
در قلمرویی که رودخانههایش خشکیده و باد، بوی یأس را با خود میبرد، رئیسجمهور اعظم بر تختِ بلند کاخِ نادیدهها حکم میراند. او مردی بود با نقابی از جنس عقلانیتِ سرد، که هرگز عرق بر پیشانیاش نمینشست و هرگز صدایش بلند نمیشد.
روزی، مردمانی که شکمهایشان با درد قحطی پیوند خورده بود، به دروازههای کاخ آمدند. یکی از آنان فریاد زد: گندممان پوسید در انبارهای بیسقف!
رئیسجمهور، بدون آنکه از پنجره طلاییاش پایین را نگاه کند، انگشت سبابهاش را که نوکش از الماس تراش خورده بود، به سوی جمعیت نشانه رفت و گفت: شما کشاورزان تنبلی هستید که راز بذر را نمیدانید.
ناگهان، همه دیدند که انگشتِ او در هوا قوسی عجیب کشید و مانند تیری که از کمان بازگردد، به سوی خود او برگشت و بر سینهاش نشانه رفت.
هفتهای بعد، پزشکان با دستانی خالی از دارو آمدند: مردم در بیمارستانها میمیرند!
رئیسجمهور خندید و انگشتش را دوباره به سوی آنان گرفت: شما درمانگران ناتوانی هستید که چشمدلهایتان کور است!
و باز، آن انگشت سرکش، با حرکتی ناگزیر، بازگشت و این بار بر گلوگاه خودش نشست.
این اتفاق بارها و بارها تکرار شد. با هر اتهام، انگشت الماسنشان به خود او بازمیگشت. کم کم، جای نوک آن انگشت بر روی بدن رئیسجمهور، زخمهایی پدیدار شد،بر سینه، بر گلو، بر پیشانی. اما او همچنان اصرار داشت که انگشت را به سوی دیگران گیرد.
سرانجام، پیرزنی در میان سکوت جمعیت فریاد زد: آن انگشت، هرگز از آنِ تو نبوده. آن، سازۀ راستی است که به تو سپرده شد تا حقیقت را نشانه روی، نه اینکه آن را همچون خنجری به کار بری. تو از نشانه گرفتن آن بر آینه، سرباز زدی، و اکنون آینه در سینۀ خودت فرورفته است.
در آن لحظه، رئیسجمهور اعظم نگاهی به زخمهای بدنش انداخت که هر یک، یادگار اتهامی بود که به ناحق به دیگران زده بود. فهمید که این، نه جادو، که قانونی ناگسستنی است.
و اتهام، بومرنگی است که تنها به دست کسی که آن را پرتاب کرده، بازمیگردد.