ویرگول
ورودثبت نام
Parvaz
Parvazدانشجوی دکترای تخصصی برنامه ریزی شهری .
Parvaz
Parvaz
خواندن ۴ دقیقه·۴ سال پیش

رفیق تراپی



*سالها قبل در شهری کار می کردم که از شهر زادگاهم فاصله داشت و هیچ قوم و خویشی در آن نداشتم* .
تقریبا بیشتر همکارانم وضعیت من را داشتند .
برای اینکه در روزهای کوتاه پاییز و زمستان که هیچ وسیله سرگرمی نداشتیم حوصله امان سر نرود و تمدد اعصابی بکنیم .قرار گذاشتیم هفته ای یکبار به صرف *عصرانه در منزل یک نفر دور هم‌ جمع شویم .این برنامه عصرانه یک قانون داشت و آن این بود که یک عصرانه بسیار ساده با یک نوع میوه و چای* .
*و هر کسی از این قانون پیروی نمی کرد جریمه میشد .جریمه اش این بود که دو نوبت پشت سرهم از حضور در مهمانی محروم میشد* .
دور همی ها عالی بود .می‌گفتیم و می خندیدیم.
آنقدر بهمان خوش می گذشت
که گذشت زمان را احساس نمی کردیم.
*تا اینکه روزی رسید که قانون شکسته شد*
در خانه یکی از همکاران
کنار سینی چای یک ظرف بزرگ شیرینی تر خود نمایی کرد .البته میزبان گفت که دیشب مهمان داشته و آنها برایش آورده اند .و خودش تهیه نکرده است .اماطعم شیرینی تر بدجوری زیر دندانمان رفت خصوصا اینکه در ظرف زیبا و مخصوصی چیده شده بود .
*دور همی بعدی که شد شیرینی بیشتری در یک ظرف زیباتر همراه یک ظرف آجیل در خانه همکار دیگر سرو شد* .
قانونی را که خودمان وضع کرده بودیم را شکستیم .
*کم کم تعداد خوراکیها در ظرفهای شکیل بیشتر و بیشتر شد* .
بعد عصرانه جای خود را به ناهار داد و ناهارهای ساده به تدریج با انواع سالاد و دسر و چندین نوع خورشت و کباب مزین شد .
*هر چقدر غذاها متنوع تر شد .رفت و آمدها سخت تر شد هرکس میخواست روی دست نفر قبلی بلند شود و دست پخت و سلیقه اش را به رخ همه بکشد* .
و این آغاز شروع چشم و هم‌چشمی ها شد
دیگر به غذا بسنده نکردیم
و رفتیم سراغ وسایل خانه
*اما بعد از مدتی*
*تغییر دکوراسیون هم راضی‌مان نکرد* و
شروع کردیم به بزرگ تر کردن خانه ها ، خانه هایی بزرگ با وسایل لوکس .

*دور همی های هفتگی جای خودش را به دیدارهای چند ماهه یک بار داده بود* .
آنقدر سرگرم‌ شیک کردن خانه هایمان شدیم که گذر عمر را متوجه نشدیم .
*زمانی به خودمان آمدیم که کمی دیر شده بود* .
........
*این را زمانی فهمیدیم که*
خانه هایمان بزرگ و شیک بود اما خالی از مهمان . همه ما در خانه هایی بزرگ با لوازم و اسباب و اثاثیه ای لوکس و شیک تنهای تنها صبح را به شب می رساندیم .

*دیگر روابط مان در حد تماس های تلفنی و حضور در تلگرام و واتساپ شد* .
.........

اما برای از بین بردن این فاصله ها باید فکری می کردیم .

*یک نفر یک جا می‌بایست کاری می کرد* .
بعد با خودم‌ گفتم‌ چرا آن یک نفر من نباشم .
پس دست به کار شدم .
یک روز همه را به یک رستوران دعوت کردم .اما یکی کار داشت ، آن یکی وقت دکتر داشت ،دیگری با دونفر قهر بود و نمی خواست با آنها روبرو شود و خلاصه هر کس برای نیامدن بهانه ای تراشید .
*خیلی دلخور شدم* .
ولی نباید نا امید می شدم .چند هفته ای که گذشت ، به یکی از همکاران زنگ زدم و گفتم بیمار شده ام و در فلان بیمارستان بستری هستم .
*ساعتی نگذشت که سیل تماس ها و پیام ها روانه شد .من هم با حال زار گفتم دلم می خواهد همه شما را با هم ببینم . گفتم شاید فرصت دیگری نباشد* .
بعد هم زدم زیر گریه .‌‌..
سپس ساعتی را تعیین کردم تا همگی در زمان مقرر آنجا باشند . درست روبروی بیمارستانی که نام برده بودم یک پارک بزرگ بود . نقشه ام کار خودش را کرد و حسابی کلکم گرفت .

*روز موعود که رسید* ...

*یک آش رشته جانانه درست کردم ، یک فلاسک بزرگ چای و یک زیر انداز، این همه چیزی بود که همراه خودم برده بودم* .

همه سر ساعت آمدند برای عیادت از بیمار ی که من باشم .
اما من همه را سوپرایز کردم ...

*صورت های مهربان همکارانم که بعضی از خوشحالی گریه می کردند دیدنی بود* .
حالا عیادت از یک بیمار در محیط بیمارستان تبدیل شده بود به یک دور همی صمیمانه در یک پارک با صفا.

*حال و هوای همان سال های قبل به همه ما دست داده بود* .
مثل آن زمان از هر دری گفتیم و شنیدیم و خندیدیم .

*الان مدت هاست که این برنامه دور همی را داریم هر هفته همان پارک همان ساعت* .

(خانه ها و وسایل قیمتی اش را هم گذاشتیم به حال خودشان باشند و اصلا اجازه نمی دهیم وارد دور همی هایمان شوند )

*البته چند وقت یکبار چند نفری به جمع مان اضافه می‌شود.*
آن قدر لحظات خوبی را در کنار هم داریم که هرگز راضی به از دست دادنش نیستیم.

*زندگی و لحظه لحظه اش را غنیمت می دانیم و از کنار هم بودن ها لذت می بریم*

قدر خانواده ، نزدیکان ، عزیزان و دوستان خود را بدانیم و از هر لحظه بودن در کنار آنها لذت ببریم .

*رفیق درمانی یا یار تراپی با یاران قدیمی ، یك روش درمانیست به اسم. رفیق تراپی!*.

 توی اوج خستگی و دلتنگی هم كه اگر باشی ، فقط کافیه بشینی کنارش ، هنوز حرف نزده همه خستگی تان می پره!
*یک سری رفقا را باید توی دسته داروهای آرام‌بخش دسته بندی کرد*......

خانه
۲
۰
Parvaz
Parvaz
دانشجوی دکترای تخصصی برنامه ریزی شهری .
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید