
فرانک پشت میز تحریرش نشسته بود، کوهی از برگهها و فکرهای سنگین. پنجره باز بود و باد پاییزی، پردهها را تکان میداد. ناگهان، صدایی آشنا، مثل زنگولهای کوچک، از پشت قلبش شنید: هی! وقت بازی است!
او برگشت. آنجا، روی فرش کهنه اتاق، همان دختربچه کوچولو با موهای ژولیده ی مجعد و چشمان درخشان و لباسی پر از رنگ نشسته بود. کودک درونش. همان که سالها بود فرانک صدایش را فقط در خوابهای مبهم میشنید.
فرانک گفت:دلم برایت تنگ شده بود، با صدایی که از مهربانی میلرزید.
دختربچه دستش را دراز کرد: پس بیا! امروز آسمان، آبیِ آبی است.
در پارک، باد میرقصید. دختربچه با اشتیاق نخ را محکم در دست میفشرد و فرانک، بادبادک رنگارنگ را به آسمان سپرد. با هر تکان باد، هر دوی آنها سرشان را بالا میگرفتند و نفسی به وسعت آسمان میکشیدند. فرانک، باری که روی شانههایش سنگینی میکرد را احساس نمیکرد. فقط سبکیِ بادبادک را حس میکرد که بالا و بالاتر میرفت.
روی آسفالت گرم، خانههای لیلی را با گچ رنگی کشیدند. فرانک، خندهای که سالها در گلو حبس شده بود را رها کرد. پاهایش سنگین بودند، اما کودک درونش دستش را گرفت و او را از مربعها میگذراند. فرانک، با تعجب، دید که پاهایش به یاد میآورند. بعد، سنگهای صاف را برای یکقل دوقل از جیب درآورد. از کنار رودخانه آوردمشان، برای تو، دخترک گفت. و صدای برخورد سنگها با زمین، موسیقی ساده و کاملِ آن بعدازظهر بود.
دختربچه روی لبه باریک جدول قدم گذاشت، دستهایش را برای حفظ تعادل باز کرد. فرانک هم کنارش آمد. دخترک تعادلش را از دست داد و فرانک او را گرفت. هر دو خندیدند. این راه رفتن، ماجراجوییِ خطرناکی بود در دل شهری معمولی
قدمزنی روی آن خط باریک، بین جدیّت پیادهرو و شورِ چمنزار. ترس از افتادن نبود؛ هیجانِ در آستانه بودن بود.
قطرههای درشت، ناگهان شروع به باریدن کردند. مردم به سرپناهها دویدند. ولی آن دو، به آسمان نگاه کردند و خندیدند. فرانک کفش هایش را درآورد و با دخترک، در چالههای آب پا کوبیدند و چرخیدند و رقصیدند. آب، غمهای کهنه را از صورت فرانک شست. کودک درونش، زبانش را برای چشیدن باران بیرون آورده بود. باران، مانند پردهای نقره ای، جهان تکراری را پاک میکرد و رنگهای تازه میداد
با گچ های رنگیها، روی زمینِ سیمانی نقاشی کشیدند. آسمان بنفش، خورشید سبز، سگی با پنج پا. هیچ قانونی وجود نداشت. فقط رنگها و خطوطی که از دل برمیخاستند و روی زمین جاری میشدند.
از برگههای باطله، ناوگانی از موشکهای کاغذی ساختند و از تپه پرتابشان کردند. بعد، قایقهای کاغذی را در نهر آب رها کردند و تا لب جوی دویدند، تا قایقها از دیدرس خارج شدند؛ سفری به سوی اقیانوسهای ناشناخته.
یک آبنبات چوبی قرمز، میان آنها تقسیم شد. مزه شیرین توتفرنگی، دهان و دلشان را شیرین کرد. فرانک یادش نبود آخرین بار چه زمانی چیزی را با این همه توجه و لذت چشیده بود.
روی تاب نشستند و همصدا شروع به خواندن کردند: یه توپ دارم قلقلیه سرخ و سفید و آبیه...
صدای فرانک، اول آرام بود، کمی خجالت می کشید؛اما کمکم با صدای بلند و شفاف کودک درونش یکی شد.بعد نوبت شعر باران رسید
باز باران با ترانه با گوهر های فراوان
و صدای باران واقعی، همراهیکننده آنها بود. سپس، دستهای هم را گرفتند و چرخیدند و آواز خواندند: صد دانه یاقوت، دسته به دسته... با نظم و ترتیب یک جا نشسته…
آسمان، آبیتر به نظر میرسید. ابرها، شکل خرس و خرگوش گرفته بودند.
وقتی خورشید شروع به غروب کرد، روی چمن دراز کشیدند و به ابرهای صورتی نگاه کردند. کودک درونش، سرش را روی شانه فرانک گذاشته بود و با چشمانی نگران پرسید: فردا هم می آیی!؟
فرانک دستش را دور شانههای کوچک او انداخت :نه فقط فردا. هر روز. تو بخشی از منی. دیگر هرگز ترکت نمیکنم.
احساس میکرد چیزی که سالها گمشده بود، به آرامی در درونش ترمیم میشود.
شاید بزرگسالی، به معنای دفن کردن آن کودک نبود. شاید به معنای دست گرفتن آن کودک و راه بردنش در این جهان پیچیده بود؛ با همان تعجب، همان بازیگوشی و همان شجاعتِ ساده.
او برخاست. دختربچه درونش، همچنان در چشمانش میدرخشید. فرانک میدانست که از فردا، وقتی پشت میز تحریرش مینشیند، پنجره را باز خواهد گذاشت تا صدای باد، همراهش باشد. و در کشوی میز، همیشه یک بادبادک، چند مداد رنگی و یک آبنبات چوبی خواهد داشت؛ برای روزهایی که کودک درونش، دوباره بگویید: هی! وقت بازی است بیا با هم برویم آلیسا، آلیسا...
و آنها، دوباره با هم، دنیا را از نو میساختند.