نسیم از پشتِ پنجره نمی آید،
نسیم از درونِ ساقه هایِ استخوانم می وزد.
چیزی شبیهِ نور،
در رگهایِ بسته یِ ساعت، جاری شده است.
من از آن سویِ آیینه،
آوازِ خورشید را می شنوم که میخندد
در چاهِ عمیقِ سکوتِ من.
صلح،
مثلِ ماهیِ سپیدی،
در حوضِ سینه یِ من شنا میکند.
دستانم را باز کن،
ای کسی که نامت را
در تقویمِ کهنه یِ ترس، خط زده ام.
ببین که شادی،
از شکافِ دیوارِ خانه می روید،
مثلِ علفی که
از میانِ سنگِ قبرِ کودکی می جهد.
نغمه ها را بشنو،
نه با گوش،
که با رگهایِ نبضِ زمین.
فرکانسِ آرامش،
چون موریانه ای زرین،
از لایِ انگشتانِ باد میگذرد.
می خواهم بنشینم
رویِ لبه یِ طلوع،
و بگویم:
ای امواجِ مهربانِ روشنی،
بیایید،
از آن سویِ دیوارهایِ تاریک،
و بر چهره یِ این سنگهایِ خسته،
لبخند بکارید.
صلح می آید،
نه چون سربازی که اسلحه به زمین می گذارد،
که چون بارانی که
از بهشتِ چشمانِ یک کودک،
بر رویِ کویرِ قلبم فرو میریزد.
و من،
در این همه روشناییِ بیصدا،
گم میشوم،
مثلِ حرفی در دهانِ سکوت،
مثلِ نوری در آغوشِ نور.