اشتباه رفتار صادقانه و دوستانه ، در سادگی آن است که مردم از آن جز حماقت برداشتی نمیکنند، در حالیکه منظور ما دوستی بود.
باز با این حال جز دوستی از ما سر نمیزند. چرا؟
به نظر من به این خاطر که ما در واقع احساس گناه نمیکنیم مگر تنها یک گناه - که گویا بر خودمان کردهایم - که همیشه بر قسمت تاریک ما احاطه شده : "آیا آنها ارزشش را دارند؟"
اگر جواب بله باشد؛ یعنی به خاطر ظلم وارد شده یک تغییر اساسی درون ما به وقوع خواهد پیوست و اگر نه ، نشان بخشندگی و انسانیت است.
البته هر میزان بخشندگی ممکن و صحیح نیست و از انسانیت به جاهلیت رهسپارمان میکند.
پس احتیاط را واجب که با هر فردی مشاعرت نکنیم و یا با افرادی خاص ، خودمان باشیم و خودمانی.
و در آخر نترسیدن در ارتباطات مهم است و نه اعتماد به هر شخص.