پزشک اولین کسی بود که به خودش آمد.
دفتر چرمی را از روی زمین برداشت. دستهایش میلرزید.
سالها بود که هر نوزادی با یک عدد وارد دفتر میشد؛ سه، هفت، دوازده، بیست...
اما حالا صفحهای سفید روبهرویش بود.
قلم را روی کاغذ گذاشت.
نوک قلم چند لحظه لرزید.
بعد آن را کنار گذاشت.
گفت: «نمیشود...»
پیرزن هنوز به نوزاد خیره بود.
انگار چیزی را میدید که دیگران نمیدیدند.
لبهای خشکیدهاش آرام تکان خورد.
«دوباره.»
پزشک کودک را به او داد.
برای چهارمین بار، دست استخوانی پیرزن روی سینهٔ نوزاد نشست.
چشمهایش بسته شد.
چند نفس...
هیچ.
نه اخمی.
نه لبخندی.
نه عددی.
وقتی چشمهایش را باز کرد، مردمکهایش از ترس میلرزیدند.
زیر لب گفت:
«هیچ باری نیست...»
پرستار عقب رفت.
«یعنی... مرده است؟»
پزشک با عصبانیت گفت:
«مردهها گریه نمیکنند.»
همان لحظه، نوزاد انگشت پیرزن را میان مشت کوچکش گرفت.
پیرزن بیاختیار لرزید.
برای نخستین بار در پنجاه سال خدمتش، دستش را با وحشت از روی بدن یک نوزاد کشید.
...
پشت در اتاق، مردی قدم میزد.
پدر کودک.
صدای گریه را شنیده بود، اما خبری از عدد نشده بود.
در تمام عمرش چنین چیزی نشنیده بود.
هر نوزاد، پیش از آنکه گریهاش آرام شود، عددش اعلام میشد.
اما این بار...
سکوت.
دستگیرهٔ در را گرفت.
در قفل بود.
از پشت در پرسید:
«همسرم زنده است؟»
هیچکس جواب نداد.
دوباره پرسید:
«بچهام...؟»
باز هم سکوت.
تنها صدایی که از اتاق بیرون میآمد، خشخش ورقهای دفتر بود.
...
پزشک دفتر را بست.
به پیرزن نگاه کرد.
«باید خبرش کنیم؟»
پیرزن انگار سؤال را نشنیده باشد، همچنان به صورت نوزاد نگاه میکرد.
بعد از چند لحظه گفت:
«اگر بفهمند...»
جملهاش را نیمهکاره رها کرد.
پزشک ادامه داد:
«میآیند.»
پیرزن سرش را پایین انداخت.
«این بار خودشان میآیند.»
...
در انتهای راهرو، زنگی آویزان بود.
زنگی که روی آن لایهای از گرد نشسته بود.
پرستار با نگرانی به آن نگاه کرد.
پرسید:
«واقعاً باید...؟»
پزشک چیزی نگفت.
فقط دستش را دراز کرد.
و زنگ را به صدا درآورد.
طنین فلز، در تمام ساختمان پیچید.
یک بار...
دو بار...
سه بار...
پرستار رنگش پرید.
تمام پزشکان از اتاقهای دیگر بیرون آمدند.
حتی بیماران هم ساکت شدند.
هیچکس تا آن روز صدای آن زنگ را نشنیده بود.
...
چند دقیقه بعد...
صدای قدمهایی از زیرزمین بلند شد.
آهسته.
سنگین.
منظم.
نه شتابی داشتند.
نه تردیدی.
انگار کسانی میآمدند که مطمئن بودند هیچکس جرئت مقاومت نخواهد داشت.
پیرزن چشمهایش را بست.
و برای اولین بار، نه برای نوزاد...
بلکه برای خودش دعا کرد.
درِ سیاه انتهای راهرو آرام باز شد.
سایهٔ مردی بلندقد روی دیوار افتاد.
هنوز چهرهاش دیده نمیشد.
فقط صدایی آرام در راهرو پیچید:
«کودک را به من بدهیباشد.