باد به دیوارهای کلبه چوبی می‌کوبید، گویی غولی نامرئی قصد داشت آن را از بیخ و بن برکند. هر تندبادی که از کوهستان پایین می‌غلتید، الوارهای کهنه را به لرزه می‌انداخت و دودکش آهنی را به ناله وامی‌داشت. درون کلبه، نور شمعی لرزان، سایه‌های ناآرام بر دیوارهای سنگی می‌انداخت.کهن و جوان، در دو سوی میزی چوبی روبروی هم نشسته بودند. کهن خاموش نام داشت و جوان تنهایی.
خاموش، چهره‌ای آرام و چون صخره‌ای فرسوده داشت. چشمانش به شعله شمع دوخته شده بود، گویی به راز آن پی برده بود. تنهایی، اما، با بی‌قراری به پنجره خیره شده بود، به تاریکیِ هولناکی که گاه با رعد و برقی خشن، برای لحظه‌ای روشن می‌شد.
تنهایی با صدایی که از اضطراب می‌لرزید: صدایش را می‌شنوی؟ این هیاهو تمام نمی‌شود. انگار دنیا می‌خواهد خودش را از هم بِدرد. چه کسی می‌تواند در میان چنین غوغایی آرام بماند؟
خاموش آهسته، بدون آنکه نگاهش را از شمع بردارد: غوغا بیرون است. همیشه بیرون بوده. پرسش اینجاست که چرا تو آن را اینگونه درون خود می‌پذیری؟
تنهایی با تلخی: چون من در این تنهایی محاصره شده‌ام! تنها با این فریادهای باد. تنها با ترس از آنچه نمی‌دانم. سکوت تو مرا دیوانه می‌کند. چرا چیزی نمی‌گویی؟
خاموش بالاخره به او نگاه می‌کند. نگاهش آرام و سنگین است؛ سکوت من، پاسخی است به پرسش‌های تو. تو از طوفان می‌ترسی، زیرا فقط صدایش را می‌شنوی. من به سکوت درونش گوش می‌دهم.
سکوت درون طوفان؟ طوفان که ساکت نیست!همه چیز سکوت را در اعماق خود دارد، حتی خشن‌ترین طوفان. تو هیاهوی باد را می‌شنوی، اما صدای آرامشی که بر فراز ابرها، فراتر از این گردباد، جاری است را نمی‌شنوی. آنجا، همیشه سکوت است. تو تنها هستی زیرا فقط خودت و ترس‌هایت را می‌بینی. من تنها هستم زیرا کل این جهان را در خود جای داده‌ام. بین این دو تنهایی، جهانی از معنا فاصله است.
تنهایی ساکت می‌ماند، برای اولین بار به حرف‌های خاموش فکر می‌کند،پس تفاوت در چیست؟
خاموش لبخندی کوچک بر لبانش نقش می‌بندد: تفاوت در انتخاب است. تو انتخاب کرده‌ای که قربانی طوفان باشی. من انتخاب کرده‌ام که تماشاگرش باشم. تنهایی تو زخمی است که با هر تندبادی تازه می‌شود. تنهایی من بستری است که در آن، ریشه‌های وجودم تا ابدیت گسترده شده‌اند.
رعدی غرّش کرد و کلبه یکپارچه لرزید. تنهایی خود را جمع کرد، اما خاموش حتی پلک هم نزد.
خاموش با آرامشی خدشه‌ناپذیر: این طوفان هم می‌گذرد. همیشه گذشته است. اما سکوتی که من از آن سخن می‌گویم، همیشه بوده و همیشه خواهد بود. تو در جستجوی دستی برای گرفتن هستی، غافل از اینکه تنها دستی که می‌تواند تو را نجات دهد، دستی است که از سکوت درونت سر برمی‌آورد. تنهایی، تنها زمانی پایان می‌یابد که بپذیری تنها نیستی؛ تو با تمامی سکوت جهان هم‌نفس شده‌ای.
در آن لحظه، گویی طوفان برای چند ثانیه فروکش کرد. نه از بیرون، که از درونِ تنهایی. سکوتی عمیق و غیرمنتظره فضای کلبه را پر کرد. سکوتی که هیاهوی باد پس از آن، تنها پژواکی دور و بی‌اثر به نظر می‌رسید.
تنهایی چشمانش را بست. برای اولین بار، نه به صدای طوفان، که به سکوتی که خاموش از آن سخن می‌گفت گوش سپرد. و در آن سکوت، دریافت که هرگز تنها نبوده است.
