شاید پوچی زمانی آغاز نمیشود که انسان معنایی پیدا نمیکند؛
زمانی آغاز میشود که دیگر نمیتواند برای بیمعنایی خودش دروغی بسازد.
الیوت آن شب هنوز دروغ خودش را باور داشت.
زن روبهرویش روی صندلی نشسته بود. مچ دستهایش پشت صندلی بسته شده بود و طناب آنقدر محکم بود که پوستش زیر نور چراغ، سرخ به نظر میرسید. پاهایش هم بسته بودند. سرش کمی پایین افتاده بود و چند تار موی خاکستری روی صورتش ریخته بود.
اتاق بوی قهوه سرد میداد.
الیوت همیشه از بوی قهوه سرد بدش میآمد.
لیوانی روی میز کنار دست زن بود. خودش آن را چند دقیقه پیش برایش گذاشته بود.
زن گفت:
«آب میخوام.»
الیوت بطری را برداشت.
درش را باز کرد و بطری را به لبهای زن نزدیک کرد.
زن چند جرعه خورد.
«ممنون.»
الیوت بطری را روی میز گذاشت.
زن نگاهش کرد.
«تو همیشه قبل از کشتن آدمها بهشون آب میدی؟»
الیوت نشست.
«نه.»
«پس چرا به من دادی؟»
«تشنت بود.»
زن لبخند کوچکی زد.
«جواب عجیبیه.»
الیوت شانه بالا انداخت.
«سؤال عجیبی پرسیدی.»
زن دوباره به بطری نگاه کرد.
«اسمت الیوته؟»
الیوت چیزی نگفت.
زن گفت:
«از وقتی اومدی اینجا، سه بار اسمت رو زیر لب گفتی.»
الیوت به ساعتش نگاه کرد.
دو و هفت دقیقه.
بعد گفت:
«خوب گوش میدی.»
«آدم وقتی میترسه، خوب گوش میده.»
الیوت نگاهش کرد.
«میترسی؟»
زن کمی فکر کرد.
«آره.»
«خوبه.»
«چرا؟»
«آدمی که نمیترسه، معمولاً چیزی برای از دست دادن نداره.»
زن خندید.
خندهاش کوتاه بود، اما واقعی.
«تو خیلی درباره آدمها مطمئنی.»
الیوت گفت:
«نه.»
«پس چرا این کار رو میکنی؟»
الیوت به دستهای خودش نگاه کرد.
«چه کاری؟»
زن مستقیم در چشمهایش نگاه کرد.
«این.»
الیوت جواب نداد.
سؤال را قبلاً هزار بار از خودش پرسیده بود.
هر بار یک جواب داشت.
گاهی میگفت برای عدالت.
گاهی برای کنجکاوی.
گاهی برای اینکه بعضی آدمها سزاوار مرگ بودند.
گاهی هم میگفت آدمها دروغ میگویند و مرگ تنها چیزی است که نمیتواند.
اما اینها جواب نبودند.
بیشتر شبیه داستانهایی بودند که آدم برای خودش تعریف میکند تا مجبور نباشد با حقیقت روبهرو شود.
الیوت از جا بلند شد.
زن نگاهش کرد.
«چند دقیقه دیگه؟»
«چی؟»
«تا آخرش.»
الیوت کت خودش را مرتب کرد.
«نمیدونم.»
«تو همیشه اینقدر آرومی؟»
«نه.»
«پس چرا الان نیستی؟»
الیوت به او نگاه کرد.
«چون اینجا من باید آروم باشم.»
زن سرش را کمی به پشتی صندلی تکیه داد.
چشمهایش خسته بود.
«اسمت رو میدونم، ولی تو اسم منو نمیدونی.»
الیوت مکث کرد.
«اسمت چیه؟»
زن گفت:
«مارگارت.»
الیوت نام را در ذهنش تکرار کرد.
مارگارت.
نام سادهای بود.
از آن نامهایی که به راحتی در ذهن میمانند و به همان راحتی فراموش میشوند.
پرسید:
«خانواده داری؟»
مارگارت گفت:
«دارم.»
«چند نفر؟»
«دو تا دختر.»
«میدونن اینجایی؟»
مارگارت لبخندش را از دست داد.
«نه.»
الیوت سرش را پایین انداخت.
او همیشه درباره خانواده سؤال میکرد.
نه برای اینکه دلش بسوزد.
برای اینکه مطمئن شود قربانی، بعد از مرگش، در ذهن کسی ادامه پیدا خواهد کرد.
این بخش مهم ماجرا بود.
الیوت هیچوقت فقط آدمها را نمیکشت.
او میخواست ببیند بعد از مرگشان چه اتفاقی برای کسانی که دوستشان داشتند میافتد.
سالها بود که این را برای خودش به شکل یک آزمایش توضیح داده بود.
انسان میمیرد.
اما آیا چیزی از او باقی میماند؟
خاطره؟
درد؟
عشق؟
گناه؟
یا همهچیز، بعد از مدتی، مثل نامی روی سنگ قبر، زیر گردوغبار فراموشی محو میشود؟
مارگارت گفت:
«میتونم یه سؤال ازت بپرسم؟»
الیوت گفت:
«بپرس.»
«تو از مردن آدمها چی میفهمی؟»
الیوت به او نگاه کرد.
این سؤال را انتظار نداشت.
چند ثانیه سکوت کرد.
«هیچی.»
مارگارت گفت:
«پس چرا اینهمه آدم رو کشتی؟»
الیوت اخم کرد.
«از کجا میدونی؟»
«نمیدونم.»
«پس چرا گفتی؟»
«حدس زدم.»
الیوت لبخند بسیار کمرنگی زد.
«حدس خوبی بود.»
مارگارت چشمهایش را بست.
«دیگه خستهام.»
الیوت به ساعت نگاه کرد.
دو و دوازده دقیقه.
همهچیز طبق معمول پیش میرفت.
او این صحنه را بارها دیده بود.
اتاق.
صندلی.
قربانی.
سکوت.
بعد صدای کوتاه شلیک.
و بعد آن چند دقیقه سکوتی که همیشه دوست داشت.
لحظهای که هیچکس از او چیزی نمیخواست.
نه توضیح.
نه محبت.
نه دروغ.
نه آینده.
الیوت اسلحه را از داخل کت بیرون آورد.
مارگارت چشمهایش را باز کرد.
به اسلحه نگاه نکرد.
به الیوت نگاه کرد.
«الیوت.»
«چی؟»
«من واقعاً نمیخوام بمیرم.»
الیوت مکث کرد.
مارگارت ادامه داد:
«فقط همین رو بدون.»
الیوت آرام گفت:
«میدونم.»
«نه.»
مارگارت سرش را تکان داد.
«فکر نکن چون این کار رو زیاد انجام دادی، دیگه میفهمی آدمها موقع مردن چی حس میکنن.»
الیوت چیزی نگفت.
مارگارت نگاهش را از او نگرفت.
«هیچکس نمیفهمه.»
الیوت ماشه را کشید.
صدای شلیک، اتاق را برای یک لحظه پر کرد.
بعد همهچیز ساکت شد.
الیوت همانجا ایستاد.
به مارگارت نگاه نکرد.
اول اسلحه را پایین آورد.
بعد نفسش را بیرون داد.
بعد منتظر ماند.
یک دقیقه.
دو دقیقه.
سه دقیقه.
این بخش را همیشه دوست داشت.
آن سکوت بعد از مرگ.
آن لحظهای که دنیا برای چند ثانیه شبیه چیزی بیصاحب میشد.
اما این بار...
هیچ اتفاقی نیفتاد.
الیوت منتظر ماند.
قلبش آرام بود.
دستهایش نمیلرزید.
هیچ تصویر تازهای در ذهنش شکل نگرفت.
هیچ صدایی نشنید.
نه آرامشی آمد.
نه لذتی.
نه ترسی.
نه حتی آن حس آشنای سبکی که همیشه بعد از قتل داشت.
هیچ.
الیوت به ساعت نگاه کرد.
دو و شانزده دقیقه.
برای نخستین بار، چهار دقیقه گذشته بود و او هنوز همانجا ایستاده بود.
به خودش گفت:
«خستهای.»
جملهای ساده.
قابل قبول.
حتی منطقی.
اسلحه را جمع کرد.
به طرف در رفت.
دستش روی دستگیره قرار گرفت.
اما باز هم نرفت.
برگشت.
به اتاق نگاه کرد.
همهچیز همان بود.
صندلی.
میز.
بطری آب.
فنجان قهوه سرد.
و زنی که چند دقیقه پیش زنده بود.
الیوت منتظر بود چیزی درونش تکان بخورد.
اما هیچ چیز تکان نخورد.
برای اولین بار، مرگ یک انسان برای او هیچ معنایی نداشت.
و این، از خود قتل ترسناکتر بود.
الیوت از خانه بیرون رفت.
خیابان آرام بود.
مغازه روبهرو هنوز باز بود. مردی پشت ویترین داشت اجناس را مرتب میکرد. یک تاکسی از سر خیابان رد شد. زنی با یک کیسه خرید از کنار الیوت گذشت و تلفنی درباره شیر و نان حرف میزد.
الیوت چند قدم رفت.
ایستاد.
به پشت سرش نگاه کرد.
هیچکس نمیدانست آن چند متر آنطرفتر، یک زن مرده است.
و عجیبتر از آن، هیچکس هم اهمیتی نمیداد.
الیوت برای اولین بار از خودش پرسید:
اگر هیچکس نداند، چه فرقی با این دارد که اصلاً اتفاق نیفتاده باشد؟
بعد پرسش دیگری آمد.
آرامتر.
بیرحمتر.
اگر فردا کسی اسم مارگارت را هم فراموش کند، او چرا کشته شده بود؟
الیوت جواب را نمیدانست.
و برای اولین بار در تمام زندگیاش، نتوانست جوابی اختراع کند.