تو می‌دونی وقتی نگرانم، با انگشت‌های دستم بازی می‌کنم. یه سر رسید پر از کلمه‌هام رو پاره کردم. برای هیچی گریه نکردم اما برای تو هزار بار. می‌دونی توی هجده سالگی قسمت شغل آینده، نوشتم:«می‌خوام به تو برسم.»
من همیشه نوشتم و آخر همه کلمه‌ها به تو رسیدم. به خاطر تو جلسه امتحان رو ول کردم و چَپیدم توی بغلت و گفتم می‌خوام فقط کنار تو باشم.
آدم وقتی پرتِ یک نفره، نمیتونه خودش رو از چشم‌ها و دست‌ها و خنده‌های کسی دور کنه. من پرتِ توام. اون قسمت از استخوون تنت که دیده نمیشه اما حواسش هست که روزی چندبار نفسات طولانی‌تر شده، خندیدی، خسته شدی.
ولی تو می‌دونی ما، “من و تو” دیگه برنمی‌گردیم به مغازه عطرفروشی سر فلکه و خنده‌های یواشکی. به نگاه‌های بی وفقه‌ی هر غروب، به موهای بهم ریخته و چشم‌های پف کرده، به خنده‌های از ته دل و آی دلبرم خوندنا. که دیگه هیچوقت دستای یخ کرده‌ت رو نمیگیری روی چراغ نفتی مغازه و من توی دلم برات ضعف نمی‌کنم. تو می‌دونی ما دوباره عاشق میشیم، باز دلمون واسه کسی سمت سبزآبی کبود میره.
یادمون میره گریهی شب‌های مستی رو
پنج دقیقه بیشتر موندنا رو
مریض شدنا و قرص خوردنا و قلبی که خالی شده و دیگه خوب نمیشه رو.
تو می‌دونی بازم بهت می‌گم: «دیگه دوستت ندارم.» و توی گلوم یه سیب گنده جا میمونه.
ما دوباره دستمون میره روی شماره همدیگه و سفارش می‌کنیم که اخم نکن، بخند، مراقب خودت باش.
اما اینو نمیدونی، هرچیزی که تو نیستی نمیتونه منو برای همیشه خوشحال نگه داره.
نمیدونی دلمون برای همدیگه نه، اما برای ابی گوش دادنامون تنگ میشه. چون که هنوزم «گریهی شبونه رو جز تو که تسکینی نیست» عزیزدلم.
