
مهرزاد صبح با یک دندان اضافه از خواب بیدار شد؛ چیزی که شب قبل آنجا نبود.
وقتی مقابل آینه ایستاد تا مسواک بزند، ابتدا تصور کرد تکهای از خمیردندان میان دندانهای فک پایینش خشک شده است. مسواک را کنار گذاشت، لب پایینش را با انگشت پایین کشید و صورتش را به آینه نزدیک کرد.
دندان کوچکی پشت دندانهای جلویی فک پایین روییده بود. سفید، مرتب و بهطرز نامعقولی سالم. درست در جایی که هیچ فضایی برایش وجود نداشت.
دهانش را بست. دوباره باز کرد.
دندان هنوز آنجا بود.
با زبان لمسش کرد. سطحی صاف و سخت داشت. درد نمیکرد. حتی لثه اطرافش هم قرمز نبود. انگار از ابتدا بخشی از دهانش بوده و فقط تا امروز کسی متوجه حضورش نشده بود.
ساعت شش و چهلودو دقیقه بود.
مهرزاد برای هفت و نیم باید در بانک میبود. بیستوسه سال بود که رأس ساعت هفت و نیم پشت باجه مینشست و در تمام این مدت، حتی یک بار هم بهدلیل خواب ماندن تأخیر نکرده بود.
دوباره به دندان نگاه کرد.
زیر لب گفت:
ـ این چه وقت دندون در آوردنه؟
صدایش در حمام پیچید و برگشت.
مسواک را برداشت و با احتیاط دندانهایش را تمیز کرد. وقتی به دندان تازه رسید، دستش مکث کرد. چند لحظه بعد، با ملایمت از کنارش گذشت؛ درست مثل کسی که نمیخواهد به یک زخم دست بزند.
لباس پوشید، ساعتش را بست و پیش از خروج، یک بار دیگر به آینه نگاه کرد.
دندان همچنان آنجا بود.
در راه بانک، از نانوایی یک نان سنگک خرید. نانوا پول را گرفت، باقیمانده را روی پیشخوان گذاشت و بدون آنکه سرش را بالا بیاورد گفت:
ـ بعدی.
مهرزاد نان را برداشت و کنار رفت.
در اتوبوس، صندلی خالی کنار پنجره را انتخاب کرد. مردی که ایستاده بود از او خواست کمی جمعتر بنشیند. مهرزاد جابهجا شد. مرد نشست و تا مقصد با تلفن صحبت کرد. درباره قیمت زمین، قسط عقبافتاده و پسرش حرف زد که دوباره از مدرسه اخراج شده بود.
مهرزاد تمام مسیر به دهانش فکر کرد.
سعی کرد تعداد دندانهایش را بشمارد، اما هر بار زبانش به آن برجستگی میرسید، شمارش را گم میکرد.
در بانک، نادر پیش از آنکه سلام کند، گفت:
ـ امروز دیر کردی.
مهرزاد ساعتش را نشان داد.
ـ هفت و بیستوهشت دقیقه است.
ـ منظورم اینه که دیروز زودتر اومدی.
ـ دیروز هم هفت و بیستوهشت دقیقه اومدم.
نادر شانه بالا انداخت.
ـ پس لابد امروز دیرتر به نظر میرسی.
مهرزاد کیفش را زیر میز گذاشت. نادر به صفحه رایانهاش برگشت و گفت:
ـ راستی، امروز ناهار چی میخوری؟
ـ نمیدونم.
ـ منم نمیدونم. پرسیدم که یه چیزی گفته باشم.
مهرزاد لبخند کوتاهی زد. نادر مشغول تایپ شد.
او پشت باجه نشست، سیستم را روشن کرد و دفتر ثبت روزانه را باز کرد. چند دقیقه بعد اولین مشتری آمد. مردی میانسال که برای انتقال وجه عجله داشت. مدارکش را روی پیشخوان گذاشت و گفت:
ـ زودتر لطفاً، جلسه دارم.
مهرزاد مدارک را بررسی کرد.
ـ کارت ملیتون؟
مرد کارت را روی پیشخوان انداخت.
ـ همین دیگه.
مهرزاد عملیات را انجام داد، رسید را چاپ کرد و به طرفش گرفت.
مرد بدون تشکر رفت.
مشتری بعدی پیرمردی بود که رمز کارتش را فراموش کرده بود. بعد از او زنی آمد که میخواست حساب فرزندش را مسدود کند. بعد مرد جوانی که به اشتباه پولی به حساب دیگری واریز کرده بود و میخواست بانک فوراً آن را برگرداند.
مهرزاد برای همه توضیح داد، فرم پر کرد، امضا گرفت و شماره پیگیری داد.
در ساعت یازده و پانزده دقیقه، وقتی برای نوشیدن آب از جایش بلند شد، متوجه شد هنوز چیزی نخورده است.
به سرویس بهداشتی رفت.
شیر آب را باز کرد، دستهایش را شست و به آینه نگاه کرد. دهانش را باز کرد.
دندان اضافه کمی عقبتر از دندانهای جلویی قرار داشت. با نور سفید لامپ، بیش از حد تمیز به نظر میرسید.
گوشیاش را بیرون آورد و از دهانش عکس گرفت. عکس تار شد. دوباره گرفت. این بار واضحتر بود.
شماره دندانپزشک قدیمیاش را پیدا کرد. چند لحظه به صفحه نگاه کرد و تماس گرفت.
منشی گفت:
ـ مطب دکتر رستمی، بفرمایید.
ـ سلام. من یه مشکلی دارم.
ـ بفرمایید.
ـ یه دندان اضافه درآوردم.
چند ثانیه سکوت شد.
ـ ببخشید؟
ـ دندان. یک دندان اضافه. از دیشب تا صبح دراومده.
منشی مکث کرد. بعد با لحنی که سعی میکرد حرفهای بماند گفت:
ـ آقای دکتر تا دوشنبه تشریف ندارن. اگر درد دارید میتونید به درمانگاه مراجعه کنید.
ـ درد ندارم.
ـ پس میتونید برای دوشنبه وقت بگیرید.
مهرزاد گفت:
ـ خانم، دندان من غیر طبیعی رشد کرده.
منشی خندید. نه از روی شوخی؛ از آن خندههایی که آدمها وقتی نمیدانند چه جوابی بدهند، تحویل یکدیگر میدهند.
ـ چشم، پس فردا ساعت پنج تشریف بیارید.
تماس قطع شد.
مهرزاد گوشی را در جیب گذاشت و چند لحظه مقابل آینه ایستاد. مردی که در آینه بود، همان مرد همیشگی بود: موهای کمپشت، خطی عمیق کنار دهان، پیراهن آبی روشن و صورتی که انگار سالها بود به هیچ اتفاقی واکنش نشان نمیداد.
دهانش را بست.
برای نخستین بار در آن روز، از دیدن تصویر خودش احساس ناراحتی کرد.
به بانک برگشت.
نادر داشت با تلفن صحبت میکرد. صدای خندهاش از پشت میز بلند شد. مهرزاد نشست، پروندهها را مرتب کرد و به صفحه مانیتور خیره شد.
در گوشه صفحه، تصویر کوچکی از یک ساعت دیجیتال زمان را نشان میداد.
۱۱:۳۷.
۱۱:۳۸.
۱۱:۳۹.
مهرزاد به ساعت نگاه کرد. بعد به پروندهها. بعد به تلفن.
فکر کرد اگر همین حالا از بانک بیرون برود، احتمالاً تا چند ساعت کسی متوجه نمیشود.
بعد به یاد آورد که باید گزارش پایان روز را تحویل بدهد.
دستش را روی ماوس گذاشت و به کار ادامه داد.
مهرزاد آن شب دیرتر از معمول به خانه رسید. نه به این دلیل که کارش زیاد شده بود؛ گزارش پایان روز را میشد در بیست دقیقه تمام کرد، اما او نزدیک به یک ساعت پشت میز مانده بود و اعداد را دوباره جمع زده بود. نه اشتباهی وجود داشت و نه کسی از او خواسته بود دقت بیشتری به خرج بدهد. فقط دلش نمیخواست به خانه برگردد.
وقتی کلید را در قفل چرخاند، چراغ راهرو روشن نشد. دو بار کلید برق را زد و بعد یادش آمد لامپ سوخته است. سه هفته بود که سوخته بود. هر بار هم موقع عبور از راهرو با خودش میگفت فردا یکی میخرد.
کفشهایش را کنار جاکفشی درآورد. یک جفت دمپایی زنانه هنوز زیر آویز لباسها بود. چند بار تصمیم گرفته بود آنها را دور بیندازد، اما هر بار چیزی مانعش شده بود. نه دلتنگی بود و نه امید به برگشتن کسی. بیشتر شبیه این بود که نمیدانست با جای خالیشان چه کند.
به آشپزخانه رفت. یخچال را باز کرد. نصف ظرف ماکارونی، یک خیار، کمی پنیر و ظرف کوچکی از زیتون داخل آن بود. ظرف ماکارونی را بیرون آورد، در مایکروویو گذاشت و دکمه را فشار داد.
صدای چرخش دستگاه در آشپزخانه پیچید.
مهرزاد کتوشلوارش را عوض نکرد. روی صندلی نشست و به در بسته مایکروویو نگاه کرد. وقتی دستگاه خاموش شد، ظرف را بیرون آورد و با چنگال شروع به خوردن کرد.
در لقمه سوم، دندان تازه را احساس کرد.
چیزی سخت به زبانش برخورد کرد. چنگال را روی میز گذاشت و دهانش را بست.
ـ باز چی شد؟
صدا آنقدر آهسته بود که ابتدا تصور کرد صدای تلویزیون همسایه است.
سرش را بلند کرد.
تلویزیون خاموش بود.
دوباره لقمهای برداشت. این بار صدایی از داخل دهانش گفت:
ـ گفتم باز چی شد؟
مهرزاد از جا بلند شد. صندلی عقب رفت و به کابینت خورد.
چند ثانیه همانطور ایستاد. دستش را روی دهانش گذاشت و بعد، با احتیاط، لب پایینش را کشید.
ـ کیه؟
صدای خنده کوتاهی آمد.
ـ سؤال جالبیه. منم داشتم همینو از خودم میپرسیدم.
مهرزاد عقب رفت. نگاهش از دهانش به پنجره و از پنجره به در آشپزخانه چرخید.
ـ کی اونجاست؟
ـ اگه منظورت کسی غیر از خودته، فعلاً کسی نیست.
مهرزاد به طرف سینک رفت، لیوانی برداشت و آب خورد. آب را که قورت داد، چیزی در فکش تکان خورد.
ـ تو... حرف زدی؟
ـ نه. آواز خوندم. فقط چون صدای خوبی ندارم، اشتباه گرفتی.
مهرزاد لیوان را محکم روی سینک گذاشت.
ـ من دارم دیوونه میشم.
ـ احتمالاً. ولی نمیدونم چرا تقصیر من میندازی.
چند لحظه سکوت شد.
مهرزاد به آینه کوچک کنار یخچال نگاه کرد؛ آینهای که برای اصلاح صورت نصب کرده بود. دهانش را باز کرد. دندان کوچک، پشت دندانهای جلویی، همانجا بود. هیچ تفاوتی با صبح نداشت. نه بزرگتر شده بود و نه رنگش تغییر کرده بود.
با صدایی گرفته گفت:
ـ تو چی هستی؟
ـ فعلاً دندان.
ـ دندان که حرف نمیزنه.
ـ خیلی چیزها هست که نباید اتفاق بیفته. با این حال اتفاق میافته. مثلاً اینکه تو با یک ظرف ماکارونی سرد، نیم ساعت حرف نزده میشینی.
مهرزاد چشمهایش را بست.
ـ خفه شو.
ـ باشه.
سکوت برقرار شد.
مهرزاد چند ثانیه منتظر ماند. بعد دوباره گفت:
ـ واقعاً خفه شدی؟
ـ نه، فقط به درخواستت احترام گذاشتم.
ـ تو از کجا میدونی من چی کار میکنم؟
ـ از کجا میدونم؟ من داخل دهانتم، مرد حسابی. نصف عمرت رو اینجا گذروندم.
ـ تو امروز به وجود اومدی.
ـ این رو تو میگی.
مهرزاد دستش را به پیشانی کشید. گوشیاش را از روی میز برداشت و شماره نادر را پیدا کرد. انگشتش روی دکمه تماس ماند.
چه چیزی باید میگفت؟
سلام نادر، ببخشید این وقت شب مزاحمت شدم. یک دندان درآوردهام که با من حرف میزند. میخواستم ببینم تو هم از این مشکل داری یا نه؟
گوشی را کنار گذاشت.
ـ به کسی زنگ نمیزنی؟
مهرزاد سرش را بلند کرد.
ـ چی؟
ـ داشتی به یکی زنگ میزدی.
ـ به تو ربطی نداره.
ـ البته. فقط کنجکاو شدم ببینم بالاخره کسی هست که شبها بهش زنگ بزنی یا نه.
مهرزاد گوشی را برداشت و آن را با صفحه رو به پایین روی میز گذاشت.
ـ تو هیچچیزی از من نمیدونی.
دندان جواب نداد.
مهرزاد دوباره نشست. ماکارونی در بشقاب سفت شده بود. چنگال را برداشت، اما دیگر اشتهایی نداشت.
آن شب، برای نخستین بار پس از مدتها، هنگام شام کسی حرفش را قطع کرده بود.
و این موضوع بیشتر از خود دندان آزارش میداد.
نیمهشب، مهرزاد هنوز بیدار بود.
دو بار در اینترنت عبارت «رشد دندان اضافه در بزرگسالان» را جستوجو کرده بود. چند صفحه پزشکی باز شده بود و عکسهایی از دندانهای نهفته، فکهای غیرطبیعی و تصاویر رادیولوژی دیده بود. هیچکدام توضیحی برای حرف زدن یک دندان نداشتند.
سرانجام گوشی را کنار گذاشت و چراغ خواب را خاموش کرد.
در تاریکی صدای خودش را شنید:
ـ اسم داری؟
پاسخی نیامد.
چند دقیقه گذشت.
ـ با توام.
صدایی از میان دندانهایش گفت:
ـ نه.
ـ پس چی صدات کنم؟
ـ نمیدونم. مگه برای هر چیزی باید اسم گذاشت؟
ـ خب، بالاخره باید یه جوری صدات کنم.
ـ لازم نیست صدام کنی. من همینجام.
مهرزاد به سقف نگاه کرد.
ـ سوزی چطوره؟
سکوت.
ـ چرا سوزی؟
ـ نمیدونم. بهت میاد.
ـ چه افتخاری.
مهرزاد لبخند نزد، اما گوشه دهانش اندکی تکان خورد.
ـ پس شد سوزی.
ـ من موافقت نکردم.
ـ مهم نیست.
ـ معلومه. تو از اون آدمهایی هستی که حتی برای اسم گذاشتن روی دیگران هم نظرشون رو نمیپرسن.
مهرزاد پتو را تا روی شانهاش بالا کشید.
ـ شب بخیر، سوزی.
ـ شب بخیر، مهرزاد.
چشمهای مهرزاد باز ماند.
مدتها بود کسی اسمش را در تاریکی صدا نکرده بود.
صبح روز بعد، پیش از آنکه ساعت زنگ بزند، از خواب بیدار شد.
اولین کاری که کرد، نگاه کردن به ساعت بود: ۶:۳۸.
بعد دهانش را باز کرد.
ـ سوزی؟
ـ چی؟
مهرزاد نفس راحتی کشید.
ـ هیچی.
ـ پس چرا بیدارم کردی؟
ـ من بیدارت نکردم.
ـ دقیقاً. این هم یکی از مشکلات زندگی منه.
مهرزاد از تخت بیرون آمد. موقع پوشیدن پیراهن، متوجه شد برای اولین بار در تمام سالهای زندگیاش، پیش از شستن صورت، با کسی صبح بخیر گفته است.
این فکر را کنار زد.
در حمام، مسواک را برداشت. چند ثانیه به خمیردندان نگاه کرد و بعد آن را روی مسواک فشرد.
سوزی گفت:
ـ این چیه؟
ـ خمیردندون.
ـ میدونم چیه. چرا میخوای بزنی به من؟
مهرزاد مسواک را نزدیک دهانش نگه داشت.
ـ برای تمیز کردنه.
ـ من تمیزم.
ـ از کجا معلوم؟
ـ چون تمام شب توی دهان تو بودم. اگه قرار بود کثیف بشم، الان باید از خودت شروع میکردی.
مهرزاد مسواک را کنار گذاشت.
ـ ببین، من امروز میرم دندانپزشکی. تا اون موقع هم بهتره حرف نزنی.
ـ چرا؟
ـ چون ممکنه کسی بشنوه.
ـ و این خیلی بده؟
مهرزاد به آینه نگاه کرد.
ـ آره.
ـ برای کی؟
مهرزاد پاسخی نداد.
لباسش را پوشید، کیفش را برداشت و از خانه بیرون رفت.
در را که قفل کرد، برای لحظهای برگشت و به داخل خانه نگاه کرد. چراغ آشپزخانه روشن مانده بود. خواست دوباره وارد شود، اما پشیمان شد.
در راه پله، صدای سوزی را شنید:
ـ مهرزاد؟
ـ چیه؟
ـ کلید رو جا نذاشتی؟
دستش را در جیبش فرو برد. کلید آنجا بود.
ـ نه.
ـ خوبه. دفعه قبل که در رو پشت سرت بستی، سه روز طول کشید تا بفهمی کلید نداری.
مهرزاد ایستاد.
ـ دفعه قبل کی بود؟
سوزی جواب نداد.
مهرزاد به جیبش نگاه کرد. بعد به پلههای پایین.
ـ سوزی؟
صدایی نیامد.
برای چند لحظه، حس کرد چیزی در حافظهاش جابهجا شده است. چیزی که نمیتوانست نامش را به خاطر بیاورد.
بعد صدای بسته شدن درِ واحد طبقه پایین را شنید و به راهش ادامه داد.
آن روز، ساعت ۷:۲۸، پشت باجه سه نشست.
نادر از کنار میزش رد شد و گفت:
ـ امروز بهتر به نظر میرسی.
مهرزاد سرش را بلند کرد.
ـ واقعاً؟
ـ آره. نمیدونم چرا. شاید چون امروز کمتر شبیه مردههایی.
مهرزاد خواست جواب بدهد، اما سوزی پیش از او گفت:
ـ بهش بگو تو هم هنوز شبیه آدمی که قراره بمیره.
مهرزاد سرفه کرد.
نادر ایستاد.
ـ چیزی گفتی؟
مهرزاد لبخند کوتاهی زد.
ـ نه. گلوم خشک شد.
نادر شانه بالا انداخت و رفت.
مهرزاد پرونده بعدی را باز کرد.
در تمام بیستوسه سالی که در بانک کار کرده بود، هیچوقت برایش پیش نیامده بود که از ترس شنیده شدن صدای خودش، لبخند بزند.
آن روز، وقتی مشتری بعدی روی صندلی نشست، مهرزاد برای نخستین بار متوجه شد که سوزی دیگر چیزی نمیگوید.
زیر لب پرسید:
ـ کجایی؟
دندان جواب نداد.
مشتری فرم را روی میز گذاشت.
ـ آقا؟
مهرزاد سر بلند کرد.
ـ بفرمایید.
ـ عرض کردم این قسمت رو کجا باید امضا کنم؟
مهرزاد به فرم نگاه کرد و با خودکار محل امضا را نشان داد.
وقتی مشتری رفت، دوباره پرسید:
ـ سوزی؟
این بار صدایی از داخل دهانش گفت:
ـ جانم؟
مهرزاد دستش را روی سینهاش گذاشت.
نمیدانست چرا، اما از شنیدن آن یک کلمه خوشحال شده بود.
و همین، بیشتر از همه چیز ترساندش.