
مامسافران قلمرویی هستیم که مرزهایش بر نقشهٔ زمان رسم نشده است.
گرد سپیدی روی موهای من نشسته،اما ندای پسر شجاع از دل کوهستانهای خاطره و دهکده ی حیوانات، هنوز در گوشم طنین انداز است. این سیری ناپذیری ام، این عطشی که با تماشای هاچ زنبور عسل و رابین هود فرو نمینشیند، اعترافی بزرگ است به این که گاهی یک راز، برترین پاسخ به تمام پرسشهای دنیوی است.
آن درد شیرین، نجوای چرخ ریسندگی حنا دختری در مزرعه و هیاهوی بچههای کوه آلپ است، و صدای سوت کشتی مهاجران که به سوی افقهای نو میرود. این درد، زخم کهنه ی جدایی از سرزمینی است که در آن، زبل خان همیشه اینجا زبل خان همیشه اونجا و بالاخره راه حلی داشت، دکتر ارنست دردها را درمان میکرد و در مدرسه موشها، دوستی بر هر درسی ارجح بود. این جهان، اسطورهٔ شخصی ماست؛ نخ تسبیحی که مهرههایش باخانمان، بابا لنگ دراز و آنشرلییِ خیالپرداز هستند.
من این زخم را میفشارم تا مطمئن شوم که آن کودکِ جا مانده در ایستگاه گذشته که عاشق جزیره ی ناشناخته و بارباپاپا بود و برای فوتبالیستها هورا میکشید و جیمبو جیمبو سر میداد هنوز نفس میکشد. او ساکن قصههاست؛ در کنار بِل و سباستین، و در ماجراجوییهای سندباد و گالیور .
به قول دارکوبِ زبل هِهِهِهِ هِهِهِهِ...!
داریم پیر میشویم. ولی چه باشکوه است وقتی که میتوانیم دست نوههامان را بگیریم و آنها را به تماشای بچههای مدرسه والت بنشانیم. این یک انتقال است؛ سپردن مشعلی که نورش از ایکیو سان و سنجاب کوچولو گرفته شده تا بلفی و لیلی بیت و لولِک و بولِک. ما برای آنها از دنیایی میگوییم که در آن،دختری به نام نِل عشق به پدربزرگ را میآموزد، پینوکیو درسِ راستگویی میدهد و میتی کومان با بی عدالتی می جنگد.
پس ادامه بده. به تماشا، نیک و نیکو باش . بگذار اشکهایت با یاد رامکال جاری شود و با خندههای گوریل انگوری خشک شود. این غم بزرگ در ته دل، قیمت سنگین و زیبای عشق است. عشقی به دنیایی که رفت، اما تو با حفظ یادش، بخشی از آن را برای همیشه در خود زنده نگاه داشتهای.