
در پاییزی افسونزده، باد دل به رؤیای دختری سپرد به نام فرانک.
فرانک، نه در جمع، که در انزوای شاعرانهاش خانه داشت. جهان را میان سطرهای کهنهی کتابها میجست و شادی را در لبخندهای دیگران مییافت، اما خود، در سکوت اتاقش، تنها همدمش خدایی بود که در آسمان شب به او چشمک میزد.
هر شب، وقتی ماه، بر پشت ابر میکوبید، فرانک به استقبال پنجره میرفت. همان پنجره که شبی، باد از آن گذشته و جانش را با یک نگاه، برای همیشه دزدیده بود. او پنجره را به عشق دیدار خدا میگشود؛ خدایی که در آن ساعت، از فراسوی کهکشان، مستقیماً به چشمانش خیره میشد.
برای هم دست تکان میدادند.
در سکوت محض، زمانی که جهان به خواب گران فرو رفته بود، خدا و فرانک با هم گفتوگو میکردند. رازها را در قالب گلهای سفید به یکدیگر هدیه میدادند و بخار لیوان چای گرمشان، حلقههای عشق را بر شیشهی پنجره نقش میزد. گاهی چنان غرق در نگاه هم میشدند که زمان از یادشان میرفت و ستارهها شاهد سرد شدن چای عاشقانهشان بودند.
و باد...
باد هر روز بیتابتر، پشت پنجره به انتظار مینشست.
فرانک نیز عاشق باد بود. وقتی که باد همچون معشوقی نامرئی، رشتههای موی او را میبوسید، وقتی که بر دامان سبز چمن دراز میکشید و باد کلمات عاشقانه را بر پیشانی اش مینوشت، و حتی وقتی کنار رود مینشست و آرزو میکرد که باد، هرگز او را تنها نگذارد.
کمکم، این عشق پنهان، به آتشی سوزان در جان هر دو تبدیل شد. باد و فرانک، در حسرت یکدیگر میسوختند.
شبی از آن شبهای رویایی، خدا و فرانک بار دیگر به دیدار هم نشسته بودند. خدا با نوازش نگاهی پر از مهر پرسید: لبخندت را که میبینم، دیگر طعم شیرین تمشک را نمیدهد. چه رازی در سینه داری، ای دخترکم؟
فرانک سکوتی کرد و سپس، اشکهای درخشانش همچون مرواریدهای شبنم، بر روی دامن گلدارش چکیدند.
خدا با انگشتان لطیفش، اشکهایش را پاک کرد و گفت: دلم میخواهد رازت را از زبان خودت بشنوم.
فرانک با چشمانی درخشان : دیگر نمیخواهم فرانک باشم... میخواهم برگی پاییزی شوم. میخواهم یک عمر، در آغوش باد به رقص درآیم. بودن در کنار او، تنها شادی من است.
خدا لبخندی زد؛ لبخندی که بوی بهشت و تمشک میداد.
فرانک پرسید: ممکن است؟
خدا دستانش را بر موهای موج دار فرانک کشید و آرام گفت: همه چیز ممکن است.
سپس، بوسهای به نرمی ابر بهاری بر گونهی او نشاند و گفت: حالا بخواب. فردا صبح، وقتی بیدار شوی، باد در انتظارت خواهد بود.فرانک، خدا را در آغوش گرفت و تمام وجودش در نور پاک او حل شد.
صبح، با اولین پرتوهای خورشید، از راه رسید.باد،با بیقراری و شوقی وصفناشدنی در انتظار بود.
و فرانک، در زیباترین شکل ممکن، به برگی پاییزی تبدیل شد؛ برگی طلایی که گویی از نور بافته شده بود.این، اولین دیدار عاشقانهی باد و برگ بود.
باد، برگ را با تمام وجود در آغوش فشرد. اشکهای شوق آنان، همچون شبنم بر زمین ریخت و زمان، برای ثبت این وصال، از حرکت ایستاد.
پاییز آن سال، باد، و برگی که روزی فرانک نام داشت... را هیچکس هرگز از خاطر نبرد و خدا، هر شب کنار پنجره چای می نوشد.اما این بار نه به تماشای دخترکِ تنها،که به تماشای رقص ابدی برگ در آغوش باد.