
وقتی سیاوش از قطار پیاده شد، هوا تقریباً تاریک شده بود.
ایستگاه «آقسو» آخرین نقطهای بود که هنوز نشانهای از زندگی در آن دیده میشد. ساختمان آجری کوچک ایستگاه زیر لایهای از برف دفن شده بود و چراغ زردرنگی بالای در ورودی، نور کمجانی روی زمین یخزده میپاشید.
باد سردی از سمت شمال میوزید.
بادی که بوی دریا را با خود حمل میکرد.
خزر آنسوی تاریکی نفس میکشید.
سیاوش یقه پالتویش را بالا کشید و کیفش را روی شانه انداخت.
در انتهای سکو، یک خودروی نظامی مشکیرنگ منتظرش بود.
راننده مردی حدوداً چهل ساله با ریشی کوتاه و صورتی آفتابسوخته بود.
وقتی سیاوش نزدیک شد، مرد از خودرو پیاده شد و احترام نظامی کوتاهی گذاشت.
ـ جناب راد؟
ـ بله.
ـ سروان نادر شکیبا. مأمور انتقال شما.
سیاوش دستش را فشرد.
دست مرد سرد بود.
بیش از حد سرد.
هر دو سوار خودرو شدند.
چند دقیقه بعد، جاده زیر چرخها شروع به بلعیدن تاریکی کرد.
چراغهای ایستگاه پشت سرشان محو شدند و فقط دو ستون نور خودرو روی برف باقی ماند.
برای مدتی هیچکدام حرفی نزدند.
تنها صدای موتور و زوزه باد شنیده میشد.
سیاوش از پنجره بیرون را نگاه کرد.
جهان به دریایی از سفیدی تبدیل شده بود.
گاهی درختی خشک از دل مه بیرون میآمد.
گاهی تیر چراغی زنگزده.
و بعد دوباره هیچ.
انگار دنیا از این نقطه به بعد فراموش شده بود.
نادر بالاخره سکوت را شکست.
ـ اولین باره میرید خاموشان؟
ـ بله.
ـ خوش به حالتون.
سیاوش نگاهش کرد.
ـ چرا؟
مرد لبخند تلخی زد.
ـ چون هنوز چیزی درباره اونجا نمیدونید.
سیاوش چیزی نگفت.
منتظر ادامه حرفش ماند.
اما نادر دوباره ساکت شد.
چند کیلومتر بعد، خودرو از کنار تابلویی زنگزده عبور کرد.
روی آن نوشته شده بود:
منطقه نظامی ممنوعه ورود بدون مجوز اکیداً ممنوع
پایین تابلو تاریخ محوی دیده میشد.
۲۰۵۲
تقریباً بیست سال پیش.
سیاوش به آن خیره ماند تا در تاریکی گم شد.
دو ساعت بعد، جاده باریکتر شد.
کوهها از دل مه بیرون آمدند.
سایههایی عظیم و خاموش.
برف روی دامنهها مثل کفن گسترده شده بود.
نادر سرعت را کم کرد.
ـ از اینجا به بعد همه چیز شروع میشه.
ـ منظورت چیه؟
مرد چند لحظه مردد ماند.
بعد گفت:
ـ سه ماه پیش یه تیم نقشهبرداری فرستادن اونجا.
پنج نفر بودن.
همه حرفهای.
همه مسلح.
سیاوش منتظر ماند.
ـ فقط چهار نفر برگشتن.
ـ نفر پنجم؟
ـ پیدا نشد.
ـ جسدش؟
ـ نه.
ـ ردی ازش؟
ـ نه.
سیاوش اخم کرد.
ـ احتمال فرار؟
ـ تو اون دما؟
تو اون ارتفاع؟
نه.
مکثی کرد و ادامه داد:
ـ عجیبتر این بود که هیچکس نتونست توضیح بده کجا ناپدید شده.
سیاوش نگاهش را به جاده دوخت.
ـ دولت چی گفت؟
نادر خندید.
ـ همون چیزی که همیشه میگه.
حادثه.
اشتباه انسانی.
شرایط جوی.
اما هیچکس این حرف رو باور نکرد.
باد شدیدی به خودرو کوبید.
چند لحظه سکوت حکمفرما شد.
بعد نادر با صدایی آرامتر گفت:
ـ مردم محلی یه اسم دیگه برای اون دره دارن.
ـ چی؟
ـ دره فراموششدگان.
سیاوش چیزی نگفت.
اما احساس ناخوشایندی در دلش نشست.
نزدیک نیمهشب به قرارگاه رسیدند.
پایگاهی کوچک که میان کوهها پنهان شده بود.
چند ساختمان فلزی.
یک برج دیدهبانی.
چند آنتن ارتباطی.
و سکوت.
سکوتی عجیب.
نه صدای سگی.
نه صدای پرندهای.
نه حتی صدای باد.
انگار خود کوهستان نفسش را حبس کرده بود.
سیاوش از خودرو پیاده شد.
برف زیر کفشهایش خرد شد.
همان لحظه اتفاقی افتاد.
صدایی شنید.
خیلی ضعیف.
آنقدر ضعیف که ابتدا تصور کرد اشتباه کرده است.
صدایی شبیه خشخش بیسیم.
از جایی دور.
بسیار دور.
سیاوش ایستاد.
سرش را بلند کرد.
صدا دوباره آمد.
خش...
خش...
سپس چند واژه نامفهوم.
او برگشت.
نادر داشت وسایل را از خودرو خارج میکرد.
انگار چیزی نشنیده بود.
ـ سروان.
ـ بله؟
ـ شما چیزی شنیدید؟
ـ چی؟
ـ صدای بیسیم.
نادر چند ثانیه گوش داد.
بعد سرش را تکان داد.
ـ نه.
فقط باد بود.
اما سیاوش مطمئن بود باد نبود.
مطمئن بود صدایی شنیده است.
آن شب اتاق کوچکی به او دادند.
یک تخت فلزی.
یک بخاری قدیمی.
و پنجرهای که به سمت کوهستان باز میشد.
خستگی سفر روی تنش سنگینی میکرد.
اما خواب به چشمش نمیآمد.
پرونده گردان ۳۷۱ روی میز قرار داشت.
او دوباره آن را باز کرد.
صفحه به صفحه.
عکسها.
گزارشها.
نقشهها.
اسامی.
تا اینکه ناگهان چیزی توجهش را جلب کرد.
عکسی که قبلاً ندیده بود.
عکس داخل سنگری گرفته شده بود.
چند سرباز دور بخاری نشسته بودند.
یکی از آنها به دوربین نگاه میکرد.
سیاوش خشکش زد.
قلبش تند زد.
او آن چهره را میشناخت.
غیرممکن بود.
اما میشناخت.
مرد جوان دقیقاً شبیه خودش بود.
نه شبیه.
خودش.
همان چشمها.
همان ابروها.
همان حالت نگاه.
دستانش لرزیدند.
پشت عکس جملهای با خودکار نوشته شده بود:
پایگاه سپهر ـ سه روز پیش از ناپدید شدن گردان
سیاوش به تاریخ نگاه کرد.
۲۰۵۱
بیست سال پیش.
او هرگز در آن پایگاه نبوده است.
هرگز.
پس چرا احساس میکرد آن شب را به خاطر میآورد؟
چرا بوی بخاری نفتی را حس میکرد؟
چرا صدای خنده سربازان در گوشش میپیچید؟
ناگهان چراغ اتاق برای لحظهای خاموش شد.
سپس دوباره روشن شد.
همان لحظه صدای خشخش بلندی از گوشه اتاق آمد.
سیاوش سرش را چرخاند.
یک دستگاه بیسیم قدیمی روی قفسه قرار داشت.
خاموش.
بدون باتری.
زنگزده.
اما صدای خشخش از همانجا میآمد.
خش...
خش...
و بعد صدایی ضعیف.
بسیار ضعیف.
آنقدر ضعیف که گویی از میان سالها عبور کرده باشد.
«...اینجا گردان ۳۷۱...»
سیاوش یخ زد.
صدا ادامه داد.
«...اگر کسی این پیام را میشنود... پاسخ بدهد...»
اتاق در سکوت فرو رفت.
و سیاوش برای نخستین بار احساس کرد چیزی در آن کوهستان منتظر اوست.
چیزی که بیست سال تمام خاموش مانده بود.
و حالا بیدار شده بود.