ویرگول
ورودثبت نام
فرانک یعقوبیان
فرانک یعقوبیانزنی بود که با دنیایی از کلمات محاصره شده بود. او یاد گرفت که می‌توان با آن کلمات، پل ساخت به سوی قلب های دیگران.
فرانک یعقوبیان
فرانک یعقوبیان
خواندن ۲ دقیقه·۱ سال پیش

عشق بوی بارانِ تازه میداد

ترس، بوی کهنگی کابلِ سیاه را می‌داد؛ بوی دود سیگار و خشم پدر. ترس، دیوارهای اتاق محبوس بود و پنجره‌های بسته. ترس، سکوت سنگینی بود که پس از هر ضربه، بر پوست داغِ کبودم می‌نشست.
اما عشق... عشق بوی باران تازه را می‌داد. بوی نامه های تا شده‌ای که در راه مدرسه، تکه تکه و به دست باد سپرده می‌شدند. عشق، نگاه گرمی بود که در میان جمعیت فامیل گم می‌شد و تنها قلب مرا پیدا می‌کرد.عشق، نوار کاستی بود که با صدای لرزان او، در سکوت شب‌های طولانی، زندگی را برایم معنا می‌کرد.
آن روزها، عشق یک قلقلک نبود؛ یک زلزله بود. زلزله ای خاموش که بنیانِ دختر خوب بودن را در من می‌لرزاند. و من، در میان انبوه قوانین پدر و نگاه‌های سنگین فامیل، مشغول کندن تونلی بودم به سوی آزادی؛ تونلی که مقصدش نگاه او بود.
کتک‌ها که تمام شد، بدنم نقشهٔ جغرافیای رنج شده بود. اما روحم، همچون پرنده‌ای که قفس را دیده باشد، دیگر در آن اتاق زندانی نبود. او آمده بود. در اوج تباهی و خواری، صدایش را شنیدم: حتی اگر بمیرم، نمی‌گذارم چیزی به نام تو تمام شود.
و در آن شبی که مرگ در کمین نشسته بود، او برای نجات نام من، شرافتش را به تیغ خشم پدر سپرد. دروغ گفت تا راستِ عشقمان را زنده نگه دارد. آن ضربه‌ای که بر صورتش نشست، نه نشانهٔ شکست، که نشانِ پیروزی عشقی بود که هرگز تسلیم نشد.
سال‌ها گذشت. هر دو در پیله‌ای از زندگی معمولی محبوس شدیم. گاهی ردپای یکدیگر را در نگاه‌های گذرا می‌یافتیم؛ سلامی، لبخندی که گورستان تمام حرف‌های گفته‌نشده مان شد.

و سپس، زمانه او را از من گرفت.
گریه‌ام در مرگ او، نه فقط برای از دست دادن معشوق، که برای تمام آن روزهایی بود که عشق، گناه محسوب می‌شد. برای تمام نگاه‌های دزدیده، نامه‌های سوزانده‌شده و دل‌های شکسته‌ای که تاریخ، هرگز نامی از آنها نخواهد برد.
اما عشق، حتی وقتی که تمام می‌شود، آغاز می‌گردد.
پسرش آمد و راز مهر شده بر بازوی پدر را برایم گشود: فرانک، نام من، زیر یک چشم گریان. او مرا در پوست و استخوانش حک کرده بود. عشق ما، که هرگز اجازهٔ زندگی نیافت، در خالکوبی روی بازوی او جاودانه شد.
عشق، اکنون در خاطره‌ای است که می‌سازم. در اشکی که می‌ریزم. در این داستانی که برای تو تعریف می‌کنم. عشق، دیگر یک راز پنهان در دفتر خاطرات نیست؛ بلکه حقیقتی است که بر پوست تاریخِ زندگی یک مرد، خود را جاودانه کرده است.
و من اکنون می‌دانم که آن گناه نابخشودنی، پاک‌ترین دعوتی بود که زندگی به سوی من فرستاد. و آن کتک‌ها، هرچند دردناک، نتوانستند زیبایی رویایی را که در چشمان او جاری بود، از خاطرم پاک کنند.

#سه_فصل_عشق

سه فصل عشق
۴۶
۲۷
فرانک یعقوبیان
فرانک یعقوبیان
زنی بود که با دنیایی از کلمات محاصره شده بود. او یاد گرفت که می‌توان با آن کلمات، پل ساخت به سوی قلب های دیگران.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید