پرنده

درخت، پیر شده بود و پرنده جوان،

یکی اسیرِ زمین، دیگری اسیرِ جهان.

پرنده هیچ نداشت و جهان از آنِ اوست،

چه راز تلخی اگر خوب بنگری، اینجاست.

نه خانه‌ای که بترسد برای از دست دادنش،

نه خاطری که بلرزد ز فردایش.

نه نام داشت که در سینه‌اش غرور آورد،

نه مرز داشت که اندیشه‌اش به دور اورد.

به هر کجا که دلش خواست، آسمانش بود،

تمامِ فاصله‌ها زیرِ بال و جاهنش بود.

ولی غروب که بر شانه‌های شهر نشست،

پرنده چشم به آن پنجره‌های روشن بست.

هزار خانه، چراغان؛ هزار پنجره باز،

هزار آدمِ محبوس، در لباسِ نیاز.

پرنده با خودش اندیشید: «آدمی چه غریب،

برای ماندنِ در ریشه، می‌شود بی‌نصیب.»

سحر دمید و پرنده دوباره پر گشود،

جهان همان جهانِ دیروز بود و او نبود.

شاید رهایی این نبود که پرنده پر کشید؛

شاید رهایی آن دلی بود که قفس ندید.

و من هنوز به فکر آن پرنده مانده‌ام،

که بال داشت و رفت...

و من، هنوز در اندیشهٔ پرواز مانده‌ام.