
گاهی دلت شکسته میشود، نه از قهر جهان، که از نگاههای کوچک آدمها.
از تمامِ خودی که بخشیدی، بیمنت، و تنها پژواک سکوتی که بازگشت.
در این ایستگاهِ خستگی، به تماشای خود مینشینی
و حجمِ این همه نادیده گرفته شدن را، سرانجام، در سکوت خود میسنجی.
و بعد، ناگهان، جهان بر سینهات فرود میآید؛
سنگی بزرگ، از جنسِ فراموشیِ آنها.
نفسهایت بند میآید و تنها یک فکر در ذهنت طنین میاندازد: راهی
کولهپشتیات تنها مونس واقعی به نظر میرسد...
و یک کتاب!
آرزو میکنی راه بیفتی.
به سوی کوههایی که قلههایشان قولِ آرامش میدهد
و به سوی دشتهایی که هیچ نام و نشانی از آدمیزاد در کار نیست.
جایی که تنها ترانهی باد را بشنوی
و حکایت وجود خود را با آسمان همزبان کنی.
جایی که ردّ پاهایت، تنها نشانهی بودن باشد و مال خودت و فقط خودت.
شاید آنجا، در انزوای مقدس خویش، بتوانی دوباره صدای قلب خود را بشنوی...