شب پاییزی ساعت 20:31 دقیقہ دوشنبہ
17ابان سال یک هزارو نمیدونم چند خیابونی کہ اون ازش گذر میکنہ بہ وقت دلتنگـی...
دلتنگی از تہ قلبم شروع بہ فوران میکنہ کم کم بالا میاد
تا به چشمام برسہ...
رویہ پله ها نشستم لباسم مشکیہ مشکیہ درست مثہ
حالم...بہ هم ریختہ تر از همیشہ...
نگاه بہ روبه رویی ک هیچی نیست....!
یا اینجا دیوونہ خونه اس
یا من دیوونہ ام...
هرچی میگردم اثری از خودم نیست!
من مدتهاست خودم نیستم..
مدتهاست منتظرم منتظر کسی کہ هیچ وقت نمیاد
منی کہ مرگو بہ چشم خودم دیدم!
منی کہ از بچگی نقاشیم خوب نبود یا حساب کتاب درست نداشتم...هیچوختم مسیرهارو یاد نگرفتم?
اما تو همون ادمی بودی کہ لحظہ بہ لحظہ نبودنتو درد کشیدم!
مو بہ مو قدم بہ قدم...
تک تک ثانیه های نبودنتو جمع زدم تفریق کردم و تهش خودم صفر شدم....!
چشم بستہ تموم خیابون هایی کہ تو پا گذاشتی رو از حفظم....?
ادم هرچی عاشق تر باشہ شاعرتر میشہ،هرچی شاعرتر باشہ قشنگ حساب میکنه لحظہ های نبودنتو...
اینجا دیوونہ خونه ایه کہ
تنها ساکنش منـم?
1400/8/17
#فهیمہ الماسی