در این شهر
که گلدستههایش
سایه نمیاندازند،
من
دینِ تازهای دارم
بیاذان، بیسجاده، بینام.
دینِ من
لحظهای است
که چشمانم
از پشتِ پنجرههایِ بسته
به چشمانِ کسی میرسد
که میداند
همهی کتابها
یک آیه را پنهان کردهاند.
اینجا،
در این خلوتِ بیمحراب،
عبادتم
نگاهِ صافیست
به رگهایِ دستِ خودم
که هنوز
به رنگِ خونِ زندگیست،
نه به رنگِ جوهرِ قوانین.
و نمازم
سکوتِ طولانیست
میانِ دو نفس،
همانجا که
هیچ فرشتهای
جرأتِ فرود ندارد،
اما یک انسان
میتواند
بر فرازِ خودش
اوج بگیرد.
آدمها
اما
عجله دارند.
عجله دارند که
تکلیفِ خود را
با آسمان
روی زمین
امضا کنند،
و هر چه را
بویِ تردید میدهد
دفن کنند.
و من،
با این آیینِ بیپیرایه،
تنها ماندهام،
مثلِ بارانی
که در کویرِ باورها
میبارد
بیآنکه کسی
چترش را
باز کند.
پیروانم؟
به اندازهی ستارههایی
که در روشناییِ روز
دیده نمیشوند.
اما همین کافیست،
همین که گاهی،
در میانِ شلوغیِ بیپایانِ قانونها،
کسی
بیصدا
چشمانش را
میبندد
و لبخند میزند
بیآنکه بداند
چرا،
و این
همان ایمانِ من است.
چه تنهاییِ زیباییست
این دینِ بیپیرو.
نه خطبهای دارد،
نه فتوا،
نه دیواری
برای کوبیدنِ سر.
فقط
یک انسان
با نگاهی که
از دیدنِ آدمها
خسته نمیشود،
هرچند
آدمها
از دیدنِ یکدیگر
خستهاند.