اسکات واکر هیچ‌وقت به خانه‌ها اعتماد نداشت.
نه به خاطر آنکه سقفشان ممکن بود روی سر آدم خراب شود یا دیوارهایشان رطوبت گرفته باشد؛ این‌ها مشکلاتی بودند که با چند ابزار، چند تخته چوب و کمی حوصله حل می‌شدند. چیزی که او را آزار می‌داد، سکوت خانه‌های قدیمی بود. هر خانه‌ای، بعد از سال‌ها زندگی آدم‌ها، سکوت مخصوص خودش را پیدا می‌کرد؛ سکوتی که انگار از میان دیوارها نفس می‌کشید.
پانزده سال از شبی می‌گذشت که برادر کوچک‌ترش، آدام، ناپدید شده بود.
پرونده بسته شد. پلیس گفت احتمالاً فرار کرده است. روزنامه‌های محلی چند روزی درباره آن نوشتند و بعد فراموشش کردند.
اما اسکات هر شب، درست پیش از خواب، آخرین جمله‌ای را که از آدام شنیده بود، دوباره می‌شنید.
«زود برگرد... تنها نذارم.»
آن جمله مثل میخی زنگ‌زده در ذهنش فرو رفته بود؛ نه بیرون می‌آمد و نه می‌شکست.
از آن شب به بعد، اسکات دیگر هیچ‌وقت ازدواج نکرد. دوستانش یکی‌یکی از زندگی‌اش محو شدند. تنها چیزی که برایش ماند، جعبه ابزار کهنه‌ای بود که از پدرش به ارث برده بود؛ چکش، متر، رنده و مدادی کوتاه که همیشه پشت گوشش می‌گذاشت.
نجاری برای او فقط شغل نبود؛ راهی بود برای فرار از فکر کردن. وقتی چوب زیر تیغه رنده صدا می‌داد، ذهنش چند دقیقه‌ای از گذشته فاصله می‌گرفت.
اما گذشته، مثل موریانه، همیشه راهی برای برگشتن پیدا می‌کرد.
یک صبح ابری اواخر اکتبر، تلفنش زنگ خورد.
صدای مردی سالخورده از آن سوی خط گفت:
«آقای واکر؟ شنیدم خانه‌های قدیمی رو مرمت می‌کنی.»
«بستگی داره چه مشکلی داشته باشه.»
چند ثانیه سکوت برقرار شد؛ آن‌قدر طولانی که اسکات تصور کرد تماس قطع شده است.
بعد پیرمرد آهسته گفت:
«مشکل این خونه... چوب نیست.»
اسکات لبخند کمرنگی زد.
«پس باید با کشیش تماس می‌گرفتین، نه نجار.»
پیرمرد نخندید.
فقط آدرسی را خواند؛ خانه‌ای در دل جنگل‌های مونتانا، دور از نزدیک‌ترین شهر.
دستمزد، سه برابر مبلغ معمول بود.
اسکات همان لحظه قبول کرد.
خانه روی تپه‌ای کم‌ارتفاع ایستاده بود؛ عمارتی چوبی که رنگ سفیدش سال‌ها پیش زیر باران و برف به خاکستری چرک تبدیل شده بود. پنجره‌های طبقه دوم شبیه چشم‌هایی بودند که مدت‌ها پلک نزده باشند.
باد آرامی میان درختان کاج می‌چرخید، اما عجیب بود که هیچ شاخه‌ای تکان نمی‌خورد.
پیرمرد صاحبخانه، مردی لاغر با کت بلند مشکی، روی ایوان منتظرش بود.
دست دادند.
دست پیرمرد سردتر از هوای پاییز بود.
او بدون مقدمه گفت:
«قبل از اینکه وارد بشی، فقط یه قانون هست.»
اسکات لبخند زد.
«قانون‌های صاحبخونه معمولاً درباره سیگار کشیدن یا شکستن وسایله.»
پیرمرد نگاهش را از صورت او برنداشت.
«اگر بعد از غروب، صدای کسی رو از زیرزمین شنیدی... جواب نده.»
اسکات چند لحظه ساکت ماند.
بعد خندید.
«کسی اون پایین زندگی می‌کنه؟»
«امیدوارم نه.»
لبخند از صورت اسکات محو شد.
پیرمرد ادامه داد:
«فرقی نمی‌کنه صدای کی باشه. مادرت... دوستت... یا حتی خودت. اگر اسمت رو صدا زد، جواب نده.»
«چرا؟»
پیرمرد برای نخستین بار نگاهش را دزدید.
«چون وقتی جواب بدی... دیگه اون می‌فهمه صدای واقعی تو چه شکلیه.»
داخل خانه بوی چوب خیس، گردوغبار و چیزی شبیه خاک سرد می‌آمد.
ساعت دیواری بزرگ، بدون آنکه عقربه‌هایش حرکت کنند، هر یک دقیقه یک‌بار صدای «تق» کوتاهی می‌داد.
اسکات اتاق‌ها را بررسی کرد.
تیرهای سقف پوسیده بودند. چند پنجره نیاز به تعویض داشتند. کف سالن در بعضی قسمت‌ها فرو رفته بود.
همه چیز طبیعی به نظر می‌رسید.
فقط یک چیز عجیب بود.
هیچ دریچه‌ای برای ورود هوا وجود نداشت، اما گاهی احساس می‌کرد نسیمی سرد، درست از کنار گوشش عبور می‌کند؛ آن‌قدر نزدیک که موهای پشت گردنش بلند می‌شدند.
او این حس را به خستگی نسبت داد.
غروب، پیرمرد غذای مختصری روی میز گذاشت و گفت:
«من هر شب قبل از تاریکی می‌رم.»
«کجا؟»
«جایی که اون نتونه صدام رو بشنوه.»
در را بست و رفت.
اسکات تنها ماند.
هوا خیلی زود تاریک شد.
جنگل بیرون پنجره، شکلش را از دست داد و به توده‌ای سیاه تبدیل شد.
ساعت دیواری دوباره همان صدای خشک را داد.
تق...
تق...
تق...
اسکات چراغ مطالعه را روشن کرد و نقشه تعمیر سقف را روی میز پهن کرد.
ناگهان...
صدای آهسته‌ای از زیر کف خانه آمد.
مثل کشیده شدن چیزی سنگین روی خاک.
خراش...
سکوت.
خراش...
او سرش را بلند کرد.
چند ثانیه گوش داد.
دیگر چیزی نبود.
«موش...»
این را با صدای بلند گفت؛ بیشتر برای قانع کردن خودش.
دوباره مشغول نوشتن شد.
اما این بار صدا نزدیک‌تر بود.
تق...
تق...
تق...
نه از ساعت.
از زیر زمین.
انگار کسی با بند انگشت، آرام به سقف زیرزمین می‌کوبید.
سه ضربه.
مکث.
سه ضربه دیگر.
اسکات نفسش را حبس کرد.
ضربه‌ها قطع شدند.
خانه دوباره در سکوت فرو رفت.
او از پشت پنجره به جنگل نگاه کرد.
هیچ نوری دیده نمی‌شد.
نه خانه‌ای.
نه ماشینی.
نه حتی صدای جیرجیرک.
همان لحظه، چیزی در تاریکی جنگل توجهش را جلب کرد.
بین دو درخت، انگار مردی ایستاده بود.
بی‌حرکت.
بلندقد.
چهره‌اش دیده نمی‌شد.
اسکات چشم‌هایش را مالید.
وقتی دوباره نگاه کرد...
دیگر کسی آنجا نبود.
او با خودش گفت:
«خسته‌ای... فقط خسته‌ای.»
اما پیش از آنکه از پنجره دور شود، صدایی بسیار آرام از زیر کف خانه بلند شد.
صدایی که نه شبیه زمزمه بود، نه شبیه نفس کشیدن.
فقط یک کلمه.
آن‌قدر آرام که اگر سکوت مطلق خانه نبود، هرگز شنیده نمی‌شد.
«...اسکات...»
او یخ زد.
چون آن صدا...
نه صدای یک مرد بود.
نه صدای یک زن.
بلکه صدایی بود که انگار از گلوی چندین نفر، همزمان، بیرون می‌آمد...
و داستان ادامه دارد.
