
من فرانک هستم. همان دختری که کلاس سوم دبستان، در سکوتی سنگین کنار میز معلم ایستاده بود و با چشمانی نمناک قسم میخورد: خانم، قَسَم میخورم، انشایم را خودم نوشتم.
رویای من در آن سن، فقط یک کلمه بود: نویسنده. معنایش را دقیق نمیدانستم، فقط میدانستم وقتی قلم به دست میگرفتم و کلمات از ژرفای وجود رژه میرفتند روی کاغذ، انگار سبکتر میشدم. دنیا را در مشتم میفشردم و شکلش میدادم.
پولهای توجیبیام را پیش از مدرسه در قلک میریختم تا بوی ساندویچ کالباس زنگ تفریح وسوسه ام نکند و بتوانم کتابی را که مدت ها بود آرزوی خواندنش را داشتم بخرم.
اما دنیای بزرگترها باور نمیکرد. تا آن روز که معلم جدید آمد. خانم دزفولیان به چشمهایم نگاه کرد. به خطهای ناپختهام نگاه کرد. و گفت: خیلی قشنگ نوشتی، یعقوبیان. آن لحظه، درست مثل باز شدن در قفسی بود. از آن روز به بعد، برای او دو انشا مینوشتم: یک نسخه رسمی در دفتر و یک نسخه با کلی گل و طرح حاشیه، روی کاغذ سفید، فقط برای دستهای او. این هدیههای کاغذی، همان قسمنامههای پنهانی من به رویاهایم بودند.
بعدتر، جرأت کردم و نوشتهام را برای مجلهی خانواده فرستادم. وقتی نامه رسید، دستهایم میلرزید. سردبیر نوشته بود: استعداد داری. ادامه بده. آن نامه برایم مثل نقشه گنج بود. داشتم راه را پیدا میکردم.
اما گنجینههای واقعی دنیا، محافظانی خشمگین دارند. پدرم نامهها را دید. خشمش که از ترس حرف مردم شعلهور شده بود، مکاتبهها را قربانی آتش کرد. رویایم دوباره به تاریکی پناه برد. این بار، حتی گریه هم نمیکردم. فقط ساکت بودم.
سالها گذشت. بزرگ شدم. اما یک چیز عجیب همیشه با من بود: در کیفم، همیشه دفترچهای کوچک؛ در یادداشت موبایلم، انبوهی از جملات پراکنده. گاهی نیمهشب، چراغ کنار تخت را روشن میکردم و مینوشتم. نه برای چاپ، نه برای کسی. فقط برای عشق نوشتن.
حالا میفهمم. آن رویای کودکی هرگز مرا ترک نکرد. فقط از آرزو درآمد و تبدیل شد به نیازی مانند نفس. معلم آن سال به من نگفت نویسنده میشوی. گفت: قشنگ نوشتی و من تا امروز، فقط قشنگ مینویسم.
من نویسندهی مشهوری نیستم. هنوز کتابی چاپ نکردهام. اما نویسندهام. چون نویسنده بودن برای من، یعنی وفاداری به آن صدای درونی، به آن کودک بااستعداد و مصممی که در انبوه بیاعتمادی، به ندای دلش اعتماد کرد و این زیباترین داستانی است که میتوانم برای خودم بنویسم؛ داستان دختری که رویایش را دفن نکرد، بذر آن را کاشت حالا، در سکوت و افتخار، هر روز درخت بید مجنونش برگ و بار میدهد.