آوش جانم...
گاهی آدم دلش برای کسی تنگ می‌شود که می‌داند کجاست، می‌داند حالش چطور است، می‌داند چه می‌کند و حتی شاید از شادی‌ها و غصه‌های روزمره‌اش هم باخبر باشد؛ اما با تمام این دانستن‌ها، باز هم چیزی در دلش آرام نمی‌گیرد. چون دانستن، جای دیدن را نمی‌گیرد؛ شنیدن خبرهای خوب، جای شنیدن صدای خنده را پر نمی‌کند و هیچ تصویری، هرقدر هم زیبا، نمی‌تواند جای حضور کسی را بگیرد که دوستش داری.
من از حال تو بی‌خبر نیستم، پسرم. می‌دانم که زندگی‌ات جریان دارد، می‌دانم روزهایت یکی پس از دیگری می‌گذرند و تو در میان اتفاقات، انتخاب‌ها، خوشحالی‌ها و دشواری‌های خودت راهت را پیدا می‌کنی. اما میان من و تو فاصله‌ای هست که با دانستن از بین نمی‌رود؛ فاصله‌ای که نه با تماس تلفنی کوتاه‌تر می‌شود، نه با دیدن عکسی از لبخندت و نه حتی با شنیدن صدایت.
این فاصله را باید با حضور پُر کرد؛ با نشستن روبه‌روی هم، با نگاه‌کردن به چشم‌های یکدیگر، با حرف‌زدن درباره چیزهایی که شاید هیچ اهمیت خاصی نداشته باشند، اما وقتی میان دو آدم عزیز ردوبدل می‌شوند، به بخشی از زندگی تبدیل می‌شوند.
دلتنگی من برای تو، آوش، از جنس بی‌خبری نیست؛ از جنس نداشتن است. نداشتن لحظه‌هایی که می‌توانستیم کنار هم باشیم و نیستیم. از جنس روزهایی است که می‌گذرند و من می‌دانم تو هم در همین دنیا، در همین زمان، مشغول زندگی‌کردنی؛ اما نمی‌توانم هر وقت دلم خواست کنارت بنشینم، دستم را روی شانه‌ات بگذارم و از تو بپرسم: «پسرم، امروزت چطور گذشت؟»
شاید همین سادگی، دردناک‌ترین قسمت ماجرا باشد. اینکه برای انجام کارهایی که باید طبیعی‌ترین بخش رابطه یک پدر و پسر باشند، فاصله‌ای میان ما ایستاده است.
آدم تا وقتی چیزی را در اختیار دارد، کمتر به ارزش لحظه‌های ساده‌اش فکر می‌کند. تصور می‌کند همیشه فرصت هست؛ همیشه می‌شود کنار هم نشست، حرف زد، خندید، خاطره ساخت و فردا را به امروز پیوند زد. اما وقتی فاصله طولانی می‌شود، می‌فهمد بعضی از بزرگ‌ترین آرزوهای زندگی، چقدر ساده‌اند.
من آرزوی عجیبی ندارم، آوش جانم.
گاهی فقط دلم می‌خواهد یک روز معمولی را با تو بگذرانم؛ روزی که نه مناسبت خاصی داشته باشد، نه اتفاق بزرگی در آن بیفتد و نه لازم باشد برای باهم‌بودنمان دلیلی پیدا کنیم. فقط تو باشی و من؛ دو نفری که می‌توانند ساعت‌ها کنار هم باشند و از همین کنار هم بودن لذت ببرند.
دلم می‌خواهد روزی روبه‌رویم بنشینی و از چیزهایی حرف بزنی که این روزها ذهنت را مشغول کرده‌اند. از برنامه‌هایت، از آرزوهایت، از چیزهایی که دوست داری و حتی از مسائلی که شاید خودت هم هنوز برایشان جوابی پیدا نکرده‌ای. دلم می‌خواهد میان حرف‌هایت گاهی بخندم، گاهی چیزی بپرسم و گاهی فقط گوش بدهم؛ بی‌آنکه بخواهم برای هر حرفت راه‌حلی پیدا کنم.
می‌دانی پسرم، پدرها هم گاهی فقط می‌خواهند کنار فرزندشان باشند، بی‌آنکه لازم باشد نقش قهرمان را بازی کنند، نصیحت کنند یا وانمود کنند برای همه مشکلات دنیا جوابی دارند.
گاهی یک پدر هم دلش می‌خواهد چند ساعت از سنگینی زندگی فاصله بگیرد و در کنار پسرش، خودش باشد؛ نه آدمی که هزار فکر و نگرانی دارد، نه مردی که باید برای فردا تصمیم بگیرد، نه کسی که مجبور است با سختی‌های زندگی دست‌وپنجه نرم کند. فقط پدری که از دیدن پسرش خوشحال است.
من هم دلم همین را می‌خواهد.
وقتی به عکس تو نگاه می‌کنم، لبخندت را می‌بینم و برای چند لحظه به این فکر می‌کنم که چقدر دوست داشتم بعضی از این لحظه‌ها را از نزدیک تجربه کنم. عکس زیباست، اما عکس همیشه یک فاصله پنهان با خودش دارد؛ فاصله میان چیزی که می‌بینی و چیزی که آرزو می‌کنی لمسش کنی.
می‌توانم تصویرت را نگاه کنم، اما نمی‌توانم در همان لحظه کنارت بنشینم. می‌توانم از دیدن لبخندت خوشحال شوم، اما نمی‌توانم همان‌جا با تو بخندم. می‌توانم به روزهایی فکر کنم که در کنار هم خواهیم بود، اما فکرکردن به آن روزها با زندگی‌کردنشان فرق دارد.
و این همان چیزی است که گاهی دلم را می‌فشارد.
نه اینکه از زندگی تو بی‌خبر باشم؛ نه. بلکه اینکه زندگی، با همه جزئیات زیبایش، از ما می‌گذرد و من دلم می‌خواهد سهم بیشتری از این باهم‌بودن داشته باشم.
دلم می‌خواهد وقتی به گذشته نگاه می‌کنی، خاطراتی هم از حضور من در میان سال‌های زندگی‌ات داشته باشی؛ خاطراتی که فقط به حرف‌ها و عکس‌ها محدود نباشند. دوست دارم روزی چیزی را به یاد بیاوری و با خودت بگویی: «آن روز پدرم کنارم بود.»
شاید یک گفت‌وگوی ساده باشد، شاید یک گردش کوتاه، شاید خنده‌ای که دلیل مهمی نداشته یا حتی روزی که هیچ‌کدام حال چندان خوبی نداشتیم، اما بااین‌حال کنار هم بودیم.
من به همین لحظه‌ها فکر می‌کنم؛ لحظه‌هایی که شاید برای دیگران معمولی باشند، اما برای من ارزش سال‌ها انتظار را داشته باشند.
آوش عزیزم، نمی‌دانم تو هم گاهی به این فاصله فکر می‌کنی یا نه. شاید در میان مشغله‌های زندگی، فرصت چندانی برای فکرکردن به آن نداشته باشی. شاید هم گاهی دلت بخواهد زمان و فاصله دست از سر آدم‌ها بردارند و اجازه بدهند کسانی که دوست یکدیگرند، ساده‌تر کنار هم باشند.
هرچه هست، می‌خواهم بدانی که این دلتنگی برای من فقط حسرت گذشته نیست. من نمی‌خواهم تمام رابطه‌مان را در سال‌هایی خلاصه کنم که دور از هم بوده‌ایم. گذشته هرچه بوده، گذشته است؛ روزهایی که نمی‌توانیم دوباره زندگی‌شان کنیم، حتی اگر هزار بار در ذهنمان به آن‌ها برگردیم.
اما آینده هنوز نوشته نشده است.
هنوز می‌شود برای دیدارهای بیشتر، گفت‌وگوهای طولانی‌تر و خاطرات تازه امیدوار بود. هنوز می‌شود روزهایی را تصور کرد که فاصله، موضوع اصلی رابطه ما نباشد و بتوانیم به‌جای حرف‌زدن درباره دوری، از چیزهایی حرف بزنیم که در کنار هم تجربه می‌کنیم.
من دوست دارم بیشتر از گذشته، به چنین روزهایی فکر کنم.
دوست دارم روزی برسد که وقتی دلم برایت تنگ شد، به‌جای آنکه فقط عکست را نگاه کنم، بتوانم به تو بگویم: «آوش، وقت داری همدیگر را ببینیم؟» و بعد، بدون اینکه لازم باشد دلتنگی‌ام را در صدها کلمه توضیح بدهم، چند ساعتی را کنار تو بگذرانم.
شاید آن روز، وقتی روبه‌رویم نشسته باشی، حرف زیادی هم برای گفتن نداشته باشم. شاید از آن همه حرفی که در این سال‌ها در ذهنم جمع شده، فقط چند جمله ساده به زبان بیاورم. شاید بخندیم، از روزمرگی‌ها بگوییم و بعد، وقتی از کنار هم بودنمان لذت بردیم، هرکدام به زندگی خودمان برگردیم.
اما همین برای من ارزشمند است.
چون بعضی آدم‌ها را لازم نیست هر روز با جمله‌های بزرگ دوست داشته باشی؛ کافی است بتوانی گاهی کنارشان باشی و از حضورشان آرامش بگیری.
آوش جانم، تو بزرگ‌تر می‌شوی و زندگی هر روز شکل تازه‌ای به خودش می‌گیرد. من هم در مسیر زندگی‌ام روزهایی را پشت سر گذاشته‌ام که شاید اگر کنار هم بودیم، می‌توانستم درباره‌شان با تو حرف بزنم. روزهای آسان و دشوار، روزهایی که خندیده‌ام و روزهایی که خستگی روی شانه‌هایم سنگینی کرده است.
گاهی فکر می‌کنم چقدر خوب می‌شد اگر می‌توانستیم بخشی از این تجربه‌ها را با یکدیگر قسمت کنیم؛ نه برای اینکه تو مسئول غم‌ها یا شادی‌های من باشی، بلکه برای اینکه رابطه پدر و پسری، چیزی فراتر از دانستن حال یکدیگر است.
رابطه یعنی حضور در بخشی از زندگی هم؛ یعنی ساختن خاطرات مشترک، شنیدن حرف‌های ناگفته و پیدا کردن لحظه‌هایی که بعدها با یادآوری‌شان لبخند بر لب بنشیند.
من دلم برای همین سهم مشترک تنگ شده است.
برای لحظه‌هایی که می‌توانستیم داشته باشیم و هنوز امیدوارم روزی بتوانیم بیشتر تجربه‌شان کنیم.
برای تمام حرف‌هایی که می‌شود روبه‌روی هم گفت، نه از پشت تلفن و نه در قالب پیام؛ بلکه در آرامش یک دیدار، وقتی فاصله دیگر میان ما نیست.
و برای اینکه بتوانم گاهی به‌جای گفتن «دلم برایت تنگ شده»، فقط کنارت باشم و از بودن با تو لذت ببرم.
آوش جانم...
اگر بخواهم تمام این نوشته را در چند جمله خلاصه کنم، باید بگویم من از حال تو بی‌خبر نیستم؛ می‌دانم زندگی‌ات ادامه دارد و تو راه خودت را می‌روی. من به زندگی‌ات، به رشدت و به آینده‌ای که پیش روی توست فکر می‌کنم و برایت بهترین‌ها را می‌خواهم.
اما دانستن حال تو، جای خالی حضورت را پُر نمی‌کند.
من دلتنگم؛ نه فقط برای دیدن چهره‌ات، بلکه برای زندگی‌کردن لحظه‌هایی که دوست داشتم در آن‌ها کنارت باشم. برای یک گفت‌وگوی ساده، یک خنده مشترک، یک دیدار بی‌مناسبت و تمام آن لحظه‌های کوچکی که وقتی کنار هم هستیم، شاید حتی متوجه ارزششان نشویم.
دلتنگی من، دلتنگی برای گذشته‌ای ازدست‌رفته نیست؛ آرزوی آینده‌ای است که در آن بتوانیم بیشتر کنار هم باشیم.
پسرم، نمی‌دانم زندگی چه زمانی فرصت بیشتری برای باهم‌بودنمان فراهم می‌کند، اما می‌دانم هنوز دلم می‌خواهد با تو خاطره بسازم. هنوز دوست دارم روزهایی را تجربه کنیم که وقتی به آن‌ها فکر می‌کنی، لبخندی بر لبانت بنشیند؛ همان‌طور که من امروز با نگاه‌کردن به عکس تو لبخند می‌زنم.
دوستت دارم، آوش جانم.
بیشتر از آنکه بتوانم در یک نوشته بگویم و عمیق‌تر از آنکه فاصله بتواند از ارزشش کم کند.
و اگر روزی از من بپرسند دلتنگی برای پسر یعنی چه، شاید بگویم:
یعنی بدانی او در همین دنیا زندگی می‌کند، می‌دانی حالش خوب است، می‌دانی روزهایش می‌گذرند و بااین‌حال، دلت بخواهد فقط یک بار دیگر زمان را به اندازه فاصله میان دو آغوش کوتاه کنی.
یعنی خوشحال باشی که او زندگی خودش را دارد و هم‌زمان آرزو کنی سهم تو از آن زندگی، کمی بیشتر از فاصله و انتظار باشد.
یعنی از خوشبختی او خوشحال باشی، برای آینده‌اش دعا کنی و در تمام این دوست‌داشتن‌ها، یک آرزوی ساده را در قلبت نگه داری:
اینکه روزی فاصله تمام شود و من بتوانم به‌جای نوشتن از دلتنگی، در کنارت بنشینم و از روزهایی بنویسم که با هم گذرانده‌ایم.
از طرف پدرت؛
آرش
