در تنگنای تنهایی و انزوا تراوشاتی از ذهن یک جوانکی برون آمد و ما حصلش شد این چند سطر دلنوشته...
درویشم و پی هم خانه میگردم بسیار در خرابه های شهر پرسه زدم
ولیکن همه جای شهر شده بود ماتم کده
براستی من ب دنبال چه بودم نمیدانم
شهر زیبای من چرا ب یک جا شد ماتم کده
براستی ک من بی نوا خبر ندارم
دیربازیست دگر رسم شکل برایم شده مایه ی دردسر
محبوبم
رخی بنمای و مجلسی را منور ساز
که مجنونت شیرینش را هنوز ک هنوز پیدا نکرده
زبانم را بر لبانم به سلابه کشیدم
خونی نیافتم من چرا،
چرا بی ربط مینهم من جدیدا
آری خونی یافتم ولیکن مزه اش همیشگی نبود
تلخیش همچو تلخی فنجان پدرانمان چرا نبود
صوتش همچو صدای بلبل نغمه خوان دوران کودکی نبود
هیچ چیزش را نفهمیدم جز صدای ملکوت را شنفتم ک می گفت
ای عزیزکم مایحتاجت را بر زمین بنمای
و به دیدار معبود و محسور برویم...