تا چند وقت پیش می خواستم خلبان بشوم . اما از وقتی طیاره سمپاش شرکت زراعی دَمَر توی زمین های حسین دشتبان افتاد ، دیگر نمی خواهم خلبان طیاره بشوم .
هر چند توی شرکت های زراعی این اطراف چو افتاده است که طیاره سمپاش را انگولک کرده بودند و خرابکاری بوده ، اما طیاره ای که از آسمان روی زمین می افتد ، خلبانش من نباشم بهتر است .
بعد تا مدت ها دلم می خواست مثل دکتر میرفندرسکی و کاظم خودمان دامپزشک بشوم .
کاظم در شرکت زراعی فند و شه سفید استخدام شده و به او هم خانه سازمانی داده اند . کاظم در خانه جدیدش با قوطی نوار کاست هایی که گوش می کند ، روی دیوار نوشته هما و هر بار که یک نوار کاست را از روی دیوار بر می دارد ، هما ناقص می شود تا اینکه دوباره آن را سر جایش بگذارد .
همینطور دلم می خواست دامپزشک بشوم تا اینکه دکتر میرفندرسکی دستش را تا آرنج در ماتحت گاو فرو کرد و انگار دنبال چیزی بگردد این ور و آن ور می بُرد . دامپزشکی هم به درد نمی خورد .
خیلی دلم می خواهد پزشکی بخوانم و مثل دکتر میر اسدی رییس درمانگاه حقیقت بشوم . دکتر میر اسدی واقعاً خوش رو و مهربان است و همه مردم او را دعا می کنند .
مهدی اما می گوید :
- برو وردست اوستاقصر کار کن و جای سیفلِ بگیر . شاگرد بنای خوبی میشی .
من چون پیش اوستاقصر کارگری ساختمان زیاد کردم و به اصول ساختمان سازی خیلی وارد شدم ، به این فکر می کنم که بزرگ شدم شاید مهندس ساختمان بشوم . اما حالا حالا ها باید درس بخوانم .