: داشتیم بزور از یه توده جمعیت دوربین به دست که یه آدمیو که انگار یه مداحی چیزی بود رو احاطه کرده بودن میگذشتیم که رسیدیم به یه توده دیگه: گشتان ارشاد و چند تا زن و مرد و یه پیرمرد و سیاه لشکر تماشاگر. حالا آقایون و خانومای ارشادکننده گیر داده بودن به موقعیت یه تیکه پارچه روی سر زنه و یه پیرمردی هم بود که داشت تمام سعیشو میکرد با خانوم ارشادکننده دو کلوم حرف حساب بزنه. به داداشم گفتم بره دنبال نخود سیاه و خودمو رسوندم به مرکز توده. پیرمرده داشت از دوران شاه میگفت و چطور اونموقع بی حجابی و باحجابی و کم حجابیو... با هم بودن و با این حال بازم زندگی ادامه داشت و بلایی نازل نمیشد و حالا خانوم پلیس از اونور: « نه. نه. مردم دارن سگ و گربه میگیرن و اینا بچشون شدنو...»
(خداییش چی میزنی؟؟!)
بعد یه دفه وسط صحبت پیرمرده یه به اصطلاح آتش به اختیار(همون ماست پرت کن خودمون) خودشو انداخت وسط و شروع کرد به داد و بیداد به سر پیرمرده: « نه گوش کن! شما شناخت و شعور نداری! اگه شعور و فهم داشتی این حرفا رو نمیزدی...»
اونقد بد و نامحترمانه حرف زد که حتی همدستشم بهش گفت آقا این چه طرز حرف زدنه؟ سنی ازش گذشته...
منم که دیگه واقعا ریخته بودم بهم در دفاع از پیرمرد گفتم: « آقای.... ایشون چن برابر شما سن دارن. حداقل مراعات بزرگتریشونو بکنین. بگذریم که کاملا واضحه ایشون صد برابر شما فهم و شعور دارن...»
یکی هم گفت: «ولشون کن اینارو. مشکل اینا اینه که فک میکنن همیشه خدا حق با ایناست و هیچ وقت اشتباه نمیکنن.»
بعدش داداشمو نخود سیاه به دست برداشتم و بعد یکمی بیهوده پرسه زدن بین کتابا با ناراحتی از بخش عمومی خارج شدم و رفتیم تا یه چیزی پیدا کنیم و بخوریم.
ادامه دارد...
