تازه آفتاب زده بود که از خانه زدم بیرون. دیشب چشم رو هم نگذاشته بودم. امروز نتایج کنکور اعلام می‌شد. یک‌نفس تا دم کافی نت دویدم. خیلی دور نبود. نفس‌زنان رسیدم دم در مغازه. هنوز بسته بود. انگار دلواپس‌تر از من هم کم نبود. کلی آدم دورو‌بر مغازه قدم‌رو می‌رفتند. یکی کاغذی دستش بود و داشت اسم می‌نوشت. اسمم را نوشت؛ نفر سیزدهم.
روی لبه جدول نشستم. چقدر زمان دیر می‌گذشت. هشت نشده بود که صاحب مغازه از راه رسید. کرکره را بالا داد و وارد مغازه شد. چهار تا سیستم توی مغازه بود. چند دقیقه‌ای طول کشید تا سیستم‌ها را راه انداخت. کاغذ اسامی را به مغازه‌دار دادند. به ترتیب اسم‌ها را صدا کرد. چند نفری بلد نبودند و قرار شد خودش کارشان را راه بیندازد. یک ربعی طول کشید تا نوبت به من رسید. قلبم تند تند می‌زد. دست‌هایم می‌لرزید و دهانم خشک خشک بود. شماره داوطلبی را وارد کردم و گشتم: زیست‌شناسی! برای لحظه‌ای همه چیز از تکاپو ایستاد. نگاهم به صفحه نمایشگر خیره ماند.
یکی به شانه‌ام زد: «کارتون تمام شد؟» دوباره نگاه کردم: زیست‌شناسی. از جا بلند شدم. پاهایم را به‌زحمت دنبال خودم کشیدم، انگار دو تا وزنه سنگین بهشان بسته بودند. از مغازه بیرون رفتم و بی‌هدف شروع کردم به راه‌رفنن. زیست‌شناسی، زیست‌شناسی؛ دائم توی ذهنم می‌چرخید. «حالا با چه رویی برم خونه؟» نگاه‌های پرغرور بابا و لبخندهای پر از سپاسگزاری مامان، خانم دکتر گفتن‌های خاله و دایی و تمجیدهای اغراق‌آمیز مامان برای فامیل و آشنا جلوی چشمم آمد. همیشه بهترین بودم، چشم‌و‌چراغ خانه و مدرسه.
وزنه‌ها سنگین‌تر می‌شدند و راه رفتن سخت‌تر. کنار پله‌های پل عابر پیاده‌ا‌ی ایستادم. کمی تامل کردم و بعد از پله‌ها بالا رفتم. روی پل به نرده تکیه دادم و به ماشین‌هایی که با سرعت رد می‌شدند، خیره شدم. «با چه رویی برم خونه؟» روی نرده خم شدم.
صدای ترمزهای کشدار و پی‌در‌پی با صدای جیغ دلخراش زنی درهم آمیخت. هراسان قدمی به عقب برداشتم. پایم لغزید و نقش زمین شدم. دستی به سویم دراز شد. کسی بازویم را گرفت. پرسان نگاهش کردم. بغض‌آلود گفت: «پاشو دخترجون، پاشو. باز یکی کاسه صبرش لبریز شد.»
