راستی...
وقتی حوا از بهشت اخراج شد،
چارقدش را با خود آورد
یا آنجا جا گذاشت؟
شاید آنجا ماند
روی شاخه‌ی همان درخت
کنار سیبی که نصفش خورده شد
و نصفش
برای کودکی که در راه بود.
تو از محکم بستن حجاب می‌گویی
من از شکم گرسنه‌ی کودکی می‌گویم
که هیچ حجابی
رویش نمی‌شود کشید.
تو از گره روسری می‌گویی
من از گره‌ای می‌گویم
که هر شب
به گلوی کودکم می‌افتد
و صبح
با لبخند
باز می‌شود
که بگوید:
مامان... گرسنه‌ام.
و من
زنم.
زنی که آتش
برای او
مثل نان
روزی شده.
زنی که در جهنم
خانه دارد
و در بهشت
تنها
یک اسم.
کسی به من گفت:
بهشت جای خوبی است
درخت دارد
رود دارد
و مردانی که
هیچ‌وقت گرسنه نمی‌شوند.
اما من
در جهنم
مادرم.
و مادر
از آتش
برای کودکش
لالایی می‌سازد.
از دود
برای او
پتو می‌بافد.
از سوختن
برای او
فردا می‌سازد.
تنها صدای من
صدای شکم کودکی‌ست
که در خواب
نان می‌خواهد
و من
دست‌هایم
پر از دود است.
