
نسیم خنکی که از روی گندم های نرم و طلایی به صورتش میخورد او را مست خود کرده بود، چشمانش را بست، آرام به دل گندم زار پا گذاشت، آهسته آهسته روی زمین هموار دشت پا برهنه قدم می گذاشت. دانه های تازه کف دستانش را نوازش می کردند گویی او را به ضیافتی دلنشین دعوت میکردند نسیم شدتش بیشتر شد و حالا درست در میان گندم زار آوای نا موزون گندم ها را میشنید احساس میکرد دانه های طلایی با او سخن میگویند، میشنید اما متوجه نمیشد لحظه ای نم خنکی را روی صورتش احساس کرد درست روی گونه اش نشسته بود با انگشت قطره کوچک را لمس کرد میان انگشتانش قلطی داد قطره دیگری مهمان پیشانی اش شد چشمانش را باز کرد دقیقا در قلب گندم زار ایستاده بود دور تا دورش پر بود از شاخه های بلند و کشیده زرد رنگ، آسمان بالای سرش تیره میزد، ابر های بزرگ سراسر آسمان گندم زار را پوشانده بود و دانه های ریز و درشت باران روی دشت یک دست سرازیر میشدند.
هرازگاهی باد خنکی میوزید و شاخه های بلند همراه باد زمین طلایی را به حرکت در می آوردند اینجا تنها او بود که ثابت بود زمین، آسمان، هوا همگی در تلاطم بودند همه چیز دُورِ دستِ کسی میگشت، گویی همه چیز در آنجا فارغ از هر هراس و خیالی میگشت و میگشت. بسیار میچرخیدند و بسیار این سو و آن سو میشدند اما آرام بودند، همه چیز در آن هیاهو و خنکی آرام میبود، همه چیز حس اعتماد را القا میکرد ولی ...او تنها میان موج شاخه های گندم راست قامت ایستاده بود.
دانه های طلایی میان صدای باد همان نوای آشنا را می نواختند، حالا او دیگر هم صدای دانه ها را میشنید، هم متوجه میشد چه میگویند.