
در جنگلی کهن، درخت بلوطی بود که ریشه در ژرفای خاک داشت و شاخههایش به ابرها میرسید. هر روز، دختری کنار او میآمد و با کتابی زیر سایهاش مینشست. درخت، عاشق آوای خواندنش، سکوت مشتاقش و نگاهی شد که همیشه به افق دوخته بود.
یک روز، درخت با صدایی لرزان از دختر پرسید: اگر بگویم عشق تو را در آغوش گرفتهام، آیا تو نیز مرا در آغوش خواهی کشید؟
دختر لبخندی زد و گفت: من عاشق سفرم، عاشق بادهای بیقرارم. تو زیبایی، اما ریشه در زمین داری. اگر میخواهی با من همراه شوی، باید از این خاک رها شوی.
درخت که میدانست عشق بیشرط نیست، پذیرفت. پس رنج بزرگ آغاز شد. با هر تکان، ریشههایش که قرنها مأمن کرمهای خاکی و خاطره زمین بودند، یکی پس از دیگری با درد فریادکشندۀ جدا شدن از مادر، از خاک کنده شدند. برگهایش زرد شدند و شاخههایش از اندوه خمیدند. اما او تنها به چشمان دختر میاندیشید.
سرانجام، روزی فرا رسید که آخرین ریشه از خاک جدا شد. درخت، آزاد اما زخمی، با تنِ بیقرارش منتظر ماند. دختر با شگفتی بازگشت و درخت با آخرین نیروهایش گفت: شرط تو را پذیرفتم. اکنون مرا در آغوش بکش.
دختر که اکنون درخت را بیریشه و در آستانه مرگ میدید، گریست و گفت: من شرطی گذاشتم که میدانستم نشدنی است. میخواستم بهانهای باشد برای رد کردن عشقی که آماده پذیرشش نبودم. چرا خودت را نابود کردی؟
درخت با آرامشی عجیب پاسخ داد: عشق واقعی، هر شرطی را میپذیرد، حتی اگر آن شرط، نابودی خودش باشد. من برایت ریشههایم را کندم، نه برای آن که تو مرا دوست داشته باشی، بلکه برای آن که ثابت کنم عشق من ریشه در هیچ شرطی ندارد. اکنون آزادم. نه در زمین، که در افق چشمان تو ساکن خواهم شد.
و سپس، بادی شدید وزید و درخت را که اکنون سبکبار از وابستگی به خاک بود، با خود برد. دختر هرگز او را دیگر ندید، اما هرگاه بادی می وزید، صدایی را میشنید که نجوا میکرد: «عشق واقعی، هرگز اسیر زمین نیست.