سرش را بالا گرفت تا نفسی تازه کند، گرچه سر بالایی سخت و نفس گیری بود، اما همیشه آن جادهٔ سنگ فرشِ قدیمی را دوست داشت، خاطرات زیادی را برایش رقم زده بود. دیگر، وجب به وجبش را می شناخت از سنگ های ریز و درشت طوسی رنگ گرفته تا بوته های رُز یاقوتی رنگی که جسته گریخته کنار جاده سبز شده بود.
لحظه ای ایستاد، خیره به منظره روبه‌رو چشم دوخت، تصاویر برایش تداعی کنندهٔ حس غریبی بود، همان حسی که برایش آن همه راه را پیموده بود، همان‌جا را انتخاب کرد، به آرامی دستش را به پرچین های چوبی خانه ای گرفت و گوشه ای روی چمن‌های کم پشتِ کنار جاده نشست.
وسایلش را از کیسه سنگینی که تمام مدت وبالش شده بود در‌آورد: بوم پارچه‌ای و کوچکش، قلمو های رنگ گرفته‌ای که نشان از پرکاری آنها میداد، قوطی‌های حلبی کوچکِ رنگ و چند کُهنهٔ دربه داغان.
خوب تماشا کرد، و سپس دست به قلم برد؛ آسمان نیلی پوشی را با ابر هایی سفید پیکر بر بوم آمیخت، خانه‌هایی کهنه سال، با سقف‌های شیروانی آبی رنگی را قلم زد که در پس آنها شاخه های درختان بزرگ قامتِ چنار در خیال باد این سو و آن سو میشدند، در نزدیکی هر خانه مراتع سبز و با طراوتی را به نقش کشید که صاحبانشان درحال برداشت محصولات صیفی تازه بودند....
لحظه ای نسیم خنکی وزید و موهای لخت او را که غرق قاب نقاشی‌اش شده بود آشفته کرد. سرش را تکانی داد، تازه متوجه حضور زن در کنارش شد؛ زن که با چشمانی نمناک به چهره مرد خیره شده بود تلخندی زد و به آرامی موهای خرمایی رنگ مرد را از روی چشمانش کنار زد، دلش برای آن تیله های نافذ قهوه‌ای که حالا رنگ بی‌روحی را به خود گرفته بود، سخت تنگ شده بود.
بوم نیمه کاره را از دستان مرد بیرون کشید و خیره به آن گفت: وقتی دلتنگی زیباتر میکشی، اما دلتنگ چه چیز این روستا شده ای؟ نکند دلت برای چشمانی که اینجا جا گذاشته ای تنگ است؟!
مرد خنده ای کرد، خواست چیزی بگوید که نسیم، قطرهٔ سرگردانی را که همراه خود رهسپار کرده بود درست برگونه‌ی مرد نشاند، مرد آهسته قطره را از گونه اش برداشت و خوب آن را لمس کرد خنک بود و با طراوت.
قطرات بعدی با شدت بیشتری باریدن گرفتند و زن سراسیمه قاب و وسایل مرد را جمع کرد و از جادهٔ سنگ فرش، راه کلبهٔ قدیمی پر خاطره اش را پی‌گرفت و چند قدمی جلوتر به انتظار مرد ایستاد.
مرد دستی به پرچین ها گرفت و بلند شد. همانطور که به سوی زن می‌رفت آهسته گفت: آری دلتنگ بودم، دلتنگ چشمان تو.
