
در روزگاری که جهان، خاکستریِ برف آلوده بود، رهاییِ ما از جعبهٔ جادویی میآمد که آن را تلویزیون مینامیدیم. ما فرزندانِ دهههای تباهشده، در پسِ پردههای دود و نادانی، با دلبستگیِ شیرینِ کارتونها، برای زندگانی خود معنایی آفریدیم.
آن جعبه، نیایشگاهِ افسانههای کودکیمان بود؛ خدایانش نیکخواه و پهلوانانش پاکسرشت بودند.اما امروز؟ امروز آن جعبه دیگر نیایشگاه نیست؛ یک آزمایشگاه است.
کودکانِ این روزگار، دیگر زیارتکنندگانِ پاکدل نیستند، بلکه سوژههایی آزمایشگاهیاند که پیش از زادهشدن، به جهانِ رقمی دیجیتال پیوند خوردهاند. آنان ونوم و ددپول را نه به عنوان یک افسانه، که به عنوان یک داده میشناسند.
خشونت، برایشان یک فرادادهای عادی است؛ و ترسِ دیرینهٔ ما برایشان تنها یک کلیشهٔ خاموش. پرسشِ این است: آیا نسلِ ما، واپسین نسلی بود که روایت را باور داشت؟ واپسین نسلی که در پناهسارِ افسانههای ساده، نیکخواهی را میآموخت؟ و اکنون، کارِ ما چیست؟ ما که خود را تباهشده ولی بذرافشان میدانیم، آیا میتوانیم در برابر این جریانِ خشنِ هموارهعادیشده بایستیم و بار دیگر روایتساز باشیم؟
شاید رسالتِ امروزِ ما، نه نفیِ فناوری، که انسانی کردن آن باشد. ما ناگزیریم باید جهانِ رقمی را با عطرِ همان بذرهای کهن مهر، شکیبایی، عشق بیامیزیم. برای کودکانی که در آزمایشگاهِ بیامانِ صفحهنماها رشد میکنند، یک روایتِ دیگرگون بسازیم؛ روایتی که در آن، تاریکی هست، اما روشنایی بر آن چیره است.
افسانههایی که در آن، قهرمان، کسی نیست که دشمنش را نابود میکند، بلکه کسی است که بر ترسِ خود چیره میشود.ما وارثانِ پویانماییهای دههٔ شصت، اکنون پُلی هستیم میان دو جهانِ به ظاهر بریده از هم؛جهانِ سادگی و جهانِ پیچیدگی.کارِ ما این است که به کودکِ امروز بیاموزیم که چگونه میتوان در میانِ این موجهای خروشانِ داده و تصویر جزیرهای از خاموشی و ژرفاندیشی ساخت.
بیایید، همگی، هشیار باشیم. مراقب درون دادهای ذهنِ پاکِ کودکانمان باشیم؛ مراقب بذرهایی که در جانِ روشنِ آنان میکاریم. هر تصویر، هر آوا، هر داستان، بذری است که میتواند ریشه بدواند و سرنوشتِ انسانی را رقم زند.
به جای آنکه فرمانِ ذهنِ فرزندانمان را بیچون و چرا به آن جعبه بسپاریم، هم قصهپردازانِ هوشیار باشیم و هم نگاهبانانِ دلآگاه. برایشان از پهلوانی بگوییم که شکست میخورد اما با پایداری برمیخیزد؛ از دختری که با مهربانی، اژدهای خشم را به پروازی بر فراز کوهستان میخواند؛ از ارزشِ دوستی و عشقِ بیمنت.
و همزمان، بر ورودیهای سپیدِ ذهنِ آنان با چراغِ گزینش نظارت کنیم؛ چراغی که با شعور و آگاهی ما روشن میماند و تنها اجازهٔ گذرِ روایتهای والا و تصویرهای سرشار از مهر و شکفتگی را میدهد.
این خواهد بود بهترین میراث ما برای ایشان.