من فرانکم، همان دختر کتاب‌خوار دیروز که امروز، سفره‌دار ضیافتی بی‌کران شده‌ام. عشق، کتابی است که اینک هر ورقش را با ولع می‌خوانم و هر کلمه‌اش را با جان می‌چشم. اینک فهرست شگفتی این ضیافت را نه بر اوراق، که بر لوح دل می‌نویسم.
و اینک، عشق...
که پیش از هر طعمی می‌چشمش؛باده‌ای که همهٔ نوشیدنی‌های افسانه را بی‌رنگ می‌کند.
در کام وجودم، عشق چونان شرابی است که تلخی‌ها و شیرینی‌هایش،چون دو یار دیرین در هم تنیده‌اند...و از این آمیختن، شرابی زاده شده که چشیدنش، خودِ زیستن است.
عشق به خود: آب خنک در سحر
یادآوریِ نرم و جان‌بخشی که در سپیده‌دمِ وجودت طلوع می‌کند.تو، پیش‌نیازِ همهٔ عشق‌هایی.
این طعم، سرآغازِ همهٔ رازهاست.
دوستی: چای بابونه و عسل
نوازشی گرم که در سکوتِ عصرگاهِ تنهایی،جامِ وجودت را گرم می‌کند.هیچ تلخیِ انتظاری در آن نیست،فقط گواراییِ لحظه‌هایی است که چون خاطره،در حریرِ زمان می‌درخشند.
عشق افلاطونی: نعنای تازه
خنکایی پاک و نیرو‌بخش.برگی سبز که دلِ غبارگرفته را می‌شوید و روشن می‌کند و عطرِ پاکی در فضای روح می‌پراکند.
شیفتگی: فلفل تند و انبهٔ رسیده
شیرینیِ دیوانه‌وار و سپس، سوزشی بی‌اَمان که رقصی است بر لبهٔ تیغ.هم نیش است و هم مرهم؛بوسه‌ای که دردش شیرین و شیرینی‌اش دردناک است.
عشق رمانتیک: توت‌فرنگی و شکلات تلخ
نغمه‌ای افسون‌گر از تضادها.معصومیتِ شیرین، در آغوشِ ژرفایِ تلخ‌وشیرین فرو رفته و بر زبان، ابریشمی ناب می‌سازد.
عشق همراه: سوپ عدس داغ
گرمایِ بی‌ریایِ خانگی.در روزهای سرد زندگی،چون نسیمی از آرامش در رگ‌هایت جاری می‌شود.
این عشق، نان و نمکِ جان است؛ ساده و زنده‌کننده.
عشق پدر و مادر: نان تازه، شیر گرم و عسل
طعمِ ریشه‌ها و پناهگاهِ نخستین.امنیتی که در استخوان‌هایت نشسته
و چون آغوشی همیشگی، هرگز تو را تنها نمی‌گذارد.
عشق به وطن: خاکِ پس از باران و دانه‌انار
این، عطرِ خاطره است.آمیخته‌ای از اصالت و حسرت که در پایان، شیرینیِ ریشه‌ها در کامت می‌نشیندو تو را به سرزمینِ وجودت پیوند می‌زند.
عشق وسواسی: لیموترش بر زخم
فریادی به رنگِ زرد.سوزشی تند که گاه با زندگی اشتباه گرفته می‌شود،اما جز درد، پیشکشی نداردو زخم را همیشه تازه و گشوده نگه می‌دارد.
عشق پوچ: نان بیات و آب
سفری است به بیابانی بی‌ثمر.تو خاطراتِ بی‌جان را می‌جویی تنها برای زنده ماندن، نه برای زندگی.سیری می‌آورد برای تن و تشنگی برای جان.
عشق به خدا: آب زلال در سکوت نیمه‌شب
این، سرچشمهٔ همهٔ آب‌هاست.سیرابی که هرگز پایان نمی‌یابد.نیایشی بی‌کلام در کامِ جان.
نوشیدن از این چشمه، بازگشت به سرآغازی است که از آن آمده‌ای.
و قلم را برمی‌دارم،نه برای بستن این دفتر،که برای ورق زدن فصل‌هایی تازه.
چرا که عشق،خوشمزه‌ترین کتابی است که تا ابد ورق می‌خورد.
پایانِ این متن، آغازِ خوانش توست.همچنان بِچش، همچنان بخوان.عشق، مهمانی است بی‌پایان برای کسی که زبانِ طعمش را بداند.
