
«دوازده.»
صدای پیرزن آنقدر آرام بود که انگار عدد را برای خودش گفته باشد.
پزشک بیدرنگ قلمش را برداشت و روی صفحهای زردرنگ نوشت:
دوازده.
جوهر هنوز خشک نشده بود که پرستار پتو را دور نوزاد پیچید.
مادر دستش را جلو آورد.
ـ لطفاً... فقط یک لحظه...
پرستار نگاهش نکرد.
انگار این جمله را هزار بار شنیده بود.
پیرزن از کنار تخت فاصله گرفت. پشتش خمیده بود، اما قدمهایش محکم بودند. پیش از آنکه از اتاق بیرون برود، بدون آنکه برگردد گفت:
«امسال عددها سنگینتر شدهاند.»
هیچکس پاسخش را نداد.
در آهنی انتهای اتاق باز شد.
دو مرد با لباسهای خاکستری وارد شدند.
روی یقه لباسشان، نشانی از دو کفه ترازو دوخته شده بود.
یکی از مردها نوزاد را از آغوش پرستار گرفت.
کودک هنوز گریه میکرد.
مادر ناگهان از تخت بلند شد.
بخیههایش تازه بود.
خون از زیر لباسش روی زمین چکید.
خودش را به مرد رساند و گوشه پتو را گرفت.
«قول میدهم آدم خوبی تربیتش کنم...»
مرد حتی به صورتش نگاه نکرد.
فقط آرام انگشتان زن را از پتو جدا کرد.
«عدد را ما تعیین نکردهایم.»
و رفت.
صدای گریه کودک در راهروی سنگی پیچید.
چند ثانیه بعد...
سکوت.
سکوتی که از گریه ترسناکتر بود.
...
پزشک دفتر را بست.
پرستار مشغول عوض کردن ملحفه شد.
مادر هنوز به در بسته خیره مانده بود.
با صدایی که بیشتر به نجوا شباهت داشت پرسید:
«دوازده... یعنی امیدی هست؟»
پزشک لحظهای مکث کرد.
بعد همان جمله همیشگی را گفت.
«هر عددی میتواند کوچکتر شود.»
زن لبخند تلخی زد.
«و اگر نشود؟»
پزشک این بار چیزی نگفت.
...
در شهر، هیچکس درباره عددها با صدای بلند حرف نمیزد.
بچهها از همان سالهای اول یاد میگرفتند که سؤال نپرسند.
اگر کسی میگفت:
«بارِ پسر فلانی چقدر است؟»
همه سکوت میکردند.
اگر کودکی میپرسید:
«چرا بعضی نوزادها را میبرند؟»
مادرش دهان او را میبست.
در چراکدامندز، بعضی سؤالها از خود جواب خطرناکتر بودند.
...
آن سوی بیمارستان، پشت دیواری بلند که هیچ پنجرهای نداشت، ساختمانی قرار گرفته بود که مردم فقط آن را با یک نام میشناختند:
خانهی تطهیر.
هر نوزادی که عددش از حد مشخصی بالاتر بود، سالهای نخست زندگیاش را آنجا میگذراند.
هیچکس نمیدانست داخل آن ساختمان چه میگذرد.
کسانی که آنجا کار میکردند، بعد از بازنشستگی هرگز دربارهاش حرف نمیزدند.
انگار سکوت هم بخشی از قراردادشان بود.
...
سه ساعت بعد، صدای زنگ زایشگاه دوباره بلند شد.
پزشک آهی کشید.
«امشب تمام نمیشود.»
پرستار در را باز کرد.
زن دیگری را روی برانکارد آوردند.
صورتش از درد سفید شده بود.
شوهرش پشت در ایستاده بود و زیر لب دعا میخواند.
پیرزن دوباره وارد اتاق شد.
همان ردای خاکستری.
همان دستهای استخوانی.
همان چهرهای که هیچوقت کسی در آن لبخند ندیده بود.
نوزاد به دنیا آمد.
برای چند ثانیه گریه نکرد.
پزشک او را روی دست گرفت.
ضربهای آرام به کف پایش زد.
صدای گریه در اتاق پیچید.
پیرزن جلو آمد.
دستش را روی سینه کودک گذاشت.
چشمهایش را بست.
همه منتظر بودند.
یک ثانیه...
دو ثانیه...
سه ثانیه...
پیرزن ناگهان چشمهایش را باز کرد.
رنگ صورتش پریده بود.
دوباره دستش را روی سینه نوزاد گذاشت.
این بار انگار انگشتانش میلرزیدند.
پزشک با تعجب پرسید:
«چه شده؟»
پیرزن جواب نداد.
برای سومین بار امتحان کرد.
عرق از شقیقههایش پایین آمد.
دفتر از دست پزشک روی زمین افتاد.
پرستار قدمی عقب رفت.
برای نخستین بار در عمرش...
پیرزن نتوانست عددی بگوید.
سکوتی سنگین اتاق را بلعید.
پزشک آرام پرسید:
«بارش... چقدر است؟»
لبهای پیرزن تکان خورد.
اما صدایی بیرون نیامد.
چند لحظه بعد، با صدایی که از ترس میلرزید، فقط یک جمله گفت:
«این کودک... هیچ گناهی ندارد.»
و برای نخستین بار در تاریخ چراکدامندز...
عددی برای نوشتن وجود نداشت.