ویرگول
ورودثبت نام
Ards2
Ards2آرش هستم دامپزشکی که نجار شد و عاشق نویسندگیه وقتی وارد صفحه من می‌شید به دنیای خیال و رویا قدم برمیدارید
Ards2
Ards2
خواندن ۴ دقیقه·۲ ماه پیش

تکینگی قسمت اول

قسمت اول: سیگنال

در ساعت 03:17 بامداد، هیچ‌کس در ایستگاه فضایی «آرک» نمی‌دانست که بشر برای نخستین بار، صدای چیزی را شنیده که قرار نبود وجود داشته باشد.

ایستگاه در مدار زحل قرار داشت؛ چهارصد و پنجاه میلیون کیلومتر دورتر از زمین و در نقطه‌ای که حلقه‌های یخی سیاره، زیر نور کم‌رنگ خورشید، مانند تکه‌های شیشه در تاریکی شناور بودند.

داخل مرکز رصدخانه، همه‌چیز ساکت بود.

نه سکوتی از جنس آرامش.

سکوتی که از تمرکز به وجود می‌آید؛ همان لحظه‌ای که ده‌ها نفر به صفحه‌ای خیره می‌شوند و منتظرند یک عدد، یک خط یا یک تغییر کوچک روی نمودار ظاهر شود.

Elena Voss پشت میز کنترل نشسته بود.

سی‌وهفت ساله، موهای کوتاه بلوند و چهره‌ای که در نور مانیتورها تقریباً بی‌رنگ به نظر می‌رسید.

او سومین فنجان قهوه‌اش را کنار دستش گذاشت و به نمودار خیره شد.

ـ دوباره پخش کن.

اپراتور جوان پشت سرش گفت:

ـ قبلاً سه بار پخش کردم.

ـ بار چهارم.

ـ الینا...

ـ فقط پخش کن.

صدا در اتاق پیچید.

ابتدا چیزی شنیده نمی‌شد.

بعد یک ضربه‌ی بسیار ضعیف.

سپس فاصله.

یک ضربه‌ی دیگر.

و بعد سه ضربه‌ی پشت سر هم.

روی صفحه، موجی باریک و تقریباً نامرئی از سمت چپ نمودار عبور کرد.

Marcus Hale که تا آن لحظه کنار پنجره ایستاده بود، برگشت.

ـ این چیه؟

اپراتور جواب نداد.

الینا گفت:

ـ داده‌ی خام رو بیار.

چند ثانیه بعد، صفحه پر از اعداد شد.

فرکانس.

دامنه.

جرم تخمینی.

انرژی.

انحراف.

و چیزی که باعث شد مارکوس از پنجره فاصله بگیرد.

ـ دوباره محاسبه کن.

اپراتور گفت:

ـ کردم.

ـ با مدل استاندارد؟

ـ بله.

ـ مدل Kerr؟

ـ بله.

ـ Kerr-Newman؟

ـ بله.

مارکوس چند لحظه چیزی نگفت.

الینا آرام پرسید:

ـ نتیجه؟

اپراتور به صفحه نگاه کرد.

ـ هیچ‌کدوم جواب نمی‌ده.

سکوت برگشت.

این بار سنگین‌تر.

الینا از جای خود بلند شد.

ـ سیگنال از کجا اومده؟

اپراتور روی نقشه زوم کرد.

خطی قرمز در فضای اطراف زحل ظاهر شد.

ـ اینجا.

الینا نزدیک‌تر رفت.

ـ «اینجا» یعنی کجا؟

اپراتور مکث کرد.

ـ مشکل همینه.

ـ چی؟

ـ من نمی‌تونم مکانش رو تعیین کنم.

مارکوس گفت:

ـ چرا؟

ـ چون...

او به صفحه اشاره کرد.

ـ سیگنال از یک نقطه نمیاد.

الینا به نمودار نگاه کرد.

ـ یعنی چی؟

ـ انگار از چند نقطه‌ی متفاوت هم‌زمان رسیده.

مارکوس جلو آمد.

ـ چند نقطه؟

اپراتور جواب داد:

ـ هفده.

الینا لبخند نزد.

ـ هفده رصدخانه؟

ـ نه.

ـ هفده سیاره؟

ـ نه.

او نفسش را بیرون داد.

ـ هفده نسخه از یک نقطه.

هیچ‌کس چیزی نگفت.

شش ساعت بعد، خبر هنوز به زمین نرسیده بود.

به دستور فرماندهی، تمام داده‌ها از شبکه‌ی عمومی خارج شده بود.

چهار نفر در اتاق اصلی باقی مانده بودند.

الینا.

مارکوس.

Jonas Reed، متخصص نسبیت عددی.

و Dr. Adrian Keller، فیزیکدان گرانشی که نزدیک به بیست سال روی سیاه‌چاله‌های چرخان تحقیق کرده بود.

کلر به نمودار خیره شده بود.

ـ شما دارید اشتباه می‌کنید.

جوناس گفت:

ـ امیدوارم.

ـ این یک موج گرانشی معمولی نیست.

ـ می‌دونیم.

ـ حتی یک برخورد عجیب بین دو جرم فشرده هم نیست.

الینا پرسید:

ـ پس چیه؟

کلر صفحه را بزرگ کرد.

ـ این بخش را ببین.

دو موج روی هم افتادند.

یکی واقعی به نظر می‌رسید.

دیگری...

مثل انعکاس همان موج بود.

اما با تأخیر.

کلر گفت:

ـ سیگنال اول از اینجا عبور کرده.

به موج اول اشاره کرد.

ـ بعد، حدود چهارده ثانیه بعد، نسخه‌ی دومش رسیده.

مارکوس گفت:

ـ بازتاب؟

ـ نه.

ـ عدسی گرانشی؟

کلر سرش را تکان داد.

ـ عدسی گرانشی می‌تونه مسیر نور رو تغییر بده. می‌تونه حتی باعث تأخیر زمانی بشه. اما این...

دستش را روی صفحه گذاشت.

ـ این انگار از یک مسیر دیگه برگشته.

جوناس آرام گفت:

ـ یک مسیر کوتاه‌تر؟

کلر نگاهش کرد.

ـ یا یک مسیر خارج از فضای سه‌بعدی معمولی.

الینا به او خیره شد.

ـ داری درباره‌ی کرم‌چاله حرف می‌زنی؟

کلر جواب نداد.

همین سکوت کافی بود.

در ساعت 11:42، آرک نخستین تصویر را دریافت کرد.

تصویر از دوربین نبود.

از نور هم نبود.

یک نقشه‌ی گرانشی بود.

فضا روی صفحه مثل پارچه‌ای سیاه و کشیده دیده می‌شد.

در مرکز آن، نقطه‌ای سفید شکل گرفت.

کوچک.

تقریباً به اندازه‌ی یک پیکسل.

اما هرچه الگوریتم بزرگ‌نمایی می‌کرد، نقطه کوچک‌تر نمی‌شد.

برعکس.

بزرگ‌تر می‌شد.

تا اینکه تمام صفحه را پوشاند.

مارکوس زیر لب گفت:

ـ این غیرممکنه.

الینا پرسید:

ـ چی؟

او به صفحه اشاره کرد.

ـ فاصله.

ـ چه فاصله‌ای؟

ـ اون چیزی که داریم می‌بینیم، نزدیک ما نیست.

ـ چقدر دوره؟

مارکوس عدد را خواند.

چند بار.

انگار مغزش حاضر نبود آن را بپذیرد.

ـ حدود دو میلیارد سال نوری.

الینا آرام گفت:

ـ پس چرا سیگنال الان به ما رسیده؟

کلر پاسخ داد:

ـ شاید نرسیده.

همه به او نگاه کردند.

ـ شاید ما بهش رسیدیم.

در همان لحظه، تمام چراغ‌های اتاق خاموش شدند.

برای سه ثانیه.

فقط سه ثانیه.

وقتی روشن شدند، یک پیام روی بزرگ‌ترین نمایشگر مرکز ظاهر شده بود.

هیچ‌کس آن را وارد نکرده بود.

هیچ ارتباطی با زمین برقرار نبود.

پیام فقط یک خط داشت:

DO NOT OPEN THE SECOND GATE.

الینا چند قدم جلو رفت.

ـ این پیام از کجا اومده؟

سیستم پاسخ نداد.

مارکوس گفت:

ـ شاید هک شده.

جوناس سرش را تکان داد.

ـ نه.

ـ از کجا مطمئنی؟

جوناس به گوشه‌ی صفحه اشاره کرد.

آنجا زمان دریافت پیام ثبت شده بود.

11:42:03

و پایین آن، زمان ارسال:

11:42:03

مارکوس آرام گفت:

ـ هم‌زمان؟

جوناس جواب داد:

ـ نه.

چهره‌اش تغییر کرد.

ـ این پیام قبل از ارسال دریافت شده.

و برای اولین بار از زمان شروع مأموریت، الینا چیزی برای گفتن نداشت.

در بیرون، پشت دیواره‌ی شیشه‌ای ایستگاه، زحل آرام می‌چرخید.

و بسیار دورتر، جایی که هیچ تلسکوپی نمی‌توانست آن را ببیند، چیزی در تاریکی باز شده بود.

چیزی شبیه یک در.

اما هنوز کسی نمی‌دانست درِ چه چیزی.

۱۰
۲
Ards2
Ards2
آرش هستم دامپزشکی که نجار شد و عاشق نویسندگیه وقتی وارد صفحه من می‌شید به دنیای خیال و رویا قدم برمیدارید
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید