دردِ حرف آخر
مثل بوی باران در اتاقی بسته بود
و من
پشت شیشه ای که نفس هایم را کدر کرده بود
دنبال روزنه ای می گشتم
به اندازه ی یک نفس
به اندازه ی یک نام
حرف آخر را نگفتم
چون گفتنش
یعنی تمام کردن تو
و من هنوز
در حاشیه ی تو
زندگی می کردم
حالا
از لای همین شکاف تنگ
که تو آن را پایان می نامی
دست کوچکی بیرون آمده
که نمی داند
برگشتن
رفتن از خودش است
یا رسیدن به تو
و من
شبیه زنی که در آینه
دنبال خود می گردد
دنبال روزنه ام
که از آن
نه به تو
که به خویش برگردم