گاهی خودت رو از دور نگاه کن! منطقی نگاه کن، ببین چجور آدمی هستی. خوبی ها و بدی هاتو ببین، شکست ها و پیروزی ها، اشتباهات، تصمیمات درست... چیزهایی که بدست آوردی و چیزهایی که از دست دادی! ببین با دیگران چطور برخوردی داری! فکر کن ببین آخرین باری که لبخندی به لب کسی آوردی کی بوده؟ آخرین باری که به کسی کادو دادی، آخرین باری که کسی رو بغل کردی، آخرین باری که غم یک نفر رو کم کردی... کِی بوده؟ ساده بگم... ببین چجور آدمی هستی؟! اگر خودت رو میدیدی، باهاش دوست میشدی؟ اگر با خودت ملاقات میکردی ازش خوشت میومد؟ گاهی خودت رو از دور نگاه کن. ببین کجاهارو اشتباه رفتی! ببین مبادا تبدیل به کسی شده باشی که همیشه ازش انتقاد میکردی! گاهی خودت رو از دور نگاه کن و ببین کجای دنیا وایسادی... ببین اصلا این ورژن از خودت رو دوست داری یا خوب نیست و نیاز به تغییر داره؟
یجایی خونده بودم که گاهی باید برگردی و به خود قبلیت نگاه کنی! برگردی و با خودت بگی: عجب احمقی بودم من! اگر این جمله از ذهنت نگذشت، یعنی تو مسیر درستی نیستی! یعنی تغییر نکردی، عوض نشدی، بهتر نشدی، رشد نکردی. چرا که اگر در مسیر رشد بودی حتما میتونستی اشتباهات گذشتهت رو ببینی، میتونستی ببینی چقدر عوض شدی، چقدر بزرگ شدی.
حالا الان هم برگرد و به خود قبلیت نگاه کن، ببین چقدر از مسیر رو طی کردی، چقدر عوض شدی، چه چیزهایی رو تونستی تغییر بدی و تو چه چیزهایی رشد کردی و بهتر شدی. ببین الان چجور آدمی هستی. آیا این ورژن از خودت رو میپسندی؟ آیا اگر با خودت ملاقات میکردی ازش خوشت میومد؟ اگر نه، ببین کجای مسیر رو اشتباه رفتی و تلاش کن. واسه تلاش و تغییر هیچوقت دیر نیست. لازم نیست حتما به مقصد برسی، چرا که انسان هیچوقت قرار نبوده و نیست که کامل باشه. چیزی که مهمه اینه که در مسیر رشد باشی و دست از تلاش برنداری...
به قول ساموئل بکت:
همیشه تلاش کرده ای، همیشه شکست خورده ای. مهم نیست! دوباره تلاش کن، باز هم شکست بخور، این بار بهتر شکست بخور...
