ویرگول
ورودثبت نام
فرانک یعقوبیان
فرانک یعقوبیانزنی بود که با دنیایی از کلمات محاصره شده بود. او یاد گرفت که می‌توان با آن کلمات، پل ساخت به سوی قلب های دیگران.
فرانک یعقوبیان
فرانک یعقوبیان
خواندن ۱ دقیقه·۱ سال پیش

حال دلم خوب نیست

گاهی دلت شکسته می‌شود، نه از قهر جهان، که از نگاه‌های کوچک آدم‌ها.

از تمامِ خودی که بخشیدی، بی‌منت، و تنها پژواک سکوتی که بازگشت.
در این ایستگاهِ خستگی، به تماشای خود می‌نشینی
و حجمِ این همه نادیده گرفته شدن را، سرانجام، در سکوت خود می‌سنجی.

و بعد، ناگهان، جهان بر سینه‌ات فرود می‌آید؛
سنگی بزرگ، از جنسِ فراموشیِ آنها.
نفس‌هایت بند می‌آید و تنها یک فکر در ذهنت طنین می‌اندازد: راهی

کوله‌پشتی‌ات تنها مونس واقعی به نظر می‌رسد...
و یک کتاب!
آرزو می‌کنی راه بیفتی.
به سوی کوه‌هایی که قله‌هایشان قولِ آرامش می‌دهد
و به سوی دشت‌هایی که هیچ نام و نشانی از آدمیزاد در کار نیست.
جایی که تنها ترانه‌ی باد را بشنوی
و حکایت وجود خود را با آسمان هم‌زبان کنی.
جایی که ردّ پاهایت، تنها نشانه‌ی بودن باشد و مال خودت و فقط خودت.

شاید آنجا، در انزوای مقدس خویش، بتوانی دوباره صدای قلب خود را بشنوی...

۱۸
۱۴
فرانک یعقوبیان
فرانک یعقوبیان
زنی بود که با دنیایی از کلمات محاصره شده بود. او یاد گرفت که می‌توان با آن کلمات، پل ساخت به سوی قلب های دیگران.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید