نه،
این ماه نیست که میتابد.
منام
با پلکهای بسته
نور را میربایم
تا کوچه خالیتر شود
برای رفتنِ سایهای که هرگز نرسید.
زن
همیشه آخرینِ کسیست
که میفهمد
آینه،
فقط دروغی ایستادهست
با دستانی که بهسویِ خودش
دعوت نمیکند.
و تو،
ای آنکه زیرِ پنجرهام
ریشه داری،
منتظر نباش.
من حتی
از شعرهایم هم
گریختهام.
شب،
دهانِ بازِ دیوارهاست،
و کوچه،
رگی که میزند
در تکرارِ بیصدا.
حالا
تنها این میماند:
زنی
با شانههایی از باد،
قدم میزند
درونِ خودش،
و هیچکس
نمیداند
که او
خودش را
گم کرده،
یا پیدا.