برجِ سفید، همیشه آن بالا بود. او، همیشه آن پایین. سالها گذشتند و او بال ها را در قفسِ سینه پروار کرد، بی آنکه بداند پرواز، از جایی شروع میشود که زمین دیگر پا را نمی شناسد.
صبحِ آن روز، باران بویِ آغاز می داد. از پله های مارپیچ بالا رفت، بدون اینکه نفسش به شماره بیفتد. انگار بدن می دانست که این آخرین راهپیمایی ست. روی بام، باد چنان محکم وزید که شنل از دوشش جدا شد و در خلأ محو گردید. به پایین نگاه نکرد. به آسمان خیره شد و پرسید: «آیا پرواز، پریدن است یا رها شدن؟» و خود پاسخ داد: «پریدن، آغازِ رها شدن است.»
قدم برداشت. نه با ترس، که با تشنگی.
در ثانیه ی میانِ بودن و نبودن، زمان در خود فرو ریخت. او دنیا را وارونه دید: آسمان زیر پایش، زمین بالای سرش. برای اولین بار فهمید که حقیقت، معکوسِ آن چیزیست که چشم به ما میگوید. ما ایستاده ایم و فکر میکنیم تعادل داریم، در حالی که افتاده ایم و افتادن را زیستن می نامیم.
لبانِ سقوط را بوسید. نه در فرودگاهِ خشنِ سنگ، بلکه در آن لحظه ی معلق که مرزِ پرواز و سقوط محو شده بود. آن بوسه، شورِ تلخی داشت؛ طعمِ رهایی از سنگینیِ بودن.
سقوط، فقط یک پایان نیست؛ پایانِ تظاهر به راه رفتن است، وقتی پاها از پسِ وزنِ بال ها برنمی آیند.
او بر زمین فرود نیامد؛ زمین به استقبالش شتافت و او را چون پاسخی دیرینه در آغوش کشید. خرده ریزهای شیشه، کهکشانی فرو ریخته بودند بر سنگفرش. رهگذران گرد آمدند، اما کسی نفهمید که این، مرگ نبود؛ این، اولین نفسِ حقیقیِ پس از سالها نفسِ تقلبی بود.
آدمی دو بار میمیرد: یک بار وقتی از پرواز می ترسد، و یک بار وقتی می پرد. اما خوشا به حالِ کسی که مرگِ دومش، تولدیست که نامیرا میشود.
از آن شب، برجِ سفید دیگر تنها یک بنای سنگی نبود. نشانی شد از این حقیقت که: هر ارتفاعی، فقط بهانه ای برای انتخاب است؛ انتخاب میانِ زیستنِ محافظه کارانه بر زمین، یا رقصیدنِ عاشقانه در مسیرِ سقوط. و کسی که روزی پرواز را در لبهای سقوط چشید، به همه آموخت که...
پرواز یعنی جرأتِ باختنِ زمین برای یک چشم به هم زدنِ آسمان. و همان یک چشم به هم زدن، برای تمامِ ابدیت کافیست.
درست است که افتادم
و به تو نرسیدم
اما این افتادن،
شیرینتر از هر رسیدن بود
در میانهی راه
زمین از من فاصله گرفت
و آسمان،
بیآنکه بپرسد، مرا در خود پیچید
سقوط، بوسهای بود که
در نیمهراه تمام شد
اما تمامِ هستی
در همان نیمه،
مرا تا ابد بوسید
ارزشش را داشت
این که بدانم
سقوط هم میتواند
آغوشی باشد
برای کسی که
هرگز به آغوش نرسید