
اسکات چند ثانیه تکان نخورد.
آن صدا، فقط اسمش را نگفته بود.
لحنش... دقیقاً لحن آدام بود.
همان کشیدگی کوتاه روی حرف «ا». همان مکث پیش از گفتن حرف آخر. همان لحنی که پانزده سال بود هر شب در کابوسهایش میشنید.
قلبش چنان محکم به سینهاش میکوبید که احساس میکرد صدایش تمام خانه را پر کرده است.
«این امکان نداره...»
جمله را آرام زیر لب گفت؛ نه برای رد کردن آنچه شنیده بود، بلکه برای آنکه خودش را متقاعد کند هنوز عقلش را از دست نداده است.
او به طرف درِ زیرزمین رفت.
دستش روی دستگیره ماند.
پیرمرد گفته بود: جواب نده.
اما نگفته بود نگاه نکن.
آهسته دستگیره را پایین کشید.
در با نالهای طولانی باز شد.
بوی خاک مرطوب، چوب پوسیده و چیزی شبیه گوشت مانده، آرامآرام از پلهها بالا خزید و دور پاهایش پیچید.
چراغقوه را روشن کرد.
نور، پلههای باریک را برید و پایین رفت؛ اما انگار تاریکی از نور غلیظتر بود.
اسکات اولین پله را پایین گذاشت.
صدای چوب زیر پایش در خانه پیچید.
پله دوم...
سوم...
چهارم...
هرچه پایینتر میرفت، هوا سردتر میشد.
نه سرمای معمولی.
سرمایی که به استخوان نمیرسید؛ مستقیم وارد فکر آدم میشد.
آخرین پله را که پایین آمد، زیرزمین مقابلش نمایان شد.
دیوارهای سنگی، قفسههای خالی، چند صندوق شکسته و سقفی کوتاه.
هیچکس آنجا نبود.
نور چراغقوه روی کف خاکی چرخید.
بعد...
ایستاد.
روی خاک، رد پای برهنهای دیده میشد.
رد پاها از وسط زیرزمین شروع میشدند.
نه به سمت داخل آمده بودند.
نه از جایی وارد شده بودند.
فقط از وسط اتاق آغاز میشدند.
انگار کسی همانجا، از دل هوا، روی زمین ایستاده باشد.
اسکات بیاختیار یک قدم عقب رفت.
همان لحظه صدایی از طبقه بالا آمد.
تق...
تق...
تق...
کسی در سالن راه میرفت.
او سریع از پلهها بالا دوید.
وقتی به طبقه همکف رسید...
هیچکس نبود.
اما یکی از صندلیهای چوبی، که کنار میز قرار داشت، حالا روبهروی پنجره بود.
اسکات مطمئن بود آن را جابهجا نکرده است.
آن شب خوابش نبرد.
تا صبح روی صندلی نشست و چکش را در دست گرفت.
با طلوع خورشید، انگار خانه دوباره همان خانه دیروز شد.
همهچیز عادی.
حتی ردپاهای زیرزمین هم ناپدید شده بودند.
پیرمرد نزدیک ظهر برگشت.
وقتی چشمش به چهره رنگپریده اسکات افتاد، فقط یک سؤال پرسید.
«اسمت رو صدا زد؟»
اسکات چیزی نگفت.
پیرمرد آهی کشید.
«پس فهمیده اینجایی.»
«اون چی بود؟»
پیرمرد چند لحظه سکوت کرد.
بعد آرام گفت:
«اسمش رو نمیدونم. هیچکس نمیدونه. قدیمیتر از این جنگله.»
«یه انسانه؟»
«نه.»
«جنه؟»
پیرمرد شانه بالا انداخت.
«اسمهایی که ما برای این چیزها میذاریم، چیزی رو عوض نمیکنه.»
او از جیب کتش، دفترچهای چرمی بیرون آورد.
جلدش از رطوبت ترک خورده بود.
«این دفتر مال پدربزرگمه.»
اسکات آن را باز کرد.
صفحه اول فقط یک جمله داشت:
اگر اسمت را از دهانش شنیدی، دیر شده است.
صفحههای بعد پر از نام بودند.
صدها اسم.
کنار بعضی نوشته شده بود:
«برنگشت.»
کنار بعضی دیگر:
«با خودش حرف میزد.»
و کنار آخرین اسم...
جوهر هنوز تازه به نظر میرسید.
آدام والکر
دست اسکات لرزید.
نفسش برید.
«این... غیرممکنه.»
پیرمرد با صدایی گرفته گفت:
«برادرت اینجا بود.»
«دروغ میگی...»
«پانزده سال پیش.»
دنیا دور سر اسکات چرخید.
«از کجا اسمش رو میدونی؟»
پیرمرد به آرامی پاسخ داد:
«چون آخرین نفری که برای تعمیر این خونه اومد... آدام واکر بود.»
اسکات احساس کرد خون از صورتش کشیده شده است.
«نه... آدام اون موقع فقط هجده سالش بود.»
«میدونم.»
«اون هیچوقت اینجا نیومده بود.»
پیرمرد چیزی نگفت.
فقط دفتر را جلوتر آورد.
میان صفحهها، عکسی قدیمی افتاد روی میز.
اسکات آن را برداشت.
در عکس، سه نفر جلوی همین خانه ایستاده بودند.
پیرمرد.
مردی ناشناس.
و...
آدام.
با همان کت جین آبی.
همان لبخند کج.
همان گردنبند فلزی که مادرشان برای تولدش خریده بود.
پشت عکس، فقط یک جمله نوشته شده بود:
«او هم صدای برادرش را شنید.»
اسکات دیگر نمیتوانست نفس بکشد.
تمام این سالها تصور میکرد آدام در آن خانه متروکه ناپدید شده است.
اما اگر این عکس واقعی بود...
یعنی برادرش بعد از آن شب زنده مانده بود.
و بعد...
به این خانه آمده بود.
آن شب، وقتی خورشید دوباره پشت درختان فرو رفت، اسکات دیگر برای فرار آماده نبود.
برای نخستین بار در پانزده سال گذشته، فقط یک سؤال در ذهنش میچرخید:
اگر آدام اینجا مرده بود... پس آن شب چه کسی همراه من از آن خانه بیرون آمد؟
و درست در همان لحظه...
از طبقه بالا صدای آرام باز شدن در اتاق خواب آمد...
...در حالی که اسکات و پیرمرد هر دو در طبقه پایین ایستاده بودند.
اسکات دستش را روی دستگیره در گذاشت.
دیگر صدایی از خانه نمیآمد.
نه قدمی.
نه زمزمهای.
نه صدای آدام.
سکوت، سنگینتر از تمام صداهایی بود که آن شب شنیده بود.
در را باز کرد.
هوای سرد جنگل به صورتش خورد.
برای اولین بار بعد از ساعتها، نفس عمیقی کشید.
به پشت سرش نگاه نکرد.
فقط سوار وانت شد و تا سپیدهدم راند.
چند ماه بعد...
اسکات دیگر آن مرد سابق نبود.
کار میکرد.
میخندید.
با مردم حرف میزد.
اما یک عادت عجیب پیدا کرده بود.
هر وقت کسی اسمش را صدا میزد، چند ثانیه مکث میکرد.
انگار اول باید مطمئن میشد آن صدا، متعلق به یک انسان است.
روانپزشک گفت این فقط یک «واکنش ناشی از استرس» است.
خودش هم کمکم باور کرد.
زندگی دوباره عادی شد.
تا یک عصر زمستانی...
داخل یک فروشگاه شلوغ ایستاده بود که دخترکی حدود هفتساله از کنار مادرش رد شد.
ناگهان ایستاد.
به اسکات خیره شد.
لبخندی آرام زد.
و گفت:
«سلام، اسکات.»
اسکات لبخند زد.
«سلام.»
دخترک سرش را کمی کج کرد.
درست همانطور که آن صدا در زیرزمین کرده بود.
بعد خیلی آرام گفت:
«اون گفت این بار لازم نیست دنبالت بیاد... چون خودت راه خونه رو یاد گرفتی.»
مادر دختر، دست او را گرفت و با تعجب گفت:
«عزیزم... با آقا حرف نزن.»
دخترک با تعجب به مادرش نگاه کرد.
«ولی من چیزی نگفتم.»
مادر، او را با خودش برد.
اسکات همانجا خشکش زد.
تمام مدت، دخترک حتی لبهایش را تکان نداده بود.
آن شب، برای اولین بار بعد از بازگشت، اسکات تمام آینههای خانهاش را با پارچه پوشاند.
بیدلیل.
فقط احساس میکرد نباید تصویر خودش را ببیند.
ساعت سه و سیزده دقیقه بامداد، از خواب پرید.
خانه در سکوت بود.
اما صدای آرام نفس کشیدن کسی را از داخل اتاق شنید.
فکر کرد دزد آمده است.
چراغ را روشن کرد.
اتاق خالی بود.
فقط یکی از پارچههایی که روی آینه انداخته بود، روی زمین افتاده بود.
او با تردید به آینه نگاه کرد.
تصویر خودش آنجا بود.
خسته.
رنگپریده.
اما...
تصویر پلک نزد.
اسکات پلک زد.
تصویر، فقط نگاهش کرد.
بعد...
خیلی آرام...
لبخند زد.
همان لبخندی که اسکات هرگز نزده بود.
چراغ خاموش شد.
و در تاریکی، صدایی آشنا زمزمه کرد:
«دیگه لازم نیست اسمت رو صدا بزنم...»
«از وقتی جواب دادی...»
«من با تو از این خونه بیرون اومدم.»
پایان