مادر، دستهایت را از من بردار
من در خوابی عمیقتر از خوابِ شبهایت فرو رفتهام
و صدای التماسَت
مثل بادی که در کوچههای خالی میپیچد
مرا به بیداریِ تلخ فرا نمیخواند.
بگذار بمانم
در این سیاهیِ بیلبه
که چوبهی دار در آن ریشه ندارد
و طناب، فقط طنابیست برای تاب خوردنِ کودکانه.
مادر،
تو مرگِ مرا از زندگیِ بیمن بیشتر دوست داری
و این
تلخترین افسانهی عشق است.
وقتی به هوش آمدم
تنها خواستم
که حلقهای بر انگشتِ لرزانم کنند
و نامی را زیر لب زمزمه کنم
که پنج سال زندان
از حروفش آویزان بود.
رختِ سپید
برای عروس من ندوخته بودند
لباسِ عزای عشق را
از قبل
به اندازهی تنم بریده بودند.
و فردا
دختری شاد مثل ماه
با مردی که در حبس بود
در آیینه
چهرهی زنی را خواهد دید
که برای مرگِ خود
لباس عروسی پوشیده است.
این
اعدام عشق است
اعدامِ عشقی که میخواست
پیش از مرگ
یک بار
شکلِ زندگی بگیرد.
مادر،
حالا که من مردهام
تو در خوابم میبینی
و بیدارم نمیکنی
و این
تنها مهربانیِ ممکن است
در سرزمینی
که عشق
به دار آویخته میشود.