
شوگار روی لبهٔ یک پرتگاه خطرناک آویزان بود. باد موهایش را به هم میریخت و سنگهای کوچک از زیر دستهایش به پایین میافتادند. او آنقدر ناامید بود که این ناامیدی از سرمای کوهستان هم برایش سردتر بود.ناگهان متوجه سایهای روی خودش شد. شاخسار آنجا ایستاده بود و به پرتگاهی که میخواست شوگار را ببلعد، خیره شده بود.
شوگار با صدایی لرزان گفت: برو! ماندنت فقط شکنجهٔ بیشتری است. تو نمیتوانی مرا نجات دهی، فقط میتوانی سقوطم را تماشا کنی. مگر تماشا کردنِ یک فاجعه، شرافتمندانهتر از روی گرداندن نیست؟
شاخسار با آرامش پاسخ داد: تماشا کردن با دیدن فرق دارد. من تو را میبینم، شوگار. و دیدنِ کسی، آدم را مسئول میکند. آیا میتوانی از یک آینه بخواهی که تصویرت را نشان ندهد؟
شوگار اعتراض کرد: اما چه فایدهای دارد؟ اگر تلاش کنی و شکست بخوری، هر دوی ما میمیریم. آیا منطقی نیست که یکی از ما زنده بماند تا زیبایی این کوه را به خاطر بسپارد؟ مگر زنده ماندن برای حفظ خاطره، دلیل بهتری برای بودن نیست؟شاخسار آرام روی زمین نشست، طوری که چشمهایش همسطح چشمان شوگار شد.گفت: خاطره فقط یک سایهٔ محو از واقعیت است. اما تو به من نیاموختی که عاشق سایهها باشم. تو به من یاد دادی چطور از صخرهها بالا بروم. آیا عشق ورزیدن به معلمت، نوعی قدردانی نیست؟ و قدردانی، خودش یک جور عشق است. و عشق...یک لحظه مکث کرد و به خورشیدی که از پشت ابرها میدرخشید نگاه کرد.ادامه داد: ...و عشق، هرگز یک انتخاب نیست. عشق فقط وجود دارد؛ مثل نفس کشیدن. آیا میتوانی از خورشید بخواهی که فقط روی بعضیها بتابد؟ من نمیتوانم. تابیدن، ذات من است.
شوگار فریاد زد: پس میخواهی بمیری؟! این عشق نیست، این خودکشی است!
شاخسار با لبخندی اسرارآمیز گفت: مرگ چیست؟ پایان یک شکل؟ اگر بتوانم شکلی به خود بگیرم که برای همیشه از تو محافظت کند، آیا این پایان است یا یک آغاز تازه؟ من مرگ را انتخاب نمیکنم؛ من شکلی از زندگی را انتخاب میکنم که از این عشق بزرگتر است.ناگهان نوری طلایی از وجود شاخسار تابیدن گرفت. پاهایش در زمین ریشه دواند و پوستش به پوست درخت کهنسالی تبدیل شد. دستهایش به شاخههایی تبدیل شدند که به سمت شوگار دراز شدند.
او دیگر آن دختر نبود. او خودِ زندگی شده بود.
آخرین کلماتش را مثل صدای خشخش برگها زمزمه کرد: نترس... من نمیروم. فقط پوشش قدیمیام را رها میکنم. از این به بعد، هر وقت بادی روی این قله بوزد، نجوای من است. هر وقت سایهای روی صورتت بیفتد، آغوش من است. من در هر فصل، به شکلی پیش تو خواهم آمد: در بهار سبزم، در تابستان سایهام، در پاییز رنگم و در زمستان استقامتم. حالا من دیگر یک دختر نیستم؛ یک امکان هستم. امکانِ فداکاری. امکانِ عشق بیقید و شرط. آیا چیزی ماندگارتر از یک امکان وجود دارد؟
شاخههایش شوگار را در آغوش گرفتند و به آرامی از لبه پرتگاه دور کردند.
شوگار روی زمین نشست و به درخت تازهای که حالا نگهبان همیشگی پرتگاه بود خیره شد. اشک از چشمانش جاری شد، اما این بار از روی ناامیدی نبود.
او با حیرت نجوا کرد:چه کسی گفته که عشق باید پاسخی دریافت کند؟ بزرگترین عشقها، آنهایی هستند که فقط میبخشند و در همین بخشیدن، به کمال میرسند. تو خودت را گم نکردی، شاخسار. خودت را پیدا کردی. و حالا تو به من یاد میدهی که چطور میتوان برای همیشه زنده ماند و از آن روز به بعد، درختی بر لبهٔ آن پرتگاه ریشه دواند که رازش را فقط به باد میگفت. مردم میگفتند اگر سپیدهدم، وقتی دنیا بین خواب و بیداری است، به آنجا بروی، میتوانی صدای پسر جوانی را بشنوی که آوازی قدیمی دربارهٔ دختری میخواند که آنقدر عاشق بود که یاد گرفت چطور یک کوهستان را در آغوش بگیرد.