
من به او گفتم:میتوانی بر بلندای نگاهم بایستی.
او پرسید:چرا؟
گفتم:چون هر موجودی سزاوار آن است که برای لحظهای ستاره باشد.
او خندید و گفت: اما فراموش میکنی که ستارهها تنها در تاریکی دیده میشوند.
فضایی که من به او بخشیدم، به آرامی ،هندسهی وجود مرا تغییر داد. من فکر میکردم دارم یک دیگری را میسازم، اما در حال تولد یک خدای کوچک بودم. خدایی که تنها قربانی خودش را میخواهد.
او گفت: افق چقدر کوچک شده است.
گفتم: شاید چون بسیار بالا رفتهای.
پاسخ داد:نه؛ چون دارم به چیزی تبدیل میشوم که تنها خودم را میبینم.
من به او نگاه دادم و او در ازای آن، دید مرا گرفت. او آنقدر مشغول تماشای بازتاب خود در چشمان من شد، که وجود مستقل من برایش به مفهومی محو بدل گشت. من دیگر یک فرد نبودم، بلکه آینهای بودم که باید همواره زاویهی درستی داشت.به او گفتم: آن کسی که در آینه میبینی، سایهای است از تو که من بر دیوار انداختهام.
او با آرامش مرموزی پاسخ داد: اما سایهها با ناپدید شدنِ نور میمیرند. و من خود، اکنون منبع نورم و اینگونه بود که رابطهی ما از (من و تو )به( او و سایهاش )تبدیل شد.
فلسفهی پشت این تحول ساده و تلخ است؛ برخی روحها گرسنگی چنان شدیدی دارند که وقتی به آنان غذا داده میشود، نه تنها سپاسگزار نمیشوند، بلکه تو را نیز بخشی از رژیم غذایی خود میدانند.آنان با دندانهای تکبر، همان دستی را میجوند که روزی آنان را تغذیه کرد.
وقتی تاج را از سرش برداشتم،فریاد زد: داری مرا میکشی! آرام گفتم: نه. تنها تصویری را که از تو ساخته بودم، محو میکنم. تو فقط به اندازهی قامت حقیقیات کوچک شدهای و در آن سکوت سنگین، حقیقت آشکار شد: بزرگ کردن مصنوعی یک فرد، نوعی خشونت فلسفی است هم نسبت به او، زیرا هویتی دروغین به او میبخشی؛ و هم نسبت به خودت، زیرا وجودت را به پااندازی برای دیگری تبدیل میکنی.