چای کوهی به مقدار زیاد در آمریکا و اروپا پرورش می یابد و معمولا به صورت خودرو در میان مزارع گندم و ذرت یافت می شود.
چای کوهی گیاهی است با ارتفاع تقریبا نیم متر که برگ های آن به صورت جفت به ساقه چسبیده است و در آن ها صدها نقطه شفاف که شبیه سوراخ است، دیده می شود. در این نقاط شفاف، غده هایی مملو از مایع قرمز رنگ وجود دارد.
گل های چای کوهی به رنگ سفید یا زرد می باشد که در بالای ساقه به صورت مجتمع به چشم می خورد. این گل ها کمی معطر و دارای بوی مخصوص می باشند و میوه چای کوهی به شکل کپسول است.
این گیاه در تمام مزارع و کوهستان های ایران یافت می شود. ابن سینا دانشمند بزرگ ایرانی، این گیاه را «هوفاریقون» نامگذاری کرد و آن را برای درمان سردرد، درد سیاتیک، نقرس، سوختگی و التیام زخم ها و تنظیم عادت ماهانه خانم ها و تعدادی دیگری از بیماری ها بکارمی برد.
جالب است بدانید، روغن چای کوهی برای مدت سه قرن در انگلیس تنها داروی درمان زخم بود.در اروپا نانوایی ها این گیاه را خوب می شناسند؛ زیرا کمی از آن را به آب اضافه می کنند تا نان را بهتر و خوش طعم تر کند.

برای تهیه جوشانده و دم کرده این گیاه باید حدود یک قاشق چای خوری برگ و گل خشک این گیاه را در دو فنجان آب جوش بریزید و آن را آن قدر بجوشانید تا یک فنجان باقی بماند، سپس آن را مصرف کنید.
کسانی که از این دارو استفاده می کنند بهتر است از خوردن گوشت های کنسرو شده مانند کالباس، شکلات و خوراکی های شور پرهیز کنند؛ هم چنین کسانی که از قرص های ضدبارداری، داروهای آسم و ضد سرماخوردگی و حساسیت استفاده می کنند نمی توانند چای کوهی مصرف کنند.