وقتی مرد، اولین چیزی که دید یک تابلو بود.
«به هتل ابدیت خوش آمدید؛ جایی که پایان، تازه آغاز خدمات ماست.»
زیرش با حروف ریز نوشته بودند:
«لطفاً تا اعلام شماره، از تشکیل صف دوم خودداری کنید.»
با خودش گفت: «یعنی حتی اینجا هم صف دارد؟»
کنارش پیرمردی نشسته بود و شماره‌ای در دست داشت.
ـ شماره چندی؟
ـ هفت میلیون و چهارصد و هشتاد و دو هزار...
پیرمرد آهی کشید.
ـ خوش به حالت. من یازده میلیونم. از دیشب منتظرم.
مرد به ساعت نگاه کرد. ساعت عقربه نداشت.
پرسید: ـ ساعت چنده؟
پیرمرد خندید.
ـ اینجا زمان نمی‌گذره؛ فقط نوبت می‌گذره.
سالن انتظار از فرودگاه‌های شلوغ هم بزرگ‌تر بود.
آدم‌هایی با لباس‌های یک‌شکل روی صندلی‌های فلزی نشسته بودند. بعضی خوابیده بودند، بعضی غر می‌زدند، بعضی فرم پر می‌کردند.
روی نمایشگر نوشته بود:
«به علت افزایش مراجعات، پذیرش با اندکی تأخیر انجام می‌شود. از شکیبایی شما سپاسگزاریم.»
پایین‌تر تبلیغ دیگری چشمک می‌زد:
«با عضویت در طرح طلایی ابدیت، از خدمات اختصاصی بهره‌مند شوید.»
مرد اخم کرد.
«عضویت؟»
نزدیک باجه رفت.
دختری با کت‌وشلوار اتوکشیده لبخند مصنوعی زد.
ـ خوش آمدید. نخستین اقامتتونه؟
ـ فکر کنم... آره.
ـ خیلی هم عالی. لطفاً نوع بسته اقامتتون رو انتخاب کنید.
ـ بسته؟
کارمند بروشوری جلو گذاشت.
اقتصادی اتاق اشتراکی، غذای استاندارد، صف عمومی، چشم‌انداز دیوار.
نقره‌ای دو وعده اضافه، پنجره کوچک.
طلایی سوئیت اختصاصی، باغ خصوصی، آسانسور VIP.
الماس همه خدمات بالا، به‌علاوه ملاقات بدون نوبت با مدیریت.
مرد خندید.
ـ شوخیه؟
کارمند بدون آنکه لبخندش تغییر کند گفت:
ـ خیر آقا. شوخی در طبقه سوم برگزار می‌شود.
من پول ندارم.
ـ مهم نیست.
ـ یعنی رایگانه؟
ـ خیر. هزینه اقامت از دارایی معنوی و امتیازات زندگی شما محاسبه می‌شود.
ـ من فقط کار کردم.
کارمند صفحه را نگاه کرد.
ـ بله... پانزده سال کارگری... چهارده سال نجاری... چند بار کمک به همسایه... سه بار اهدای خون...
لبخندش کم‌رنگ شد.
ـ متأسفانه امتیاز کافی برای ارتقا ندارید.
ـ یعنی؟
ـ طبقه اقتصادی.
برگه‌ای چاپ شد.
روی آن نوشته بود:
اتاق: E-94621 تعداد هم‌اتاقی: ۳۲ نفر
آسانسور طبقه اقتصادی خراب بود.
روی در نوشته بودند:
«به دلیل استقبال بی‌نظیر، لطفاً از پله‌ها استفاده فرمایید.»
مرد نفس‌زنان از پله‌ها بالا رفت.
در طبقه پنجم پنجره‌ای دید.
از آنجا سوئیت‌های طبقه بالا پیدا بود.
استخر.
درخت.
ابرهای سفید.
صدای موسیقی.
پیشخدمت‌هایی با لباس رسمی.
پرسید:
ـ اون بالا کجاست؟
نگهبان گفت:
ـ VIP.
ـ اونجا کیا هستن؟
ـ کسانی که بسته ویژه دارن.
ـ یعنی آدم‌های بهتر؟
نگهبان شانه بالا انداخت.
ـ من فقط نگهبانم.
اتاق اقتصادی شبیه خوابگاه سربازی بود.
سی‌ودو تخت فلزی.
هیچ پنجره‌ای نداشت.
مردی روی تخت کناری گفت:
ـ تازه اومدی؟
ـ آره.
ـ چند امتیاز آوردی؟
ـ نمی‌دونم.
ـ مهم نیست. اینجا همه نمی‌دونن.
شب، صدای جشن از طبقه بالا می‌آمد.
یکی گفت:
ـ امشب جشن افتتاح استخر شماره نهه.
دیگری خندید.
ـ ما هنوز آب گرم نداریم.
همه خندیدند.
آن خنده بیشتر شبیه سرفه بود.
صبح اعلام شد:
«امروز بازدید از باغ‌های ابدی فقط برای دارندگان کارت طلایی امکان‌پذیر است.»
مرد گفت:
ـ باغ مگر مال همه نیست؟
کارمند گفت:
ـ چرا... از پشت نرده‌ها.
او تصمیم گرفت خودش را به طبقه بالا برساند.
نگهبان جلوی در ایستاد.
ـ کارت؟
ـ ندارم.
ـ ورود ممنوع.
ـ فقط پنج دقیقه.
ـ پنج دقیقه هم جزو خدمات طلایی است.
همان لحظه مردی با کت سفید از آسانسور پیاده شد.
ده‌ها نفر دنبالش بودند.
همه تعظیم کردند.
پرسید:
ـ این کیه؟
نگهبان گفت:
ـ سرمایه‌دار معروف.
ـ همونی که نصف شهر رو خراب کرده بود؟
ـ بله.
ـ اینجاست؟
ـ بله.
ـ چرا؟
نگهبان گفت:
ـ امتیاز وفاداری بالایی داشته.
ـ وفاداری به چی؟
نگهبان گفت:
ـ قرارداد محرمانه است.
رستوران اقتصادی فقط یک غذا داشت.
سوپ بی‌مزه.
روی تابلو نوشته بودند:
«برای حفظ عدالت، همه یک غذا دریافت می‌کنند.»
همان لحظه آسانسور VIP باز شد.
بوی کباب، نان تازه و قهوه تمام سالن را پر کرد.
یکی از پیرمردها گفت:
ـ عدالت همیشه بوی غذای دیگران می‌دهد.
هیچ‌کس نخندید.
مرد شب‌ها روی پشت‌بام می‌رفت.
از دور، نور سوئیت‌های طلایی را نگاه می‌کرد.
یک بار خدمتکاری او را دید.
پرسید:
ـ چیزی لازم دارید؟
ـ فقط می‌خواستم بدونم اونجا چه خبره.
خدمتکار گفت:
ـ چیز خاصی نیست.
ـ پس چرا این‌قدر محافظ داره؟
خدمتکار مکث کرد.
ـ چون اگر بقیه بفهمن چیز خاصی نیست، دیگه کسی پول اضافه نمی‌ده.
چند روز بعد شایعه‌ای پیچید.
گفتند مدیر هتل قرار است سخنرانی کند.
همه جمع شدند.
مدیر روی صحنه رفت.
لباسش آن‌قدر سفید بود که چشم را می‌زد.
گفت:
ـ ما به برابری اعتقاد داریم.
همه کف زدند.
ـ به همین دلیل، همه مهمانان اجازه دارند از آسمان استفاده کنند.
کف زدن بیشتر شد.
ـ البته استفاده از قسمت‌های آبی آسمان، مخصوص دارندگان بسته طلایی است.
سکوت شد.
مدیر ادامه داد:
ـ قسمت ابری برای سایرین رایگان است.
مرد دیگر تعجب نمی‌کرد.
فقط نگاه می‌کرد.
یک روز از کارمند پذیرش پرسید:
ـ اگر کسی هیچ بسته‌ای نخرد چی؟
ـ همان طبقه اقتصادی.
ـ اگر بهترین آدم دنیا باشد؟
ـ همان طبقه اقتصادی.
ـ اگر بدترین آدم دنیا باشد ولی پول داشته باشد؟
کارمند گفت:
ـ لطفاً سؤال‌های فلسفی را به واحد شکایات ارجاع دهید.
واحد شکایات طبقه منفی سه بود.
جلوی در نوشته بودند:
«مدت انتظار تقریبی: سیصد و هشتاد و دو سال.»
مرد برگه را مچاله کرد.
آخرین شب، دوباره روی پشت‌بام رفت.
باد آرامی می‌وزید.
به پایین نگاه کرد.
صف پذیرش هنوز تمام نشده بود.
میلیون‌ها نفر آرام ایستاده بودند.
به بالا نگاه کرد.
چراغ‌های سوئیت‌های طلایی می‌درخشیدند.
ناگهان فهمید مشکل ساختمان نیست.
مشکل این بود که انسان‌ها حتی مرگ را هم به بازار تبدیل کرده بودند.
همان لحظه تابلوی بزرگی روشن شد.
«هتل ابدیت از انتخاب شما سپاسگزار است.»
زیر آن، با حروفی بسیار کوچک نوشته بود:
«مالکیت این مجموعه محفوظ است. زندگی پایان می‌یابد؛ اشتراک شما خودکار تمدید خواهد شد.»
