امروز کنج اتاق تاریک خانه ی متروکع در آن سوی جهان
دخترکـی را دیدم سرد،بی روح،به دور از دنیای دخترانه اش،دریغ از ذوقی
کوچک......18سال بیشتر نداشت چقد
مظلوم بود،چقد کسی پشتش نبود!
او همان دخترکـی بود که به معصومیتش معروف بود
چه ها کرده اند با او...هنوز بچه بودم،هنوز میخاست
بچگی کند ازادانه بخندد....!چگونه دلتان نلرزید این چنین کردید با روح مظلومش!خیره شده بود به دیوار خالـی
دلم میخواست کمکش کنم میخواستم به او بگویم من پشتت هستم......اما آیا صدایم را می شنوید؟!
نه،نمی شنوید،گوشهایش را کر کرده بود!چقد خسته بود از شنیدن?چشمهایش چہ؟؟!
نه نمی دید?چشمهایش را از خود گرفته بود! حیف چشمهایش
حرف که میزند؟؟ نمیزند؟؟نہ او حتی حرفم نمیزد.....خودش را لال کرده بود.... حیف حرفهای نگفته در گلویش!چه زجری کشیده است?
ولی فایده ای نداشت..
حداقل دستش را میگیرم که حس کنید کنارشم...
دستانم را به دست های پر از رگ و کشیده اش رساندم.... ناگهان دستم را فورا به عقب کشیدم
تمام تنم از سرمای وجودش لرزید..?
دیر شده بود،دخترک مظلوم و پر از درد، روح و روانش مرده بود!? دلم خواست فریاد بزنم
یقه نازکش را بگیرم و بپرسم چه بلایی سرت آورده اند؟؟
چه بلایی سر خودت آوردی؟
دلم میخواست او را از گرداب حقارت و اذیت های اطرافیانش
بیرون بکشم...?
اما حق داشت،انقدر خسته و بی جان شده بود که حق داشت
یک عمــر بمیرد.....???
#فهیمه الماسی