
سیاوش تا سپیدهدم نخوابید.
بیسیم پس از آن پیام کوتاه دوباره خاموش شده بود؛ گویی هرگز روشن نشده باشد. او چند بار دستگاه را بررسی کرد. پوشش فلزی زنگ زده بود. باتری نداشت. سیمهای داخلی سالها پیش پوسیده بودند.
با این حال صدا را شنیده بود.
کاملاً واضح.
«اینجا گردان ۳۷۱...»
هنگامی که نخستین نور خاکستری صبح از پشت کوهها بالا آمد، سیاوش دیگر تصمیمش را گرفته بود.
منتظر دستور نمیماند.
باید خودش به دره میرفت.
کوهستان زیر آسمانی سربی خوابیده بود.
ابرها آنقدر پایین آمده بودند که گاهی نوک قلهها در مه گم میشد.
نادر با نگرانی به نقشه نگاه کرد.
ـ اگه هوا بدتر بشه باید برگردیم.
سیاوش چیزی نگفت.
از صبح احساس عجیبی داشت.
احساس میکرد جایی در دوردست کسی منتظر اوست.
نه مثل یک مأموریت.
نه مثل یک وظیفه.
بلکه مثل خاطرهای که هنوز کامل به یاد آورده نشده باشد.
پس از دو ساعت پیادهروی به منطقهای رسیدند که روی نقشه با دایره قرمز مشخص شده بود.
دره خاموشان.
اینجا زمانی خط مقدم جنگ سوم خزر بود.
اکنون فقط برف مانده بود.
برف و ویرانهها.
سیمهای خاردار از دل یخ بیرون زده بودند.
بقایای یک نفربر زرهی نیمهمدفون در شیب کوه دیده میشد.
و برج دیدهبانی شکستهای که سالها بود نگهبانی نمیداد.
نادر زیر لب گفت:
ـ عجیبه...
ـ چی؟
ـ باید اینجا پر از لاشه تجهیزات میبود.
سیاوش نگاهش کرد.
مرد درست میگفت.
طبق گزارشها، صدها سرباز در این منطقه محاصره شده بودند.
اما آثار نبرد بسیار کمتر از چیزی بود که انتظار میرفت.
انگار جنگ هرگز اینجا رخ نداده بود.
حدود ظهر به بقایای پایگاه سپهر رسیدند.
ساختمانهای بتنی هنوز سر پا بودند.
اما چیزی در آنها درست به نظر نمیرسید.
همه چیز بیش از حد سالم بود.
پنجرهها شکسته بودند، اما اتاقها تقریباً دستنخورده مانده بودند.
میزها سر جایشان بودند.
صندلیها همانطور قرار داشتند که گویی ساکنانشان فقط برای چند دقیقه بیرون رفتهاند.
سیاوش وارد ساختمان فرماندهی شد.
هوای سرد و سنگین داخل اتاق جریان داشت.
روی دیوار نقشهای بزرگ نصب شده بود.
گوشه آن تاریخ دیده میشد:
ژانویه ۲۰۵۱
بیست سال پیش.
اما گردوغبار روی آن بسیار کمتر از چیزی بود که باید میبود.
انگار زمان در اینجا کندتر حرکت کرده بود.
سیاوش بیاختیار به ساعتش نگاه کرد.
عقربه ثانیهشمار برای لحظهای ایستاد.
بعد دوباره حرکت کرد.
او اخم کرد.
شاید فقط خطای دید بود.
اما حس ناخوشایندی در دلش ریشه دواند.
در انتهای ساختمان اتاقی وجود داشت که روی در آن نوشته شده بود:
اتاق مخابرات
دستگیره یخ زده بود.
سیاوش آن را چرخاند.
در با نالهای آهسته باز شد.
داخل اتاق تاریک بود.
نور چراغقوه روی دستگاههای قدیمی افتاد.
فرستندهها.
گیرندهها.
میزهای کنترل.
همه پوشیده از گردوغبار.
اما یک چیز عجیب وجود داشت.
روی یکی از میزها فنجانی فلزی قرار داشت.
داخل آن چیزی دیده میشد.
سیاوش نزدیک رفت.
چای.
لایهای نازک از چای ته فنجان مانده بود.
او ماتش برد.
هیچ مایعی نمیتوانست بیست سال دوام بیاورد.
هیچ چیز در این اتاق منطقی نبود.
در همان لحظه صدایی شنید.
پشت سرش.
صدای قدم.
سریع برگشت.
هیچکس آنجا نبود.
فقط تاریکی.
و سکوت.
اما قسم میخورد کسی را دیده است.
سایهای که از مقابل در عبور کرد.
بعدازظهر هوا ناگهان تغییر کرد.
باد شدت گرفت.
برف شروع به باریدن کرد.
نادر فریاد زد:
ـ باید برگردیم!
اما سیاوش به چیزی در دوردست خیره شده بود.
آنسوی دره.
روی تپهای سفید.
شخصی ایستاده بود.
مردی با یونیفرم نظامی.
نادر مسیر نگاه او را دنبال کرد.
ـ چی شده؟
ـ اونجا...
ـ کجا؟
ـ اون سرباز رو نمیبینی؟
نادر چند لحظه نگاه کرد.
بعد با تعجب گفت:
ـ هیچکس اونجا نیست.
اما سیاوش مطمئن بود.
کاملاً مطمئن.
مرد آنجا ایستاده بود.
بیحرکت.
در میان کولاک.
و به او نگاه میکرد.
سپس آرام برگشت.
و در مه ناپدید شد.
شب هنگام مجبور شدند در یکی از ساختمانهای متروک پایگاه بمانند.
طوفان راه بازگشت را بسته بود.
باد به دیوارها میکوبید.
پنجرهها میلرزیدند.
و تاریکی بیرون شبیه اقیانوسی بیانتها بود.
سیاوش کنار پنجره نشسته بود.
خواب از چشمانش گریخته بود.
ناگهان صدایی شنید.
نه از بیرون.
از داخل ساختمان.
صدای خنده.
چند نفر.
جوان.
بیخیال.
درست مثل سربازان.
صدا از راهرو میآمد.
او آرام برخاست.
به سمت در رفت.
دستگیره را چرخاند.
راهرو خالی بود.
اما صدا همچنان شنیده میشد.
از انتهای راهرو.
از پشت دیواری تاریک.
سیاوش قدم برداشت.
یک قدم.
دو قدم.
سه قدم.
قلبش تند میزد.
صداها واضحتر شدند.
حالا میتوانست واژهها را تشخیص دهد.
کسی داشت میخندید.
کسی از مرخصی حرف میزد.
کسی نام «رهام» را صدا میکرد.
همان نامی که در پروندهها خوانده بود.
نفسش بند آمد.
صدای دیگری بلند شد.
صدایی محکم و آشنا.
صدای یک فرمانده.
«همه آماده باشن. فردا صبح حرکت میکنیم.»
سیاوش یخ زد.
او این صدا را میشناخت.
فرهاد آریامنش.
فرمانده گردان ۳۷۱.
اما صاحب صدا باید بیست سال پیش مرده میبود.
سیاوش به انتهای راهرو رسید.
صداها ناگهان قطع شدند.
سکوت.
فقط سکوت.
او به دیوار خیره ماند.
دستی لرزان روی آن کشید.
و چیزی را دید.
زیر لایهای از غبار.
چند کلمه با چاقو روی دیوار حک شده بود.
او گردوغبار را کنار زد.
و نوشته را خواند.
خون در رگهایش یخ زد.
روی دیوار نوشته شده بود:
سیاوش... چرا اینقدر دیر آمدی؟
پایین جمله تاریخی دیده میشد.
۲۰۵۱
بیست سال پیش.
در همان سالی که گردان ناپدید شده بود.
سیاوش برای چند ثانیه نتوانست نفس بکشد.
طوفان پشت پنجره زوزه کشید.
و برای نخستین بار این فکر در ذهنش شکل گرفت:
شاید این مأموریت برای کشف راز گردان ۳۷۱ نباشد.
شاید گردان ۳۷۱ از همان ابتدا منتظر او بوده است.