
هوا پاک است و نسیمی خنک چهره ات را مهربانانه نوازش میدهد. زمین سبز است و مرطوب ,با درختانی کهن, جوان و سر به فلک کشیده. کهن سالان استوار و باصلابت و جوانترها در تکاپو که کدامین زودتر خود را به بلندترین حد خود می رساند. رودخانه ای خروشان مقابلت در جریان است. پر هیاهو و پر شتاب راه میگشاید و میرود تا به بینهایت برسد. پیش میرود و گویی با برخورد به هر سنگی در مسیر، نتی خدایی می نوازد که هرگز از شنیدن صدایش سیر نمی شوی. می شنوی و آرام می شوی, می شنوی و بیخیال از خیال می شوی. افکارت را به او می سپاری و همسفرش می شوی . چشم بر آسمان می دوزی, پرتوهای نور خورشید از لابلای شاخ و برگ درختان می تابند ; چون زنجیرهای طلایی که آسمان را به زمین وصل کرده اند هرجا نمایان هستند. شاید روزی یکی از آنها را بگیری و خود را به آن بی انتهای نورانی برسانی .
گوش تیز می کنی, صدای پرندگان را میشنوی تو گویی با هم رقابتی دارند دوستانه و شیرین در خواندن و پرواز کردن در میان شاخ و برگ درختان و یافتن غذا از زمین و آسمان. موسیقی طبیعت چه روح انگیز است و جان افزا. گوش دل سیر نمی شود از این همه آوای خوش. نشسته ای بر بستر این همه زیبایی; صدای رقص چوب و آتش تو را محو خود کرده. یک استکان چای با عطر خوش دود و آتش, جرعه جرعه می نوشی و چشمانت را میهمان می کنی به نظاره کردن این همه شکوه و طراوت.
ناگهان ابرها آسمان را در آغوش میگیرند, نوید باران دارند . هلهله ای برپا می شود. درختان شادمانی میکنند و پرندگان سکوت میکنند که تماشا کنند شکوه جشن باران را. تو نیز سر پناهی میابی, می نگری که چطور هر آنچه هست آغوش گشوده برای هدیه آسمان. چه سخاوتمند است آسمان و چه قدردان است زمین که قطره قطره این نعمت را برای خلق زیبایی بکار می برد. نظاره میکنی عظمت و هماهنگی خلقت را, چشمانت را میبندی, روحت را به طبیعت می سپاری و با نفسی عمیق تمام بودنت را به طراوت طبیعت میهمان میکنی.